|
Από την επιβίωση στην
επέκταση
Η
μεγαλύτερη αύξηση
μετοχικού κεφαλαίου στην
ιστορία της ΔΕΗ – 4 δισ.
ευρώ – είναι κάτι
περισσότερο από
χρηματοοικονομική
κίνηση. Είναι δήλωση
προθέσεων. Η εταιρεία
που μόλις πριν λίγα
χρόνια πάλευε να κλείσει
τα βιβλία της, σχεδιάζει
τώρα να διπλασιάσει την
εγκατεστημένη της ισχύ
σε 24,3 GW, απλώνοντας
τα δίχτυα της από την
Πολωνία μέχρι την
Ιταλία.
Το
νέο business plan της
ΔΕΗ μοιάζει με χάρτη
κατάκτησης: Ρουμανία,
όπου η ισχύς θα
τριπλασιαστεί,
Βουλγαρία, Κροατία, και
νέες αγορές στην
Ουγγαρία, Πολωνία,
Σλοβακία. Σχεδόν το μισό
της επένδυσης
κατευθύνεται εκτός
Ελλάδας – όχι επειδή
εγκαταλείπει τη χώρα,
αλλά επειδή τη
χρησιμοποιεί ως
εφαλτήριο για κάτι
μεγαλύτερο.
Και
υπάρχει ακόμη ένα
στοιχείο που ξεχωρίζει:
το data center 300 MW
στην Κοζάνη. Από τις
στάχτες των
λιγνιτωρυχείων,
αναδύεται μια νέα
οικονομία – αυτή των
δεδομένων, της τεχνητής
νοημοσύνης, του cloud. Η
επένδυση 1,2 δισ. ευρώ
δεν είναι μόνο
οικονομική. Είναι και
συμβολική: η ενέργεια
του παρελθόντος γίνεται
ενέργεια του μέλλοντος.
Οι αθόρυβοι ήρωες: Τα
δίκτυα
Ενώ
η ΔΕΗ κλέβει τα φώτα της
δημοσιότητας, ο ΑΔΜΗΕ
δουλεύει στη σκιά –
κυριολεκτικά κάτω από τη
γη και κάτω από τη
θάλασσα. Η αύξηση
κεφαλαίου του 1 δισ.
ευρώ χρηματοδοτεί κάτι
λιγότερο λαμπερό αλλά
εξίσου κρίσιμο: καλώδια,
υποσταθμούς,
διασυνδέσεις.
Η
δεύτερη ηλεκτρική
διασύνδεση
Ελλάδας-Ιταλίας δεν
είναι απλώς ένα τεχνικό
έργο. Είναι η ενεργειακή
γέφυρα που θα μετατρέψει
την Ελλάδα σε
διαμετακομιστικό κόμβο
μεταξύ Ανατολής και
Δύσης. Οι διασυνδέσεις
των νησιών του Αιγαίου
δεν είναι απλώς
επιτάχυνση της
απολιγνιτοποίησης. Είναι
και επανασύνδεση
απομονωμένων κοινοτήτων
με το εθνικό σύστημα,
ενίσχυση της
αξιοπιστίας, μείωση του
κόστους.
Τα
δίκτυα είναι το αόρατο
υπόστρωμα της πράσινης
επανάστασης. Χωρίς αυτά,
οι ανεμογεννήτριες και
τα φωτοβολταϊκά
παραμένουν
αποσπασματικές λύσεις.
Με αυτά, γίνονται
σύστημα.
Το Δημόσιο ως επενδυτής
Υπάρχει ένα στοιχείο που
ξεχωρίζει σε όλη αυτή
την ιστορία: η στάση του
ελληνικού Δημοσίου. Το
κράτος δεν επιλέγει να
αποχωρήσει, να
ιδιωτικοποιήσει, να
πουλήσει. Επιλέγει να
μείνει – και να
επενδύσει.
Πάνω από 1,8 δισ. ευρώ
θα καταβάλει το Δημόσιο
για να διατηρήσει τις
θέσεις του στη ΔΕΗ
(33,4%) και τον ΑΔΜΗΕ
(51%). Δεν πρόκειται για
νοσταλγία κρατικοδίαιτου
καπιταλισμού. Πρόκειται
για στρατηγική επιλογή:
σε έναν κόσμο όπου η
ενεργειακή ασφάλεια
γίνεται θέμα εθνικής
κυριαρχίας, το κράτος
δεν μπορεί να είναι απλά
θεατής.
Παράλληλα, η συμμετοχή
της CVC με 1,2 δισ. ευρώ
στη ΔΕΗ και της
κινεζικής State Grid με
240 εκατ. στον ΑΔΜΗΕ
δείχνει ότι η
εμπιστοσύνη δεν είναι
μονόπλευρη. Διεθνείς
επενδυτές βλέπουν στην
Ελλάδα όχι μόνο
σταθερότητα, αλλά και
δυναμική.
Η περιφερειακή στροφή
Αυτό που συμβαίνει στην
ελληνική ενέργεια δεν
είναι μεμονωμένο
φαινόμενο. Η Τέρνα
Ενεργειακή, με μέτοχο
την εμιρατική Masdar,
χρησιμοποιεί επίσης την
Ελλάδα ως βάση για
επέκταση στην Κεντρική
και Ανατολική Ευρώπη. Το
έργο αντλησιοταμίευσης
στην Αμφιλοχία αποτελεί
ορόσημο για την
αποθήκευση ενέργειας σε
ευρωπαϊκό επίπεδο.
Η
Ελλάδα δεν είναι πια ο
«ασθενής της Ευρώπης».
Γίνεται ενεργειακή πύλη
– με τρεις μεγάλους
ομίλους (ΔΕΗ, ΑΔΜΗΕ,
Τέρνα Ενεργειακή) να
επεκτείνονται προς
Βορρά, Ανατολή και Δύση.
Το στοίχημα
Αυτές οι αυξήσεις
κεφαλαίου δεν
χρηματοδοτούν
κατανάλωση.
Χρηματοδοτούν παραγωγή,
υποδομές, μέλλον. Σε μια
εποχή που η Ευρώπη
αναζητά ενεργειακή
ανεξαρτησία, η Ελλάδα
κάνει το δικό της
στοίχημα: όχι απλώς να
καλύψει τις ανάγκες της,
αλλά να γίνει
προμηθευτής λύσεων για
ολόκληρη την περιοχή.
Το
2030 μπορεί να φαίνεται
μακριά. Αλλά οι
αποφάσεις που παίρνονται
σήμερα – οι υπογραφές
που μπαίνουν σε αυξήσεις
κεφαλαίου, τα καλώδια
που θα απλωθούν στον
βυθό της Μεσογείου, τα
data centers που θα
χτιστούν στη Δυτική
Μακεδονία – θα
καθορίσουν αν η Ελλάδα
θα παραμείνει ένας
περιφερειακός παίκτης ή
θα γίνει περιφερειακός
ηγέτης στην ενέργεια.
Τα
5 δισ. ευρώ είναι μόνο η
αρχή.
|
