|
Λα Κρουα
(LC):
Ποιο είναι σήμερα το πρώτο που
πρέπει να γίνει για να ενισχυθεί η
γαλλική οικονομία;
Πασκάλ
Λαμί (Pascal
Lamy,
PL):
Να βελτιωθεί η ανταγωνιστικότητά της.
Τα τελευταία χρόνια η Γαλλία απώλεσε
θέσεις κυρίως στις αγορές της
Ευρώπης και των Ηνωμένων Πολιτειών,
όπου οι παραγωγικές και αναπτυξιακές
συνθήκες είναι αντίστοιχες με τις
δικές της.
«Όταν ένας τόπος συσχετίζεται με το
διεθνές εμπόριο, συνειδητοποιείται
πως ζούμε σε μια παγκοσμιοποιημένη
οικονομία, που δημιουργεί
περισσότερες θέσεις εργασίας από
όσες καταργεί»
LC:
Μήπως το κόστος της εργασίας στη
Γαλλία είναι υπέρογκο;
PL:
Όχι αν αφαιρέσουμε από τις αμοιβές
τις κοινωνικές εισφορές, τη διάρκεια
εργασίας και την παραγωγικότητα. Οι
κοινωνικές εισφορές επιβαρύνουν
ασφαλώς το μισθολογικό κόστος, αλλά
αυτό είναι το αντίτιμο για ένα
σύστημα πρόνοιας ανώτερο από ότι
άλλες χώρες. Το σημαντικό δεν
είναι εκεί. Το πρόβλημα
βρίσκεται στην ανταγωνιστικότητα
πέραν των αμοιβών, ήτοι την
καινοτομία και την ποιότητα, που
είναι θεμελιώδη για τη σχέση μεταξύ
παραγωγών-καταναλωτών. Οπότε
μιλάμε πρωτίστως για ένα πρόβλημα
κατάρτισης, εξειδίκευσης,
εκπαίδευσης.
Εξάλλου, σε αντίθεση με τη βόρειο
Ιταλία ή τη Γερμανία, το δίκτυο των
γαλλικών μικρομεσαίων επιχειρήσεων
που δραστηριοποιούνται στο εξωτερικό
δεν είναι τόσο σημαντικό. Πλην όμως,
όταν μια περιοχή συσχετίζεται με το
διεθνές εμπόριο, συνειδητοποιείται
πως ζούμε σε μια παγκοσμιοποιημένη
οικονομία, που δημιουργεί
περισσότερες θέσεις εργασίας από
όσες καταργεί. Στη Γαλλία όμως
κυριαρχεί η αίσθηση πως είμαστε
θύματα της παγκοσμιοποίησης.
LC:
Είναι στόχος η επαναβιομηχάνιση
της Γαλλίας;
PL:
Γεωργία, βιομηχανία, υπηρεσίες...
Αυτές οι κατηγορίες δε διαθέτουν πια
σήμερα την χρησιμότητα που είχαν
παλιότερα. Ένα μεγάλο τμήμα της
αγροτικής παραγωγής καταλήγει στη
διατροφική βιομηχανία. Και η
ποιότητα των υπηρεσιών είναι ζωτικής
σημασίας για την καλή βιομηχανική
λειτουργία. Το συγκριτικό
πλεονέκτημα των Αμερικανών σε σχέση
με τους Ευρωπαίους είναι η
παραγωγικότητα των υπηρεσιών τους,
που ενισχύει τις βιομηχανίες τους
όσον αφορά το ντιζάιν, τη διανομή,
τις αλυσίδες παραγωγής.
Στο διεθνή καταμερισμό της εργασίας,
όπως εξελίσσεται και θα συνεχίσει να
το κάνει στο μέλλον, αν τα
αναπτυγμένα κράτη θέλουν να
διατηρήσουν το βιοτικό τους επίπεδο
και τα συστήματα κοινωνικής τους
πρόνοιας, οφείλουν να βρίσκονται
στην αιχμή της τεχνολογικής
καινοτομίας. Αυτό είναι που
οδηγεί την «Απλ»
να πουλάει 150 εκατομμύρια
ηλεκτρονικές μικροσυσκευές που δέκα
χρόνια πριν κανείς δεν είχε
φανταστεί ούτε καν την ύπαρξή τους.
LC:
Τι μπορεί να κάνει η Ευρωπαϊκή Ένωση
(ΕΕ) για να βοηθήσει την ανάπτυξη;
PL:
Να βοηθήσει τα κράτη-μέλη να
αξιοποιήσουν καλύτερα το μέγεθος της
ευρωπαϊκής εσωτερικής αγοράς,
που είναι η πολυπληθέστερη αγορά
στον κόσμο. Όσον αφορά τον κλάδο των
υπηρεσιών, μπορούν να γίνουν
σημαντικές οικονομίες κλίμακας. Αυτό
πραγματοποιήσαμε το 1992, με θετικά
αποτελέσματα για την Ευρώπη. Η
δημιουργία της ενιαίας ευρωπαϊκής
αγοράς δημιούργησε εκατομμύρια
θέσεις εργασίας. Η κατάργηση των
συνόρων συνοδεύτηκε από διαρθρωτικές
ενισχύσεις προς τα πιο αδύναμα
κράτη-μέλη. Κι υπήρξαν δημόσιες
πολιτικές που επέτρεψαν την
αποτελεσματική διαχείριση των
αναπόφευκτων επιπτώσεων αυτού του «ανοίγματος».
