|
Η
ανάπτυξη βέβαια της
Τεχνολογίας αποφέρει και
πλούτον αμύθητον στους
δημιουργούς της. Eτσι
δικαιολογείται η
εκδίκαση της πολύκροτης
υπόθεσης Μασκ εναντίον
Aλτμαν, που ως φαίνεται
πρόκειται για μια
προσωπική ουσιαστικά
διαμάχη για το μέλλον
της AI, υποκινούμενη από
χρηματικά συμφέροντα.
Πολύ αμφιβάλλω αν το
κοινό θα βγει σοφότερο
για την κατανόηση της
Τεχνητής Νοημοσύνης.
Οι
φοιτητές στα
πανεπιστήμια
χρησιμοποιούν εργαλεία
τεχνητής νοημοσύνης,
διαπιστώνοντας με
ενθουσιασμό ότι με τον
τρόπο αυτόν πηγαίνουν
καλύτερα στις γραπτές
εξετάσεις. Στις
προφορικές όμως τα
πράγματα αλλάζουν, γιατί
γι’ αυτές απαιτείται
γνώση βαθιά του
αντικειμένου και κριτική
σκέψη, που η Τεχνολογία
δεν μπορεί να προσφέρει.
Διάβασα σε άρθρο του
ομότιμου καθηγητή
Ιατρικής Χρήστου Λιονή
ότι ο Ντάνιελ
Οπενχάιμερ, καθηγητής
ψυχολογίας και επιστήμης
των αποφάσεων στο
Πανεπιστήμιο Κάρνεγκι
Μέλον, παρατηρεί πως τα
ευρήματα των ερευνών
δείχνουν ότι και μόνο η
σκέψη ότι η πληροφορία
έχει προέλθει από ένα
μεγάλο γλωσσικό μοντέλο
κάνει τους ανθρώπους να
μαθαίνουν λιγότερο.
«Είναι σαν να πιστεύουν
ότι το σύστημα είναι
εξυπνότερο από εκείνους,
οπότε σταματούν να
προσπαθούν»,
ισχυρίζεται. «Δεν είναι
απλώς ένα γνωστικό
ζήτημα, είναι ζήτημα
κινήτρου». Ο Οπενχάιμερ,
ωστόσο, συνιστά να μην
απορρίπτουμε συλλήβδην
την τεχνητή νοημοσύνη.
Οπως έγινε τελευταία
γνωστό, η ΤΝ δε
θεωρείται ότι είναι
αποκλειστικά υπόθεση
μηχανικών και
προγραμματιστών, οι
ειδικοί στρέφονται πλέον
στη Φιλοσοφία,
αναζητώντας απάντηση σε
ερωτήματα που μέχρι
πρόσφατα ανήκαν στον
χώρο της ηθικής και
πολιτικής θεωρίας. Ο
καθηγητής μάλιστα των
αναφερθέντων γνωστικών
αντικειμένων Ιάσονας
Γκάμπριελ, ελληνικής
καταγωγής, ειδικός στην
ΤΝ, πιστεύει ότι η ΤΝ
δεν πρέπει να
υποκαταστήσει τον
άνθρωπο και θεωρεί ότι
κάθε μεγάλη τεχνολογική
αλλαγή συνοδεύεται από
αναταράξεις ώστε τα
πράγματα να φαίνονται
ότι χειροτερεύουν πριν
γίνουν καλύτερα. Τελικά,
με την εξέλιξη αυτή της
νοοτροπίας για την ΤΝ,
στην Αμερική οι
φιλόσοφοι είναι πιο
περιζήτητοι πλέον από
τους τεχνοκράτες!
