Στο πλαίσιο της νέας μακροπρόθεσμης συνεργασίας ΟΟΣΑ–Ελλάδας για την περίοδο 2028–2034, το λεγόμενο «Σχέδιο Πισσαρίδη 2», στόχος είναι ο εντοπισμός των δομικών εμποδίων που περιορίζουν την παραγωγική δυναμική της χώρας και η χάραξη ενός ολοκληρωμένου οδικού χάρτη μεταρρυθμίσεων.

Κεντρικό πρόβλημα θεωρείται η χαμηλή παραγωγικότητα, η οποία παραμένει σημαντικά κάτω από τον μέσο όρο του ΟΟΣΑ. Σύμφωνα με τον Κόρμαν, η αδυναμία διάχυσης τεχνολογίας και καινοτομίας στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις αποτελεί τον βασικό ανασταλτικό παράγοντα για την ανάπτυξη.

Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται σε τέσσερις άξονες:

πρόσβαση επιχειρήσεων σε χρηματοδότηση και ενίσχυση της καινοτομίας

επιτάχυνση δικαιοσύνης και απλοποίηση αδειοδοτήσεων

αναβάθμιση δεξιοτήτων και αγοράς εργασίας

επιτάχυνση της ενεργειακής μετάβασης

Ο ΟΟΣΑ επισημαίνει ότι η Ελλάδα έχει ήδη βελτιώσει σημαντικά τις επιδόσεις της, ωστόσο η ανάπτυξη παραμένει εύθραυστη αν δεν ενισχυθεί η παραγωγικότητα και η επενδυτική βάση σε άυλα περιουσιακά στοιχεία, όπως η τεχνολογία και το ανθρώπινο κεφάλαιο.

Παράλληλα, το διεθνές περιβάλλον χαρακτηρίζεται από αυξημένη αβεβαιότητα λόγω γεωπολιτικών εντάσεων και ενεργειακών σοκ, γεγονός που καθιστά τις μεταρρυθμίσεις ακόμη πιο κρίσιμες. Ο Κόρμαν εκτιμά ότι η παγκόσμια οικονομία μπορεί να συνεχίσει να αναπτύσσεται, αλλά με χαμηλότερους ρυθμούς και υψηλότερο πληθωριστικό ρίσκο.

Για την Ελλάδα, η πρόκληση είναι διπλή: αφενός να διατηρήσει τη δημοσιονομική της σταθερότητα και αφετέρου να επιταχύνει τις διαρθρωτικές αλλαγές που θα επιτρέψουν τη βιώσιμη σύγκλιση με τις πιο ανεπτυγμένες οικονομίες της Ευρώπης.

Συνολικά, ο ΟΟΣΑ βλέπει την επόμενη δεκαετία ως καθοριστική: όχι για τη σταθεροποίηση της ανάκαμψης, αλλά για τη μετάβαση σε ένα νέο αναπτυξιακό πρότυπο που θα στηρίζεται στην παραγωγικότητα, την καινοτομία και τη μακροπρόθεσμη ανθεκτικότητα.