|
To
κυρίαρχο επιχείρημα του
Αμερικανού Προέδρου για
την ανωτέρω
αδικαιολόγητη και αήθη
επίθεση ήταν, το ότι το
παραπάνω Διεθνές
Δικαστήριο υπονομεύει
επικίνδυνα το δόγμα της
εθνικής κυριαρχίας
(national sovereignty).
Και
τούτο παρά το γεγονός,
ότι ο πρώην πρόεδρος
Κλίντον είχε συμβάλλει
ενεργητικά στη
λειτουργία αυτού του
σημαντικού θεσμού για
την απονομή της
«παγκόσμιας δικαιοσύνης»
με την έγκριση του
Καταστατικού της Ρώμης
τον Ιούλιο του 2002.
Όμως, υπήρχε και ένα
άλλο υποκρυπτόμενο
γεγονός το οποίο
παρακίνησε ισχυρά τον
Αμερικανό πρόεδρο (πέραν
βεβαίως της συνολικής
του απέχθειας την οποία
έχει για τους διεθνείς
θεσμούς).
Ποιο ήταν
αυτό;
Η
έκδοση εντάλματος
σύλληψης από το
Δικαστήριο εναντίον του
Ισραηλινού Πρωθυπουργού
Νετανιάχου για τις
αιματηρές επιχειρήσεις
στη Γάζα
Υπενθυμίζω στο σημείο
αυτό, ότι το
προδικαστικό Συμβούλιο
του Δικαστηρίου τούτου
(Court’s Pre-Trial
Chamber) είχε εκδώσει
στις 21 Νοεμβρίου του
2024 εναντίον του
Ισραηλινού πρωθυπουργού
Νετανιάχου ένα ένταλμα
σύλληψης (arrest
warrant).
Ποια ήταν η αιτιολογία
για την ενεργοποίηση
ενός τέτοιου δραστικού
μέτρου (που λαμβανόταν
για πρώτη φορά εναντίον
ενός αξιωματούχου μιας
κοινωνίας η οποία
διαθέτει τα βασικά
χαρακτηριστικά των
δυτικών κοινωνιών);
Το
΄ότι ήταν ποινικά
υπεύθυνος (μαζί με τον
τότε Υπουργό Άμυνας
Gallant) για το έγκλημα
πολέμου της λιμοκτονίας
των αμάχων της Γάζας,
την οποία είχε προωθήσει
ως κυρίαρχο τρόπο
διεξαγωγής των πολεμικών
επιχειρήσεων εναντίον
των τρομοκρατών της
Χαμάς (The Hague-based
court said Netanyahu and
Gallant each bear the
criminal responsibility
for the crime of
starvation as a method
of warfare ,
Politico,2024).
Μάλιστα, ο καινούργιος
Δήμαρχος της Νέας Υόρκης
Zohran Mamdani είχε
απειλήσει ότι θα
εκτελούσε το ανωτέρω
ένταλμα σύλληψης, εάν ο
Ισραηλινός πρωθυπουργός
εμφανιζόταν στην πόλη
αυτή (και παρότι οι
Ηνωμένες Πολιτείες είχαν
αποσύρει τελικά την
αρχική τους υπογραφή από
την ιδρυτική Συνθήκη που
αφορούσε το Δικαστήριο
τούτο).
Και
το εκρηκτικό ερώτημα το
οποίο αναφύεται είναι το
ακόλουθο: Δεν είναι
σημαντικό, παρά τις
σημαντικές ατέλειες του,
να υφίσταται ένας θεσμός
, όπως το Ποινικό
Δικαστήριο της Χάγης,
που θα διερευνά σε
διεθνές επίπεδο
εγκλήματα πολέμου, όπως
είναι η λιμοκτονία των
αμάχων; Η στάση της
Ελλάδας
Κατά τη γνώμη μου
σίγουρα ναι.
