Στο πλαίσιο αυτό, η συμβολή της Τεχνητής Νοημοσύνης είναι ήδη εμφανής. Το 50% των επικεφαλής επιχειρήσεων την κατατάσσει στον σημαντικότερο παράγοντα ενίσχυσης της παραγωγικότητας κατά τους τελευταίους 12 μήνες, ενώ το 46% αποδίδει αντίστοιχα μεγάλη σημασία στον ανασχεδιασμό των επιχειρησιακών διαδικασιών. Επιπλέον, το 48% αξιοποιεί τον χρόνο και τους πόρους που εξοικονομούνται μέσω της AI για να χρηματοδοτήσει πρωτοβουλίες καινοτομίας και ευρύτερου επιχειρησιακού μετασχηματισμού.

Η αύξηση της παραγωγικότητας, όμως, δεν αρκεί από μόνη της για να βελτιώσει τα οικονομικά αποτελέσματα. Σε αρκετές περιπτώσεις, τα οφέλη που προκύπτουν από τη χρήση της νέας τεχνολογίας κατευθύνονται στην κάλυψη άλλων αναγκών της επιχείρησης. Το 23% των CEOs αναφέρει ότι η εξοικονόμηση πόρων απορροφάται από υφιστάμενες λειτουργικές απαιτήσεις, προτού καταγραφεί ως βελτίωση στην κερδοφορία.

Στην εξίσωση προστίθενται και οι δυσκολίες που δημιουργούν οι παλαιές τεχνολογικές υποδομές, οι σύνθετες οργανωτικές δομές και οι κανονιστικές υποχρεώσεις. Παράγοντες που περιορίζουν την ταχύτητα ενσωμάτωσης της Τεχνητής Νοημοσύνης και εμποδίζουν τις επιχειρήσεις να αξιοποιήσουν πλήρως τις δυνατότητές της.

Το πρόβλημα της μέτρησης της απόδοσης

Η δυσκολία αποτύπωσης της πραγματικής οικονομικής συνεισφοράς της AI αποτελεί ένα από τα πλέον χαρακτηριστικά ευρήματα της έρευνας. Μόλις το 16% των CEOs διαθέτει ολοκληρωμένη εικόνα σε πραγματικό χρόνο για την απόδοση των σχετικών επενδύσεων, ενώ ένα επιπλέον 24% παρακολουθεί μεμονωμένα στοιχεία κόστους, χωρίς να μπορεί να αξιολογήσει το συνολικό οικονομικό αποτέλεσμα.

Η απόσταση αυτή μεταξύ τεχνολογικής προόδου και μετρήσιμης επιχειρηματικής αξίας αναδεικνύει ένα κρίσιμο ζήτημα για τις διοικήσεις: η επένδυση στην Τεχνητή Νοημοσύνη πρέπει να συνδέεται με συγκεκριμένους στόχους και δείκτες απόδοσης. Διαφορετικά, η βελτίωση της παραγωγικότητας κινδυνεύει να παραμείνει ένα λειτουργικό όφελος, χωρίς σαφή αποτύπωση στην οικονομική εικόνα της επιχείρησης.

Το ανθρώπινο δυναμικό ο μεγαλύτερος περιορισμός

Εξίσου σημαντική πρόκληση για την επόμενη ημέρα αποτελεί η διαθεσιμότητα εξειδικευμένων εργαζομένων. Το 72% των CEOs εκτιμά ότι μέσα στην επόμενη τριετία η έλλειψη κατάλληλων δεξιοτήτων θα αποτελέσει μεγαλύτερο εμπόδιο για την ανάπτυξη των επιχειρήσεων από την πρόσβαση σε χρηματοδότηση.

Η αναντιστοιχία μεταξύ των τεχνολογικών εξελίξεων και των γνώσεων του προσωπικού είναι ήδη ορατή. Το 47% των επικεφαλής διαπιστώνει ότι η ανάπτυξη δεξιοτήτων Τεχνητής Νοημοσύνης στο εσωτερικό των οργανισμών δεν ακολουθεί τον ρυθμό με τον οποίο εξελίσσεται η τεχνολογία.

Παράλληλα, το 80% θεωρεί ότι η μεγαλύτερη επίδραση της AI στην αγορά εργασίας θα αφορά τη μεταβολή των επαγγελματικών ρόλων, των απαιτούμενων προσόντων και του τρόπου εκτέλεσης των εργασιών, και όχι τόσο τον συνολικό αριθμό των εργαζομένων.

Παρά τη σημασία της κατάρτισης, πάντως, μόλις το 15% των CEOs δηλώνει ότι κατευθύνει το σύνολο των οφελών από την αύξηση της παραγωγικότητας στην ανάπτυξη του ανθρώπινου δυναμικού. Το στοιχείο αυτό υποδηλώνει ότι οι επιχειρήσεις αναγνωρίζουν την ανάγκη προσαρμογής των εργαζομένων, χωρίς όμως να διαθέτουν ακόμη αντίστοιχα ισχυρή πολιτική επανεπένδυσης των εξοικονομούμενων πόρων προς αυτή την κατεύθυνση.

Εξαγορές, συμμαχίες και αναδιάρθρωση χαρτοφυλακίων

Την ίδια στιγμή, οι επιχειρήσεις επανεξετάζουν τον τρόπο με τον οποίο επιδιώκουν την ανάπτυξή τους. Σχεδόν επτά στους δέκα CEOs δίνουν πλέον μεγαλύτερη βαρύτητα στην ενίσχυση των δραστηριοτήτων στις οποίες ήδη έχουν παρουσία, αντί να επιδιώκουν ταχεία επέκταση σε νέες αγορές.

Αυτό, ωστόσο, δεν σημαίνει ότι περιορίζεται η διάθεση για στρατηγικές κινήσεις μέσω εξαγορών και συνεργασιών. Αντιθέτως, το 96% των συμμετεχόντων σχεδιάζει να προχωρήσει σε κάποια μορφή επιχειρηματικής συναλλαγής μέσα στους επόμενους 12 μήνες.

Ειδικότερα, το 51% εξετάζει το ενδεχόμενο εξαγορών, το 60% σχεδιάζει στρατηγικές συμμαχίες και το 47% κοινοπραξίες. Παράλληλα, το 51% προγραμματίζει αποεπενδύσεις, ποσοστό αυξημένο κατά εννέα ποσοστιαίες μονάδες σε σύγκριση με τον Μάιο του 2026.

Η εικόνα που προκύπτει είναι ότι οι επιχειρήσεις δεν εγκαταλείπουν τις αναπτυξιακές τους φιλοδοξίες, αλλά γίνονται πιο επιλεκτικές ως προς την κατανομή κεφαλαίων και πόρων. Η Τεχνητή Νοημοσύνη προσφέρει ήδη σημαντικά περιθώρια βελτίωσης της παραγωγικότητας, όμως το επόμενο μεγάλο στοίχημα είναι η μετατροπή αυτών των δυνατοτήτων σε μετρήσιμη οικονομική αξία, με κατάλληλες υποδομές, εξειδικευμένο προσωπικό και αποτελεσματικότερη κατανομή επενδύσεων.