Η προσέγγιση της «στρατηγικής υπομονής» στις ΗΠΑ τίθεται – ούτως ή άλλως– εν αμφιβόλω, από τη στιγμή που δεν δείχνει να σκέφτεται στρατηγικά πριν απ’ όλους ο ηγέτης τους. Ο πρόεδρος Τραμπ κατήργησε θεσμικούς ελέγχους και ισορροπίες στο εσωτερικό της αμερικανικής διοίκησης, αποδυναμώνοντας μεγάλο μέρος του συστήματος – βλ. απομακρύνσεις και ευρύτερες αναταράξεις μέσα στον ίδιο τον μηχανισμό ασφαλείας των ΗΠΑ.

Αναμφίβολα, η ιρανική οικονομία υφίσταται πολύ μεγαλύτερες πιέσεις απ’ ό,τι η αμερικανική. Το Ιράν, ωστόσο, πόσο μάλλον το φονταμενταλιστικό καθεστώς του, έχει λιγότερα να χάσει, εάν αναλογιστεί κανείς τον αντίκτυπο που επιφέρουν δυσμενείς εξελίξεις σε τομείς όπως η αμερικανική αγορά ομολόγων και το χρέος των ΗΠΑ.

Η Τεχεράνη ποντάρει στην εκτίμηση πως ο Τραμπ θα λυγίσει πρώτος και είτε θα αποχωρήσει είτε θα επιστρέψει στο τραπέζι για να διαπραγματευθεί με τους όρους που απέρριψε. Κυκλοφορεί, μάλιστα, το σενάριο ότι το Ιράν ενδεχομένως θα κλιμακώσει για να πιέσει προς αυτήν την κατεύθυνση.

Λαμβάνοντας υπόψη και τις διαθέσεις της κυβέρνησης Νετανιάχου, ενόψει των εκλογών στο Ισραήλ, υπάρχει κίνδυνος το αφήγημα της «στρατηγικής υπομονής» να μετατραπεί σε «στρατηγικό αδιέξοδο» για τον Αμερικανό πρόεδρο, ο οποίος επιμένει ότι η κρίση της Μέσης Ανατολής θα εκτονωθεί το φθινόπωρο αμέσως μετά τις ενδιάμεσες εκλογές – είναι μία από τις νεότερες προβλέψεις του, σε μεγάλη απόσταση ασφαλώς από την αρχική διαβεβαίωσή του ότι η υπόθεση αυτή θα τελείωνε μέσα σε λίγες εβδομάδες.

Τουλάχιστον δημοσίως, ο Τραμπ δεν πτοείται από τα σενάρια που επεξεργάζονται τώρα οι κορυφαίοι σύμβουλοι του Λευκού Οίκου, προβλέποντας παράταση του πολέμου έως και το τέλος της θητείας του. Οι εκτιμήσεις αυτές φαντάζουν πλέον πιο ρεαλιστικές, υπό την προϋπόθεση ότι οι ΗΠΑ θα αντέξουν τον «πόνο» μέχρι τότε…

Βασίλης Κωστούλας (Money Review)