|
Για
τους έφηβους, το σχολείο
δεν είναι απλώς ένας
χώρος όπου αποκτούν
γνώσεις: είναι μια από
τις κύριες υποδομές μέσω
των οποίων εισέρχονται
στην ενήλικη ζωή. Είναι
επίσης ένα από τα
θεμελιώδη εργαλεία για
την κοινωνική και
επαγγελματική τους
αποκατάσταση.
Αγνοώντας πλήρως τη φύση
των αυθόρμητων
εξεγέρσεων των μαθητών,
η γαλλική κυβέρνηση
επιδίδεται πάντως σε
θεωρίες συνωμοσίας.
Υποστηρίζει ότι το κόμμα
«Ανυπότακτη Γαλλία»του
Ζαν-Λυκ Μελανσόν,
ενορχήστρωσε την
εξέγερση των λυκείων. Τα
κοινωνικά δίκτυα μπορούν
να έχουν επιταχύνει τη
διαμαρτυρία, τα πολιτικά
κόμματα μπορούν να
προσπαθήσουν να την
κατευθύνουν και οι
αντιπαραθέσεις με την
αστυνομία μπορούν να την
ριζοσπαστικοποιήσουν.
Αλλά αυτό δεν αλλάζει
και δεν πρέπει να
επισκιάζει τα υποκείμενα
κίνητρα των μαθητών .
Η
πρόσβαση στο μέλλον
Γιατί η μαθητική
εξέγερση αφορά το ίδιο
το μέλλον των παιδιών.
Το ζήτημα, δεν είναι
μόνο η ποιότητα της
σχολικής εκπαίδευσης,
αλλά οι πραγματικές
συνθήκες πρόσβασης στο
μέλλον. Παράλληλα με τα
παράπονα για το σχολείο,
υπάρχουν φόβοι που
εκτείνονται πολύ πέρα
από το σχολικό
σύστημα: ο
αντίκτυπος της τεχνητής
νοημοσύνης στις θέσεις
εργασίας και η
αβεβαιότητα σχετικά με
τις μελλοντικές
ευκαιρίες.
Η
γαλλική κυβέρνηση
προσπαθεί βέβαια να
συγκρατήσει τις δημόσιες
δαπάνες, παλεύοντας
με ένα δημόσιο χρέος που
ξεπερνά το 122% και ένα
έλλειμμα πάνω από 5,5%.
Αλλά, αν αυτή η
συγκράτηση δαπανών
καταλήξει να περιορίσει
τις επενδύσεις στην
εκπαίδευση και τις
ευκαιρίες για τους
νέους, κινδυνεύει να
προκαλέσει συνεχείς
εκρήξεις.
Να
ακουστεί η φωνή τους
Οι
νέοι θεωρούν από αυτές
τις εμπειρίες ότι για το
κράτος, η
εκπαίδευση και η
ανάπτυξή τους δεν
φαίνεται να αποτελούν
προτεραιότητα. Η χώρα
έχει άλλα επείγοντα
ζητήματα, άλλα μέτωπα
στα οποία πρέπει να
επικεντρώσει τους πόρους
και την προσοχή. Η
απαίτηση «να ακουστεί η
φωνή τους» είναι από τα
βασικά συνθήματα των
μαθητών. Τονίζουν την
ανάγκη να γίνονται
σεβαστοί και να
λαμβάνονται υπόψη, να
αναγνωρίζονται ως
συνομιλητές του
συστήματος εκπαίδευσης.
Αυτή είναι μια γενιά που
δεν θέλει απλώς να
προσαρμοστεί σε έναν
κόσμο που δεν
αναγνωρίζει ως δικό της.
Απαιτεί, ουσιαστικά, να
είναι σε θέση να χτίσει
την είσοδό της στην
ενηλικίωση σε πιο
στέρεες βάσεις. Η
απάντηση δεν μπορεί να
είναι απλώς να ζητήσουμε
από τους νέους να έχουν
μεγαλύτερη πίστη στο
μέλλον. Πρέπει να
δημιουργήσουμε συνθήκες
που να καθιστούν αυτή
την πίστη, λογική. Το
σχολείο είναι ένα από τα
πρώτα μέρη όπου αυτή η
υπόσχεση πρέπει να γίνει
συγκεκριμένη.
Μιχάλης Ψύλος
(Ναυτεμπορική)
|
