|
Ο πόλεμος ενδιαφέρει
στον βαθμό που ακουμπά
την τσέπη τους, αφού
πλέον τα τεχνολογικά
όπλα δεν επιστρέφουν σε
live
σύνδεση δεκάδες φέρετρα.
Ο δυσβάστακτος
οικογενειακός και
επιχειρηματικός
προϋπολογισμός λόγω της
αθέτησης του λόγου του
νυν Προέδρου περί αποχής
από συγκρούσεις βάρυνε
σχεδόν νομοτελειακά.
3. Οι στρατιωτικές
εμπλοκές. Όλοι
αδιακρίτως οι Πρόεδροι
των ΗΠΑ -είτε στο τέλος
της μοναδικής θητείας
είτε στη δεύτερη τέτοια-
ενέπλεξαν άμεσα ή έμμεσα
τη χώρα τους σε πολεμική
αναμέτρηση: Ρήγκαν
[Νικαράγουα, Ιράν/Ιράκ],
Μπους sr.
[Περσικός κόλπος],
Κλίντον [Γιουγκοσλαβία],
Μπους jr.
[Ιράκ], Ομπάμα
[Αφγανιστάν], Τραμπ
[Ιράν].
4. Η σχέση με το Ισραήλ.
Παρά τις επιμέρους
λεκτικές αποκλίσεις, η
διαχρονική στάση των
επικεφαλής του Λευκού
Οίκου και της
αμερικανικής διπλωματίας
δεν εμφανίζει ουσιώδεις
διαφοροποιήσεις. Όλοι οι
Πρόεδροι αναγνωρίζουν
την ανάγκη διαμόρφωσης
και προάσπισης ενός
ζωτικού χώρου του Ισραήλ
στην πολύπαθη Μέση
Ανατολή.
5. Η διαπάλη με Ρωσία
και Κίνα. Καμία από τις
αμερικανικές παρατάξεις
δεν έχει -έως σήμερα-
επιλέξει ευθεία μετωπική
σύγκρουση, διπλωματική ή
στρατιωτική, με τις
λοιπές υπερδυνάμεις.
Τουναντίον, διατηρούνται
όχι μόνον δίαυλοι
επικοινωνίας, αλλά και
οικονομικής συνεργασίας.
Η διαμερισματοποίηση της
εξωτερικής πολιτικής [compartmentalization,
όλοι με όλους και όλοι
εναντίον όλων] έχει
εμπεδωθεί ως κοινή
στρατηγική.
Το 2028 είναι προφανές
ότι θα έχουμε αλλαγή
προσώπων στην
Administration.
Δημοκρατικοί [με ποια
ηγεσία άραγε;] στην
Προεδρία, Βανς στην
αντιπολίτευση. Για την
αλλαγή πολιτικής όμως η
Ευρώπη ας μην
αιθεροβατεί, αν δεν
υπάρξουν απαντήσεις στα
φλέγοντα ζητήματα.
Θα ελεγχθεί ο καλπάζων
ενεργειακός πληθωρισμός
και το αφόρητο κόστος
ζωής;
Θα προστατευθούν τα
κεκτημένα του δυτικού
μοτίβου ζωής, που -κατά
τον Draghi-
τελεί υπό εξαφάνιση;
Θα τεθούν φραγμοί στην
επιθετική διείσδυση της
ΑΙ στην εργασιακή και
προσωπική υπόσταση των
πολιτών;
Θα ανασχεθεί η βλαπτική
για τις δυτικές
οικονομίες τεχνολογική
επέλαση της Κίνας;
Θα αποτραπεί η ακραία
όξυνση των σχέσεων με τη
Ρωσία με ενεργότερη
εμπλοκή και της Ευρώπης;
Και στα καθ’ ημάς, θα
διατηρηθεί η
εξισορροπητική για την
Ανατολική Μεσόγειο
προσέγγιση του
State
Department
για τον άξονα
Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ
και θα πραγματωθεί ο
σεβασμός στις αξιακές
αρχές και τους
ειδικότερους κανόνες του
διεθνούς δικαίου;
Μόνον οι καίριες
απαντήσεις στα ανωτέρω
υπαρξιακά ερωτήματα θα
προσδώσουν αξία στα
πρόσφατα εκλογικά
αποτελέσματα των
midterms.
Ειδάλλως, it’s
not
a
big
deal…
Ο κ. Δημήτριος Κ.
Ρούσσης είναι Επίκουρος
Καθηγητής Νομικής Σχολής
ΑΠΘ.
Πρώτη δημοσίευση στον
Ο.Τ.
|