|
Ο Moshe Kantor είναι Ρώσος
επιχειρηματίας και πρόεδρος της
εβραϊκής συνέλευσης, ενώ ο παρακάτω
σχολιασμός στάλθηκε στη EurActiv, ως
προσαρμογή του λόγου που εκφώνησε
την Ημέρα μνήμης για το Ολοκαύτωμα
ενώπιον του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.
Να σημειωθεί ότι η παγκόσμια
Ημέρα μνήμης του Ολοκαυτώματος
συμπίπτει με τη μέρα της
απελευθέρωσης των αιχμαλώτων του
Auschwitz,του τρομαχτικού
στρατοπέδου συγκέντρωσης των Ναζί.
Πρόκειται για μέρος τόσο αποτρόπαιο
που έχει περιγραφεί από τον
συγγραφέα και επιζώντα του
Ολοκαυτώματος, Yehiel Dinur, ως «άλλος
πλανήτης» και πιο συγκεκριμένα ως «πλανήτη
της στάχτης». Είναι ο πλανήτης του
κακού. Είναι στην ανθρώπινη φύση μας
να παίρνουμε αποστάσεις από το κακό,
να αποφεύγουμε την αναμέτρηση μαζί
του, να χρησιμοποιούμε το φίλτρο της
μνήμης μας προκειμένου να
προστατευτούμε και να απομακρυνθούμε
από αυτό, συγκρατώντας μόνο τις
μνήμες του καλού και περιορίζοντας
τις δυνάμεις του κακού και επώδυνου.
Ποτέ δεν θα ξεχάσω την επίσκεψη μου
σε αυτό το φριχτό μέρος.
Συνοδευόμουν από μια επιζήσασα του
στρατοπέδου. Η εικόνα ήταν
σουρεαλιστική. Πουλιά πετούσαν
τριγύρω μας και τραγουδούσαν, το
μέρος ήταν καταπράσινο και ο ήλιος
έλαμπε. Ρώτησα την γυναίκα πως
ένιωθε με την επίσκεψη της. Μου είπε:
«προσπαθώ να νιώσω το μέρος, αλλά
δεν μπορώ. Στο Auschwitz που θυμάμαι
δεν υπήρχαν πουλιά, ούτε υπήρχε
χορτάρι να φάνε, καθώς εμείς τρώγαμε
ότι χορτάρι είχε το κουράγιο να
φυτρώσει σε αυτό το φριχτό μέρος. Σ’
ένα μέρος χωρίς ήλιο, χωρίς ψυχή».
Σκέφτηκα πόσο καλύτερο ήταν για
κείνη, πόσο καλύτερο ήταν για όλους
μας να κρατήσουμε της αναμνήσεις και
τις εικόνες αυτού του βασιλείου του
κακού, περιορισμένες σε ένα
διαφορετικό πλανήτη.
Πόσο φυσικό και κατανοητό μου
φαινόταν τώρα το γιατί ο πατέρας
μου- ένας στρατιώτης του Κόκκινου
Στρατού, ο οποίος υπέφερε από τη
τρομερή πείνα και τις αιματηρές
μάχες, και είδε αυτά τα στρατόπεδα
από κοντά σαν απελευθερωτής- δεν
μίλησε ποτέ για αυτές τις
αναμνήσεις.
Αλλά καθώς το ξανασκέφτομαι,
καταλαβαίνω πόσο δύσκολο είναι για
την ανθρωπότητα ως όλον να το κάνει
αυτό, περιορίζοντας αυτές τις
εμπειρίες στη σφαίρα ενός άλλου
πλανήτη, από τη στιγμή που έχουμε
μάθει πολύ καλά ότι αυτός ο «άλλος
πλανήτης» δεν υφίσταται και όλα αυτά
συνέβησαν εδώ, στη γη.
Αλλά αν δεν το θυμόμαστε, αν δεν το
μελετάμε, και δεν ενημερωνόμαστε
σχετικά με αυτό, δεν θα μάθουμε ποτέ
από αυτήν την εμπειρία· και δεν θα
έχουμε ποτέ την δυνατότητα να το
αναγνωρίσουμε εν τη γεννέσει του,
και να το σταματήσουμε όσο είναι
καιρός.
Εμείς, η Ευρωπαϊκή Εβραϊκή Συνέλευση,
οι εβραϊκές μειονότητες της Ευρώπης,
ξαναχτίζουμε από τη στάχτη και τη
καταστροφή όμορφες κοινότητες σε όλη
την Ευρώπη και αναλαμβάνουμε την
αποστολή όχι μόνο να θυμόμαστε και
να τιμούμε το Ολοκαύτωμα, αλλά ακόμα
να κάνουμε βήματα που θα
εξασφαλίσουν ότι αυτό το σκοτεινό
κεφάλαιο της ιστορίας θα μείνει
ζωντανό στις μνήμες μας, το μάθημα
που έδωσε θα δώσει καρπούς ενώ τα
προληπτικά μέτρα για να αποφευχθεί η
επανάληψη του θα ληφθούν.
