|
Διαβάστε και θα νιώσετε
ίσως γιατί με ευκολία
λέμε άχρηστους όσους από
τα εκατομμύρια των
συμπολιτών μας δεν
ψηφίζουν, δεν θέλουν να
συμμετέχουν στον
ευτελισμό της ζωής τους.
Διαβάστε και νιώσετε
λίγο αυτό που νιώθει
κάποιος σκληρά
εργαζόμενος των 1,000
ευρώ (αν παίρνει τόσα)
όταν ακούει φράσεις όπως
«ανακάμπτει η
οικονομία», «είμαστε σε
δημοσιονομική
ισορροπία», «προς θεού
χρειάζεται σταθερότητα»,
«ξεπληρώνουμε πρόωρα το
χρέος μας», «αναγκαίο
κακό οι εξοπλισμοί», «η
χώρα άλλαξε», «πρέπει να
συνεχιστούν οι
μεταρρυθμίσεις».
Η
μόνη φράση που ακούει
ένας τέτοιος άνθρωπος,
είτε έκανε είτε όχι
οικογένεια, είναι μέσα
του : «που θα πάει, θα
γυρίσει ο τροχός,
υπομονή»
Και
όποιος θέλει να μου πει
ότι είμαι λαϊκιστής ή
ότι αυτός ο άνθρωπος που
γράφει την ανάρτηση
είναι «σκλάβος» από
επιλογή, ας καθίσει για
μια μόνο ημέρα 53 λεπτά
στην Αθήνα σε στάση
λεωφορείου, με 40
βαθμούς καύσωνα, να
κάνει την διαδρομή που
κάνει ο εργαζόμενος
αυτός( και χιλιάδες
άλλοι)….
Από
ανάγκη πάντως να το
νιώσω αυτό, το έκανα. Αν
και δεν είχα ωράριο να
με περιμένει σε γραφείο
ή μαγαζί. Και φυσικά
ξανακατέβηκα από το
τρόλεϊ και γύρισα στο
αμάξι και στην βολική
μου ζωή – που σε άλλους
ικανότερους μπορεί να
μην έτυχε.
Σεβασμός λοιπόν στους
«μερικούς» αυτούς
ανθρώπους – που είναι
όμως οι πολλοί ανάμεσα
μας, και που τελικά τα
παρατούν από την πόλη
κάποια στιγμή και
γεμίζουν τα ξενοδοχεία
των νησιών, αλλά όχι ως
χλιδάτοι πελάτες φυσικά
: ως γκαρσόνια και
λαντζέρηδες, ως
καμαριέρες οι γυναίκες,
μήπως και σε 4-5 μήνες
βγάλουν κάτι παραπάνω
για τον χειμώνα,
εισπράττοντας και την
ανεργία (που κάποιοι
θέλουν να την
καταργήσουν ως
αντικίνητρο λέει…
παραγωγικότητας).
Από αυτό τον φασισμό της
καθημερινής
βιοπολιτικής,
κινδυνεύουν αρκετοί από
τις επόμενες γενιές,
είτε με διδακτορικά είτε
ανειδίκευτοι…
|
