Στο πλαίσιο αυτό, η Ουάσιγκτον έχει ήδη περάσει από τη στρατιωτική αντιπαράθεση σε ένα ευρύτερο μέτωπο οικονομικής πίεσης. Οι ΗΠΑ ξεκίνησαν την «Επιχείρηση Οικονομικός Παρίας», με στόχο βασικούς πυλώνες της ιρανικής οικονομίας, μεταξύ άλλων το πετρέλαιο, τη ναυτιλία, την αεροπορία, τον χρυσό, την τεχνολογία και την ψηφιακή οικονομία.

Ωστόσο, ενώ στο πολιτικό επίπεδο εξετάζεται ακόμη και η επίσημη λήξη του πολέμου, στο στρατιωτικό πεδίο η εικόνα είναι διαφορετική. Το Πεντάγωνο συνεχίζει να αυξάνει τις αμερικανικές αναπτύξεις στην περιοχή, γεγονός που δείχνει ότι η Ουάσιγκτον θέλει να διατηρήσει ανοιχτές όλες τις επιλογές.

Η αμερικανική στρατιωτική παρουσία στη Μέση Ανατολή περιλαμβάνει περίπου 50.000 στρατιωτικούς και 19 πολεμικά πλοία, μεταξύ των οποίων δύο αεροπλανοφόρα και 13 αντιτορπιλικά κατευθυνόμενων πυραύλων.

Η διατήρηση αυτής της δύναμης προσφέρει στον Τραμπ την απαιτούμενη επιχειρησιακή ευελιξία, είτε για να αντιμετωπίσει μια νέα κλιμάκωση είτε για να στηρίξει μια πιθανή συμφωνία από θέση ισχύος.

Το βασικό ερώτημα πλέον είναι αν η στρατηγική της Ουάσιγκτον θα κινηθεί προς μια σταδιακή αποκλιμάκωση με όχημα την οικονομική πίεση ή αν η ενίσχυση των αμερικανικών δυνάμεων προετοιμάζει το έδαφος για μια παρατεταμένη αντιπαράθεση.

Το επόμενο διάστημα αναμένεται κρίσιμο: οι συζητήσεις για πιθανή επίσημη λήξη του πολέμου βρίσκονται στο επίκεντρο στα τέλη Αυγούστου 2026, ενώ παράλληλα οι στρατιωτικές αναπτύξεις των ΗΠΑ δείχνουν ότι η Ουάσιγκτον προετοιμάζεται ακόμη και για το ενδεχόμενο η αντιπαράθεση να συνεχιστεί μέσα στο 2027. Η συνύπαρξη των δύο αυτών επιλογών καταδεικνύει ότι, παρά τις συζητήσεις για το τέλος του πολέμου, η κρίση με το Ιράν παραμένει εξαιρετικά εύθραυστη.