Προς αυτό το στόχο ενώσαμε τις
δυνάμεις μας με το Ευρωπαϊκό
συμβούλιο για την Ανοχή και τη
Συμφιλίωση, και μαζί με την
Ευρωπαϊκή Επιτροπή ξεκινήσαμε την
ίδρυση ενός ερευνητικού και
επιμορφωτικού κέντρου στο Ευρωπαϊκό
Πανεπιστημιακό Ίδρυμα της Φλωρεντίας,
αφιερωμένο στην μελέτη των
ανθρωπίνων δικαιωμάτων και στην
έρευνα φαινομένων ξενοφοβίας,
ρατσισμού και αντισημιτισμού.
Αυτό το κέντρο δεν θα αποτελέσει
απλά ένα ακαδημαϊκό θεωρητικό κέντρο
μελέτης της ιστορίας, αλλά ένα
ενεργό και δυναμικό κέντρο που θα
παρέχει νόμιμα εργαλεία στις
δημοκρατικές χώρες της ΕΕ
προκειμένου αυτές να καταφέρουν να
προστατευτούν από φαινόμενα
ξενοφοβίας και άλλες απειλές τέτοιου
τύπου, που θέτουν σε κίνδυνο την
ελευθερία και τις δημοκρατικές αξίες.
Αυτό το κέντρο επίσης θα διδάσκει
και θα εκπαιδεύει άτομα που μπορούν
να επηρεάσουν τη κοινή γνώμη και
στελέχη των ιδρυμάτων της ΕΕ, καθώς
και μέλη των κυβερνήσεων πάνω σε
θέματα που αφορούν την ανοχή και την
συμφιλίωση, προκειμένου να
διασφαλιστεί ότι αυτοί οι ηγέτες
πάντα θα θυμούνται ότι κάποτε υπήρξε
ένας άλλος πλανήτης, ο οποίος έχουμε
δεσμευτεί να μην αφήσουμε ποτέ ξανά
να κάνει την εμφάνιση του. Θα ήθελα
να εκφράσω την ευγνωμοσύνη μου στον
Πρόεδρο Barosso, που πρόσφερε
υποστήριξη σε αυτή τη σημαντική
πρωτοβουλία.
Επίσης φέτος κλείνουν 50 χρόνια από
τη δίκη του Adolf Eichmann, τον
σχεδιαστή της δολοφονικής μηχανής
των ναζί, ο οποίος οδηγήθηκε ενώπιον
της δικαιοσύνης στο Ισραήλ.
Είχα τη τιμή να συναντήσω τον κο
Tzvi Malchin, λίγο πριν πεθάνει. Ο
κος Malchin ήταν ένας από τους
πράκτορες της Mossad, οι οποίοι
συνέλαβαν τον Eichmann στην
Αργεντινή και τον οδήγησαν στη
δικαιοσύνη, στην Ιερουσαλήμ. Ο κος
Malchin μου έδειξε τα γάντια που
φόρεσε προκειμένου να μην αγγίξει
τον Eichmann, καθώς όπως ισχυρίστηκε
δεν ήθελε ούτε καν να αγγίξει αυτόν
που έστειλε στο θάνατο τόσους και
τόσους ανθρώπους.
Μερικές φορές δεν έχουμε τη
δυνατότητα να μην λογαριαστούμε με
το κακό· μερικές φορές δεν έχουμε τη
δυνατότητα να φορέσουμε γάντια.
Σήμερα κοιτάμε προς την Ανατολή, το
Ιράν και βλέπουμε ένα νέο βασίλειο
του κακού που καταχράται τα
δικαιώματα των πολιτών του, να
απειλεί να καταστρέψει το
δημοκρατικό έθνος, το μόνο έθνος των
Εβραίων, και να απειλεί τη παγκόσμια
ειρήνη και τον Δυτικό πολιτισμό.
Προσπαθούμε να μην εξαπατόμαστε , με
το να φανταζόμαστε ότι το βασίλειο
του κακού είναι κάπου μακριά, σε
κάποιον άλλο πλανήτη ή απλά
ξεθώριασε. Πρέπει να αναλάβουμε
δράση, ανεξαρτήτως του αν έχουμε ή
όχι τη δυνατότητα να φορέσουμε
γάντια.
Ιδιαίτερα σήμερα, σε αυτή τη
ξεχωριστή ημέρα μνήμης, θα ήθελα να
επιδοκιμάσω την απόφαση της ΕΕ να
αναλάβει δράση και να ηγηθεί τις
προσπάθειας για την αναχαίτιση της
ιρανικής απειλής. Πρόκειται για μια
αξιοσέβαστη πολιτική που αυξάνει το
παγκόσμιο κλίμα ειρήνης και
ασφάλειας και βρίσκεται σε συμφωνία
με τα μαθήματα ζωής που
αναλογιζόμαστε σήμερα.
Και τέλος, ας μη λησμονούμε τα λόγια
του Leonardo Da Vinci, «αυτός που
δεν τιμωρεί το κακό, το ενθαρρύνει». |