Με
άλλα λόγια δεν είναι
δυνατό η οργανωμένη
διεθνής κοινότητα να
σιωπά ή να μένει άπραγη
απέναντι στο φαινόμενο
της λιμοκτονίας των
αμάχων (ως μεθοδολογία
διεξαγωγής ενός
πολέμου), όχι μόνο στη
λωρίδα της Γάζας, αλλά
και σε άλλα μέρη της
γης.
Υπό
το πρίσμα αυτό θα έλεγα,
ότι η Ισραηλινή ηγεσία
στη συγκεκριμένη
περίπτωση είχε υπερβεί
κατά πολύ -με τις
αιματηρές επιχειρήσεις
που διεξήγαγε στη Γάζα-
το θεμιτό όριο της
αυτοάμυνας, αφού οι
πολεμικές επιχειρήσεις
είχαν ξεκινήσει από τις
θηριωδίες τις οποίες
είχε διαπράξει η
τρομοκρατική οργάνωση
Χαμάς (που είχε σκοτώσει
τον Οκτώβρη του 2023 με
απεχθή τρόπο 1200
Ισραηλινούς και είχε
απαγάγει άλλους 250).
Δεν
θα έπρεπε, λοιπόν, να
ανιχνευθεί έστω, από ένα
τέτοιο θεσμό απονομής
της «παγκόσμιας
δικαιοσύνης», αν ο
Ισραηλινός πρωθυπουργός
είχε μια ανάλογη ποινική
ευθύνη (άλλα και άλλοι
ηγέτες ανά τον κόσμο οι
οποίοι ακολουθούν μια
παρόμοια μεθοδολογία);
Και
αυτή η «φιλοσοφία»
πιστεύω ότι ταιριάζει
και για τη χώρα μας,
παρότι το Ισραήλ είναι ο
πιο σοβαρός σύμμαχος της
Ελλάδας έναντι της
επιθετικότητας της
Τουρκίας (και ο
ισραηλινός πρωθυπουργός
Νετανιάχου ήταν ο μόνος
ο οποίος κατήγγειλε
ενώπιον της πρόσφατης
γενικής Συνέλευσης των
Ηνωμένων Εθνών αυτή την
επιθετικότητα του
Ερντογάν).
Και
επίσης παρότι οι
πολίτες- ειδικά- της
Θεσσαλονίκης συνδέονται
με στενές πολιτισμικές
και οικονομικές σχέσεις
με την ανθηρή ισραηλινή
κοινότητα που είχε
εγκατασταθεί στην πόλη
αυτή από τότε που είχε
εκδιωχθεί από την
Ισαβέλλα και το
Φερδινάνδο της Ισπανίας.
Ωστόσο, τι σημαίνει
τούτο;
Ότι
θα πρέπει να σιωπούμε-
ως διεθνής κοινότητα-
απέναντι στην ανίχνευση
και την έρευνα, αν
δηλαδή διαπράχθηκαν σε
κάποιες περιπτώσεις
εγκλήματα πολέμου;
Σημειώνω , μάλιστα, ότι
το Διεθνές Ποινικό
Δικαστήριο της Χάγης
έχει διεξάγει παρόμοιες
«ανακριτικές έρευνες»
και στην Ουγκάντα, και
στην Κεντροαφρικανική
Δημοκρατία , αλλά και
πρόσφατα στη Ρωσία (μετά
την εισβολή της
τελευταίας στην
Ουκρανία).
Η
παγκόσμια δικαιοσύνη και
γιατί την αρνείται
πεισματικά ο Αμερικανός
Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ.
Απαγωγή και σύλληψη του
Mαδούρο της Βενεζουέλας
Ενόψει όλων αυτών θα
διατύπωνα την
παρατήρηση, ότι το
Διεθνές Ποινικό
Δικαστήριο της Χάγης
υλοποιεί στην πράξη αυτή
την περίφημη φιλοσοφία
της απονομής της
«παγκόσμιας
δικαιοσύνης», η οποία
είχε υποστηριχθεί για
πρώτη φορά από το
Γερμανό φιλόσοφο
Ιμμάνουελ Κάντ στο έργο
του «προς μια αιώνια
ειρήνη» του 1795.