Ουδείς αρνείται την
πρόοδο της επιστήμης με
τις αναμφίβολα
ευεργετικές της
συνέπειες, οι
αντιδράσεις όμως των
νέων, διαπιστωμένες και
από σχετικές έρευνες,
μας καλούν στο καθήκον
της άμεσης καθοδήγησής
τους. Η γνώση είναι το
σπουδαιότερο για τον
άνθρωπο αγαθό και, όπως
δίδαξε ο Πλούταρχος, οι
γνώσεις είναι για το
πνεύμα, ό,τι τα μάτια
για το σώμα, δηλαδή, το
φως της διάνοιας.
Υποχρέωσή μας λοιπόν
είναι να διδάξουμε τους
νέους μας για τη χρήση
της Τεχνολογίας. Πώς να
ερμηνεύουν, δηλαδή, οι
ίδιοι τις πληροφορίες,
να τις αξιολογούν με
βάση τη βιβλιογραφία,
που θα αναζητούν,
αναπτύσσοντας συγχρόνως
την κριτική τους σκέψη.
Να μάθουν οι νέοι να μη
χρησιμοποιούν την
Τεχνητή Νοημοσύνη
παθητικά, αλλά να την
εκμεταλλεύονται με τον
ανθρώπινο νου τους, που
είναι αναντικατάστατος.
Αξίζει στο σημείο αυτό
να αναφερθώ σε σχετική
επισήμανση του
Ακαδημαϊκού, ομότιμου
Καθηγητή Γεωργίου
Χρούσου: «Εάν η τεχνητή
νοημοσύνη χρησιμοποιηθεί
για να ενισχύσει την
ικανότητα να
σκεπτόμαστε, τότε μπορεί
να αποτελέσει το
μεγαλύτερο παιδευτικό
άλμα της εποχής μας».
Επομένως, αν δεν
προγραμματίσουμε σοβαρά
και σύντομα τη
διδασκαλία για τη χρήση
της Τεχνητής Νοημοσύνης,
οι φοιτητές μας τελικά
θα αντικαταστήσουν τους
καθηγητές τους με τα
μηχανήματα! Τους
χρωστάμε, πιστεύω, αυτήν
τη διδασκαλία. Πρόσφατα
διάβασα ότι άρχισε
παγκόσμιος
προβληματισμός για τους
κινδύνους της Τεχνητής
Νοημοσύνης, ο οποίος
ξεκίνησε από έναν
άγνωστο
μαθηματικό-ερευνητή,
Τζέικομπ Κόξον,
χαρισματικό απόφοιτο του
Κέιμπριτζ, που
παραιτήθηκε από την
Anthropic και έγινε ο
πρωταγωνιστής για την
ασφάλεια της AI. Ο
ίδιος, εξάλλου, δήλωσε:
«Αν καταστροφολόγος
είναι κάποιος που
πιστεύει ότι θα
πεθάνουμε αν δεν
αλλάξουμε, τότε είμαι
σίγουρα
καταστροφολόγος».
Θα
κλείσω την αναφορά μου
στην Τεχνητή Νοημοσύνη
με τη σύνθεση του
καθηγητή στο
Πανεπιστήμιο Νορθίστερν
της Βοστώνης Ν. Σούκου
με τίτλο «Τα παιδιά».
Μόλις γεννήθηκε και το
παιδί του ανθρώπου: η
τεχνητή νοημοσύνη. Ενα
παιδί ατίθασο, /
καμωμένο από πληροφορία
που γυρεύει την αθανασία
/ μέσα από μια ψηφιακή
υπέρβαση./ Θα οδηγήσει
άραγε τούτο το παιδί τη
ζωή σε μια κορφή / για
ν’ αντικρύσει το «Ενα» ή
/θα την πνίξει μέσα σ’
έναν υπολογιστή;
Η
κυρία Στέλλα Πριόβολου
είναι ομότιμη
καθηγήτρια, επίτιμη
πρόεδρος Σώματος
Ομοτίμων Καθηγητών ΕΚΠΑ,
έφορος Σχολών
Φιλολογικού Συλλόγου
Παρνασσός.
Πρώτη δημοσίευση στο
Βήμα
|