Το σημαντικότερο είναι η ποιότητα
αυτών των πολιτικών, η ικανότητά μας
να αντεπεξερχόμαστε στα διάφορα σοκ.
Αν θέλουμε να βελτιώσουμε την
αποτελεσματικότητά μας, χρειάζεται
να το ξαναδούμε αυτό: έτσι οι
οικονομίες μας γίνονται πιο
ανταγωνιστικές και πιο δίκαιες
κοινωνικά, στο πρότυπο της βορείου
Ευρώπης. Η παρακμή μας μόνο
προδιαγεγραμμένη δεν είναι.
«Η Ευρώπη δεν ανήκει στα θύματα της
παγκοσμιοποίησης»
LC:
Απειλείται το ευρωπαϊκό κοινωνικό
μοντέλο;
PL:Η
Ευρώπη δεν πάει καλά. Πόσο θα
διαρκέσει αυτή η περίοδος; Πέντε
χρόνια, δέκα χρόνια; Νιώθουμε πως
ένα τμήμα της κοινωνίας
ταλαιπωρείται από την επισφάλεια.
Για να διατηρήσουμε άρα το
οικονομικό και κοινωνικό μας μοντέλο,
χρειάζεται να το αναθεωρήσουμε.
LC:
Πώς απαντάτε σε όσους παραπονούνται
πως η Ευρώπη δεν έχει αρκετή
οικονομική προστασία;
PL:
Πως οι αριθμοί δε συμφωνούν μαζί
τους. Εντός της ενωμένης Ευρώπης,
ορισμένα κράτη-μέλη τα καταφέρνουν
καλύτερα από άλλα. Αλλά συνολικά
η Ευρώπη δεν ανήκει στα θύματα της
παγκοσμιοποίησης. Το πλεόνασμα
του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών
της αυξάνει. Όσον αφορά τις τιμές,
το ρυθμιστικό πλαίσιο, την
αξιοποίηση εκ μέρους της εργαλείων
εμπορικής άμυνας. το επίπεδο
προστασίας της είναι ανάλογο με
εκείνο των κυρίων ανταγωνιστών της.
Εν πάση περιπτώσει, η αντίληψη μιας
Ευρώπης που είναι το αθώο και αφελές
θύμα των δολίων εταίρων της που την
παραπλανούν, δεν αντιστοιχεί επ'
ουδενί στην πραγματικότητα.
Όσο για την ιδέα πως για να
προστατευτούμε θα έπρεπε να
γεμίσουμε τα σύνορά μας με τελωνεία
και τείχη, δεν έχει καμία έννοια σε
έναν κόσμο παγκοσμιοποιημένης
παραγωγής, όπου ένα μεγάλο μέρος των
εξαγωγών δεν είναι παρά εισαγόμενα
προϊόντα στα οποία έχει προστεθεί
κάποια προστιθέμενη αξία. Η
μείωση των εισαγωγών συνεπάγεται άρα
μείωση των εξαγωγών, και πλήττει
τους δυναμικότερους και πιο
εξαγωγικούς κλάδους της οικονομίας,
τους καλύτερα αμειβόμενους, τους πιο
ποιοτικούς.
Η αλήθεια είναι πως δεν υπάρχει
έξυπνος προστατευτισμός. Από την
άλλη, χρειάζεται περισσότερη ρύθμιση,
ιδίως στο χρηματοοικονομικό τομέα,
που προκάλεσε την παγκόσμια κρίση.
Επιπλέον, λόγω της εφόδου των
αναδυομένων χωρών, σε κρίση
βρίσκεται και η παγκόσμια
διακυβέρνηση. Δεν έχουμε ακόμα
κατορθώσει να προσδιορίσουμε ποια
είναι τα δικαιώματα και οι
υποχρεώσεις τους σε έναν κόσμο που
αλλάζει τόσο γρήγορα.
LC:
Πού οφείλεται αυτή η «γαλλική»
δυσθυμία με την πορεία της
παγκοσμιοποίησης και την
ανταγωνιστικότητα;
PL:
Είναι μια ιδιαιτερότητα με ιστορικές
και πολιτιστικές αιτίες. Το μόνο
άλλο μέρος του κόσμου όπου θα βρείτε
παρόμοιες συζητήσεις είναι οι
Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής.
Αυτά είναι τα μόνα δύο μέρη του
κόσμου που θεωρούν πως έχουν κάποια
πλανητική αποστολή, που βλέπουν
εαυτόν ως το φάρο του κόσμου.
Ο
Pascal Lamy είναι Γάλλος
πολιτικός, γενικός διευθυντής του
ΠΟΕ
PPOL |