Βεβαίως, το εγχείρημα
αυτό είναι ατελές, αφού
μεγάλες χώρες, όπως η
Κίνα, η Ινδία, οι
Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά
και το Ισραήλ δεν έχουν
υπογράψει το καταστατικό
αυτού του Δικαστηρίου
και δεν δεσμεύονται από
τη δικαιοδοσία του (ούτε
φυσικά βοηθούν κατά τη
σύλληψη των υπόπτων για
τη διάπραξη ενδεχόμενων
εγκλημάτων πολέμου, αφού
το προκείμενο Δικαστήριο
δεν διαθέτει ούτε δικιά
του «αστυνομία», ούτε
μηχανισμό υλοποίησης των
αποφάσεων του).
Επιπλέον, ο Αμερικανός
πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ
«ξορκίζει» το Ποινικό
Δικαστήριο της Χάγης και
αρνείται την έννοια της
παγκόσμιας δικαιοσύνης,
γιατί επιθυμεί κατά
περίπτωση να επεκτείνει
επικίνδυνα τα όρια της
κρατικής κυριαρχίας της
Αμερικής και να
συλλαμβάνει με
εξωθεσμικές διαδικασίες
τους αυταρχικούς ηγέτες
κάποιων κυρίαρχων κρατών
(όπως έγινε και με την
γκανγκστερική απαγωγή
και σύλληψή του Μαδούρο
της Βενεζουέλας).
Υπό
την έννοια αυτή όλοι
γνώριζαν στην παγκόσμια
δημόσια σφαίρα, ότι ο
Μαδούρο είχε ανέβει στην
προεδρία της Βενεζουέλα
, λόγω της φυλάκισης των
ηγετών της
αντιπολίτευσης (και λόγω
άλλων γεγονότων τα οποία
υποδήλωναν τη
«δικτατορική του
μεθοδολογία»).
Όμως αυτό δεν
νομιμοποιούσε σε καμία
περίπτωση τις Ηνωμένες
Πολιτείες να τον
απαγάγουν και να τον
συλλάβουν κατά παραβίαση
του άρθρου 2 του
καταστατικού Χάρτη των
Ηνωμένων Εθνών, το οποίο
απαγορεύει τη χρήση βίας
από ένα κράτος εναντίον
άλλου κράτους (μέλους)
των Ηνωμένων Εθνών.
Ποιο είναι το συμπέρασμα
από όλα αυτά;
Η
πορεία προς μια διεθνή
ζούγκλα όπου θα
επιβάλλουν τη δύναμη
τους οι πιο ισχυροί του
πλανήτη.
Αν
καταργηθεί το Διεθνές
Ποινικό Δικαστήριο της
Χάγης και οι κανόνες του
Διεθνούς Δικαίου, τότε
θα πρέπει να
αναφωνήσουμε μαζί με τον
Θουκυδίδη «ουδέν έστιν
ότι ουκ απώλετο» (δεν
υπάρχει τίποτε που να μη
χάθηκε). Γιατί;
Γιατί τότε μια παγκόσμια
στρατιωτική υπερδύναμη
(όπως η Αμερική, η Ρωσία
ή η Κίνα ) θα μπορούσαν
με τη στρατιωτική τους
ισχύ και με «μυστικές
αποστολές» να ανατρέπουν
κυβερνήτες ακόμη και
ευρωπαϊκών χωρών (τους
οποίους ενδεχόμενα θα
θεωρούσαν αυταρχικούς ή
για την προώθηση των
οικονομικών τους
συμφερόντων τα οποία θα
μπορούσαν να αφορούν το
πετρέλαιο ή οτιδήποτε
άλλο).
Και
έτσι θα γυρίζαμε στο
παγκόσμιο ασταθές
περιβάλλον μιας
«διεθνούς ζούγκλας»,
όπου θα επικρατούσε
πάντοτε το δίκαιο του
«εκάστοτε ισχυρού»!
Αυτό θέλουμε;
Ο
Γρηγόρης Καλφέλης είναι
καθηγητής στη Νομική
Σχολή του ΑΠΘ
|
