Οι βασικές συζητήσεις στο Eurogroup

Στην ατζέντα της συνάντησης περιλαμβάνεται επίσης η αξιολόγηση της πορείας της ευρωπαϊκής οικονομίας, με βάση τις νέες προβλέψεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, οι οποίες λαμβάνουν υπόψη και τις συνέπειες της κρίσης στη Μέση Ανατολή.

Αναφερόμενος ειδικά στην ελληνική περίπτωση, ο υπουργός Οικονομικών υπογράμμισε ότι βασικό ζητούμενο είναι η ενίσχυση της προσφοράς κατοικιών. Επισήμανε ότι στην Ελλάδα υπάρχουν περίπου 794.000 κλειστές κύριες κατοικίες και τόνισε ότι έχουν ήδη ληφθεί μέτρα για την αξιοποίησή τους, ενώ προανήγγειλε και νέες παρεμβάσεις προς αυτή την κατεύθυνση.

Το ευρωπαϊκό σχέδιο για προσιτή κατοικία

Το σχέδιο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για οικονομικά προσιτή στέγη, που παρουσιάστηκε τον Δεκέμβριο του 2025, καθώς και οι προτάσεις του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου τον Μάρτιο του 2026, περιλαμβάνουν δράσεις για τη βελτίωση της πρόσβασης στη στέγαση, την ενίσχυση της οικοδομικής δραστηριότητας και την οικονομική στήριξη των πολιτών που πλήττονται περισσότερο από τη στεγαστική κρίση.

Το ευρωπαϊκό πλαίσιο βασίζεται σε τέσσερις βασικούς άξονες:

Ενίσχυση της προσφοράς κατοικιών

Κινητοποίηση δημόσιων και ιδιωτικών επενδύσεων

Άμεση στήριξη των πολιτών σε συνδυασμό με μεταρρυθμίσεις

Προστασία των κοινωνικών ομάδων που πλήττονται περισσότερο

Διαφορετικά μοντέλα ανά χώρα

Σύμφωνα με μελέτη της διαΝΕΟσις και του ΙΟΒΕ, οι ευρωπαϊκές χώρες ακολουθούν διαφορετικά μοντέλα στεγαστικής πολιτικής, τα οποία διαμορφώθηκαν μέσα από ιστορικές και κοινωνικές ιδιαιτερότητες.

Στην Αυστρία, περίπου το 20% των κατοικιών αφορά κοινωνική στέγαση με ενοικιαζόμενα ακίνητα, ενώ στη Γαλλία το αντίστοιχο ποσοστό φτάνει περίπου το 14%. Παράλληλα, η Γαλλία εφαρμόζει επιδόματα ενοικίου, άτοκα στεγαστικά δάνεια για πρώτη κατοικία και φορολογικά κίνητρα για ιδιοκτήτες που διαθέτουν ακίνητα με χαμηλότερα μισθώματα.

Αντίθετα, χώρες όπως η Ελλάδα, η Ισπανία, η Πορτογαλία και η Ιταλία διαθέτουν περιορισμένο απόθεμα κοινωνικής κατοικίας. Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια έχουν αρχίσει να εφαρμόζουν πιο ενεργές πολιτικές, όπως περιορισμούς στις αυξήσεις ενοικίων, αξιοποίηση κενών ακινήτων, ενίσχυση στεγαστικών επιδομάτων και δημιουργία δημόσιων φορέων στέγασης.

Στην ελληνική περίπτωση, η έντονη κουλτούρα ιδιοκατοίκησης και ο κατακερματισμός της ιδιοκτησίας δυσκολεύουν την άμεση εφαρμογή μοντέλων κοινωνικής στέγασης αντίστοιχων με εκείνα της Κεντρικής Ευρώπης. Παρ’ όλα αυτά, η πίεση που ασκεί η στεγαστική κρίση ωθεί πλέον τόσο την Ελλάδα όσο και την Ευρώπη να αναζητήσουν πιο συντονισμένες και μακροπρόθεσμες λύσεις.