|
Σας λέει τίποτα ό όρος
εποικοδομητική απόρριψη (constructive
dismissal);
Αν δε σας λέει καλό θα ήταν να το
μάθετε, διότι πολύ απλά αυτός είναι
ο όρος που περιγράφει τον τρόπο με
τον οποίο αντιμετωπίζεται η Ελλάδα
από τους εταίρους της στην ευρωζώνη.
Οι πολιτικοί αρχηγοί στην Αθήνα
αγωνίστηκαν να πετύχουν άλλα €3δις
σε περικοπές, προκειμένου να
εισπράξει η χώρα το υπόλοιπο δάνειο
από την ΕΕ και το ΔΝΤ. Και αφού
ζορίστηκαν να το πετύχουν,
προσθέτοντας μια μείωση κατά 20% στα
βασικά ημερομίσθια, και δεσμευόμενοι
για απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων,
προστέθηκαν και άλλα €300εκ!
Λίγο αργότερα από τα μέτρα ήρθε η
στάση της Γερμανίας, η οποία συνεχώς
θέτει θέμα αυξημένου ελέγχου στη
χώρα και ουσιαστικά απώλειας εθνικής
κυριαρχίας. Επίσης, αυξάνονται όλο
και πιο πολύ τα σενάρια για την
έξοδο της χώρας από το ευρώ, ενώ
είναι πλέον ξεκάθαρο ότι το ταμπού
της εξόδου μιας χώρας από το ευρώ.
Είναι χαρακτηριστικό ότι γίνονται
διάφορες δηλώσεις από πλευράς
Βερολίνου, που αφήνουν να εννοηθεί
ότι ακόμη κι αν η Ελλάδα φύγει από
το ευρώ, αυτό δεν θα ήταν καταστροφή.
Είτε είναι επίσημα είτε όχι, όλα
αυτά τα μηνύματα έχουν το ίδιο νόημα:
Ότι η Ελλάδα δεν αξίζει να
αντιμετωπίζεται δημοκρατικά. Ούτε θα
πρέπει να της δίνεται ιδιαίτερη
σημασία, όπως αυτή που θα δίνονταν
σε οποιαδήποτε άλλη σοβαρή οικονομία.
Σε ένα βαθμό αυτό δικαιολογείται,
διότι αυτά παθαίνει μια χώρα που
χρεοκοπεί. Τα ίδια βασανιστήρια
υπέστησαν αμέτρητες άλλες ασιατικές
και λατινοαμερικανικές χώρες που
έπεσαν στα νύχια του ΔΝΤ.
Η μεγάλη διαφορά σήμερα είναι ότι
όλα αυτά συμβαίνουν στην Ευρώπη,
εντός μιας νομισματικής ένωσης που
υποτίθεται θα προστάτευε τα μέλη της
από τέτοιες απρέπειες.
Υπάρχουν δυο προβλήματα με αυτήν την
τακτική της εποικοδομητικής
απόρριψης: Πρώτον, δεν μπορεί να
δικαιολογηθεί από τους Έλληνες, αλλά
ούτε από οποιονδήποτε άλλο
παρατηρητή των εξελίξεων.
Δεύτερον, αν αυτές οι τακτικές δεν
εγκαταλειφθούν, τότε κινδυνεύει το
ίδιο το ευρώ, ξανά.
Αν δει κανείς το τι έχει συμβεί στην
Ελλάδα, καταλαβαίνει κανείς αμέσως
ότι το πρόγραμμα λιτότητας όχι μόνο
δεν πέτυχε αλλά ουσιαστικά είναι μια
καταστροφή. Το πρόγραμμα δεν πέτυχε
ούτε οικονομικά, ούτε κοινωνικά,
ούτε και πολιτικά. Η βιομηχανική
παραγωγή της έπεσε κατά 11% τον
Δεκέμβριο, σε σχέση με πριν από ένα
χρόνο. Το 20.9% των ενηλίκων δεν
έχουν εργασία, και οι μισοί νέοι
είναι άνεργοι, το ΑΕΠ συρρικνώνεται
συνέχεια, η καταναλωτική εμπιστοσύνη
είναι σε ιστορικό χαμηλό.
Η σκληρή λιτότητα που διατάχθηκε από
την ΕΕ, το ΔΝΤ, και την ΕΚΤ, δεν
είχε ποτέ καμιά προοπτική ανάπτυξης
της Ελλάδας. Μάλιστα απέτυχε και στη
μείωση του χρέους της. Για αυτό η
χώρα σπαράσσεται από συχνές
διαδηλώσεις, πολιτική αναστάτωση, με
κυβέρνηση συνασπισμού και μετά
παραιτήσεις (κατά το πρόσφατα μέτρα).
Η μεγαλύτερη απόδειξη ότι το
πρόγραμμα απέτυχε είναι η μεγάλη
πτώση του δικομματισμού και η άνοδος
των κομμάτων της αριστεράς.
Το μεγάλο διακύβευμα για όλη την
Ευρώπη είναι το τι θα ακολουθήσει αν
φύγει τελικά η Ελλάδα. Η ισχύουσα
στρατηγική της εποικοδομητικής
απόρριψης, θέλει το ευρώ να
συνεχίζει κανονικά, σαν να μην
συνέβη τίποτα. Υπάρχουν όμως πολλοί
λόγοι, για τους οποίους κάτι τέτοιο
είναι απίθανο
Αν φύγει η Ελλάδα, οι κερδοσκόποι θα
βάλουν στο στόχαστρό τους την
Πορτογαλία. Τότε είναι που
δοκιμαστούν όλα τα αποτρεπτικά μέτρα,
που σκοπό έχουν την προστασία της
Ιταλίας και της Ισπανίας από την
μεταδοτικότητα της κρίσης
Και σε κάθε περίπτωση, οι
επιχειρήσεις και οι τράπεζες έχουν
εγκαταλείψει την άποψη ότι το ευρώ
είναι ευρώ, οπουδήποτε στην ευρωζώνη.
Είναι χαρακτηριστικό ότι όλο και
περισσότεροι περιμένουν την έξοδο
της χώρας από το ευρώ, την ώρα που
πολλές πολυεθνικές ετοιμάζουν
συμβόλαια για την επόμενη μέρα, όταν
δηλαδή θα αποσυντεθεί η ευρωζώνη. Αν
φύγει μια χώρα από το ευρώ, η
έλλειψη εμπιστοσύνης θα είναι
τεράστια. Μην ξεχνάει κανείς ότι η
ένωση δεν είναι για ένα, πέντε η
δέκα χρόνια, αλλά για μια ολόκληρη
ζωή. Ακόμη λοιπόν και αν μετά την
κρίση στην Ελλάδα και την έξοδο της
από το ευρώ, όπως και της
Πορτογαλίας, πέσουν χρήματα από την
Ε.Ε. και την ΕΚΤ και έστω και αν η
κατάσταση σταθεροποιηθεί οι μνήμες
θα παραμείνουν. Έτσι και σε κάθε
κρίση που σίγουρα θα έρθει τα
επόμενα χρόνια, όλοι θα
αναρωτιούνται αν θα φύγει και άλλη
χώρα.
Πρέπει να είναι κανείς πραγματικά
πολύ επιπόλαιος να πιστέψει ότι η
έξοδος μιας χώρας, έστω και μιας με
τα προβλήματα που έχει η Ελλάδα, θα
είναι ένα τόσο απλό ζήτημα, χωρίς
σημαντικές επιπτώσεις, μεσοπρόθεσμες
ή μακροπρόθεσμες. |
