Αφού και ο ίδιος λοιπόν κατάλαβε ότι οι απειλές του εναντίον του Ιράν δεν μπορούν να πραγματοποιηθούν, κήρυξε έναν άλλο εμπορικό πόλεμο, εναντίον του Καναδά, οποίος είναι ακόμη πιο ηλίθιος από τον προηγούμενο πόλεμο και, ίσως για τον λόγο αυτόν, πίστεψε ότι εκεί μπορεί να πετύχει μια νίκη.

Στην πραγματικότητα όμως, με την επιβολή δασμών στα προϊόντα του Καναδά, θα ανεβάσει ακόμη πιο ψηλά τον τιμάριθμο, καθώς το μεγαλύτερο μέρος των εξαγωγών του Καναδά πηγαίνει στις γειτονικές Ηνωμένες Πολιτείες. Δηλαδή; Δηλαδή, ο πρόεδρος τρελάθηκε…

Οχι ότι δεν ήταν τρελός από την αρχή! Τώρα όμως, εγκλωβισμένος σε έναν «παντοτινό πόλεμο» που ο ίδιος επέλεξε, έναν πόλεμο του είδους που ανέκαθεν κατήγγελλε, τα έχει χάσει εντελώς. Κινείται σπασμωδικά προς πάσα κατεύθυνση, με την ελπίδα μιας γρήγορης νίκης και όλοι καταλαβαίνουν, καθώς η μία ανοησία διαδέχεται την άλλη, ότι ψάχνει μια διέξοδο που δεν υπάρχει. Την έχει ανάγκη, γιατί οι ενδιάμεσες εκλογές απέχουν μόλις εννέα εβδομάδες.

Ποτέ άλλοτε ο πρόεδρος Τραμπ δεν ήταν σε τόσο δύσκολη θέση. Εχει τα ιστορικά χαμηλότερα ποσοστά αποδοχής από την εποχή του Χέρμπερτ Χούβερ (ο πρόεδρος του μεγάλου Κραχ του 1929) μέχρι σήμερα, με την εξαίρεση του Ρίτσαρντ Νίξον την εβδομάδα πριν από την παραίτησή του.

Τουλάχιστον δύο στοιχεία της προεδρίας του έχουν φτάσει μέχρι την εκλογική βάση του MAGA και έχουν ενοχλήσει: η ακρίβεια, για την οποία αδιαφορεί και το λέει όταν τον ρωτούν δημοσιογράφοι, καθώς και η πρωτοφανής διαφθορά του ίδιου και του περιβάλλοντός του.

Επιπλέον, με αφορμή τον πόλεμο εναντίον του Ιράν, αυτή η βάση έχει διασπαστεί και οι πιο ακραίοι υποστηρικτές του (π.χ. Τάκερ Κάρλσον, Μάρτζορι Τέιλορ Γκριν) έχουν γυρίσει εναντίον του, και μάλιστα με αγριότητα που μόνο μεταξύ ομοϊδεατών συναντάμε. Δεν είναι τυχαίο λοιπόν ότι στις μέχρι τώρα προκριματικές, που γίνονται μεταξύ των καταγεγραμμένων μελών του κόμματος για την επιλογή του επίσημου κομματικού υποψηφίου, έχουν χάσει και οι έξι υποψήφιοι που έφεραν το χρίσμα του Τραμπ.

Περιέργως, την περασμένη Τρίτη, κέρδισε τις προκριματικές στη Νότια Καρολίνα μια αξιαγάπητη, πλην εντελώς άσχετη με την πολιτική, κυρία, ονόματι Νταρλίν Γκράχαμ. Την επέλεξε προσωπικά ο Τραμπ για υποψήφια γερουσιαστή, στη θέση του αδελφού της, που πέθανε αιφνιδίως πριν από λίγο καιρό και ο οποίος ήταν πολύτιμος σύμμαχός του. Σημειώστε ότι, στην ακρόασή της από επιτροπή της Γερουσίας, η κυρία Γκράχαμ αποκάλυψε με αφοπλιστική ειλικρίνεια ότι δεν ξέρει πού είναι γεωγραφικά η Ταϊβάν.

Η νίκη της, επομένως, είναι ένδειξη ότι ο Τραμπ διατηρεί την επιρροή του στο κομματικό κοινό, παρά τα σοβαρά προβλήματα της προεδρίας του. Ολα αυτά έχουν σημασία, γιατί αν οι Ρεπουμπλικανοί χάσουν την πλειοψηφία και στα δύο νομοθετικά σώματα, Βουλή και Γερουσία, τότε μπορούμε να αρχίσουμε να μιλάμε για το τέλος της εποχής Τραμπ – τουλάχιστον με την έννοια της επίδρασης της προσωπικής παρουσίας του, γιατί η κληρονομιά του δυστυχώς θα μείνει και θα απασχολεί για καιρό τους Αμερικανούς. Χωρίς πλειοψηφία, όμως η προεδρία του θα είναι μια «κουτσή πάπια» (αν μου επιτρέπετε την αυτολεξεί μετάφραση ενός αμερικανισμού) και οι διεργασίες για τη διάδοχο κατάσταση θα ξεκινήσουν αμέσως.

Αυτό είναι το καλό σενάριο, που αν επιβεβαιωθεί θα σημαίνει ότι το Σύνταγμα των ΗΠΑ τελικά διαθέτει την απάντηση στο σημερινό πρόβλημα της δημοκρατίας στην Αμερική, που είναι το εξής: τι γίνεται στην περίπτωση που ένας τρελός, ηλίθιος ή, τέλος πάντων, ακατάλληλος εκλεγεί δημοκρατικά στο ύπατο αξίωμα της εκτελεστικής εξουσίας; Αν ο Τραμπ ηττηθεί στις ενδιάμεσες και χάσει την πλειοψηφία στο Κογκρέσο, το Σύνταγμα θα έχει νικήσει. Προϋπόθεση για όλο αυτό, βέβαια, είναι οι Δημοκρατικοί να έχουν ελκυστικούς υποψηφίους, που θα υπερισχύσουν των Ρεπουμπλικανών, πράγμα καθόλου απλό, δεδομένου ότι η αριστερή πτέρυγα απειλεί να καταλάβει ολόκληρο το κόμμα.

Στέφανος Κασιμάτης (Το Βήμα)