Όπως ανέφερε, το 2006 έξι από τις δέκα μεγαλύτερες τράπεζες παγκοσμίως ήταν ευρωπαϊκές, ενώ σήμερα μόνο πέντε ευρωπαϊκές τράπεζες βρίσκονται στις είκοσι μεγαλύτερες διεθνώς. Κατά τον ίδιο, η εξέλιξη αυτή δεν αποτελεί αποτυχία της αγοράς αλλά αποτέλεσμα πολιτικών και ρυθμιστικών επιλογών που ευνόησαν την εθνική προστασία αντί της ευρωπαϊκής ενοποίησης.

Παράλληλα, παρουσίασε στοιχεία για τη διεύρυνση του αναπτυξιακού χάσματος μεταξύ Ευρώπης και ΗΠΑ. Σύμφωνα με όσα ανέφερε, μεταξύ 2008 και 2023 το ΑΕΠ των ΗΠΑ αυξήθηκε κατά 87%, έναντι μόλις 13,5% στην ΕΕ, ενώ από το 2019 έως σήμερα η αμερικανική οικονομία αναπτύχθηκε κατά 14,6% έναντι 6,7% στην Ευρώπη.

Ο CEO της Alpha Bank προειδοποίησε ότι αν οι ευρωπαϊκές τράπεζες παραμείνουν μικρές και κατακερματισμένες, οι ευρωπαϊκές αποταμιεύσεις θα συνεχίσουν να χρηματοδοτούν την ανάπτυξη των ΗΠΑ αντί της ευρωπαϊκής οικονομίας.

Τα τρία επίπεδα της ευρωπαϊκής χρηματοοικονομικής ενοποίησης

Ο κ. Ψάλτης εξήγησε ότι η συζήτηση για την ενοποίηση της ευρωπαϊκής αγοράς εξελίσσεται σε τρεις βασικούς άξονες:

την Τραπεζική Ένωση (Banking Union),

την Ένωση Κεφαλαιαγορών (Capital Markets Union),

και την Ένωση Αποταμιεύσεων και Επενδύσεων (Savings and Investments Union), πρωτοβουλία που έχει θέσει στο επίκεντρο η πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ursula von der Leyen.

Όπως σημείωσε, η Ευρώπη χρειάζεται περίπου 700 δισ. ευρώ επιπλέον επενδύσεων ετησίως για να χρηματοδοτήσει την πράσινη μετάβαση, την ψηφιοποίηση και τη στρατηγική αυτονομία. Την ίδια στιγμή, τα ευρωπαϊκά νοικοκυριά αποταμιεύουν περίπου 1,4 τρισ. ευρώ κάθε χρόνο, όμως περίπου 300 δισ. ευρώ κατευθύνονται εκτός Ευρώπης, κυρίως προς τις ΗΠΑ.

«Δεν πρόκειται για αποτυχία των αποταμιευτών, αλλά για αποτυχία της ευρωπαϊκής χρηματοοικονομικής αρχιτεκτονικής», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Τα εμπόδια στην τραπεζική ένωση

Ο κ. Ψάλτης στάθηκε ιδιαίτερα στα ρυθμιστικά και πολιτικά εμπόδια που εξακολουθούν να παρεμποδίζουν την ευρωπαϊκή τραπεζική ενοποίηση.

Όπως είπε, περίπου 475 δισ. ευρώ σε κεφάλαια και ρευστότητα παραμένουν εγκλωβισμένα σε εθνικές θυγατρικές τραπεζών, χωρίς να μπορούν να αξιοποιηθούν διασυνοριακά.

Επιπλέον, ανέφερε ότι μια τραπεζική συγχώνευση στην ΕΕ χρειάζεται κατά μέσο όρο 285 ημέρες για να ολοκληρωθεί, όταν στις ΗΠΑ απαιτούνται 219 ημέρες και στην Ελβετία μόλις 85 ημέρες.

Παράλληλα, υπογράμμισε ότι πολλές ευρωπαϊκές κυβερνήσεις στηρίζουν τη δημιουργία «εθνικών πρωταθλητών», αλλά αντιδρούν όταν πρόκειται για διασυνοριακές τραπεζικές συμφωνίες, ιδιαίτερα όταν η εγχώρια τράπεζα είναι στόχος εξαγοράς.

Η συνεργασία Alpha Bank – UniCredit ως παράδειγμα ενοποίησης

Ο επικεφαλής της Alpha Bank παρουσίασε τη συνεργασία με τη UniCredit ως παράδειγμα επιτυχημένης ευρωπαϊκής τραπεζικής ενοποίησης.

Όπως είπε, η συνεργασία ξεκίνησε με την απόκτηση ποσοστού 9% από τη UniCredit στην ελληνική τράπεζα και προσέφερε πρόσβαση σε τεχνογνωσία, τεχνολογία και προηγμένα συστήματα διαχείρισης κινδύνου.

Παράλληλα, σημείωσε ότι μέσω της συνεργασίας ελληνικές επιχειρήσεις αποκτούν πρόσβαση σε δίκτυο 13 χωρών, ενώ οι Έλληνες πελάτες μπορούν να αξιοποιούν πιο εξελιγμένα τραπεζικά προϊόντα.

Σύμφωνα με τον ίδιο, η συνεργασία αυτή κατέστησε την Alpha Bank πιο ισχυρή, ανθεκτική και περισσότερο ευρωπαϊκή, ενισχύοντας τη δυνατότητά της να χρηματοδοτεί την ελληνική οικονομία.

«Χρειάζονται αποφάσεις και όχι άλλες συζητήσεις»

Κλείνοντας την τοποθέτησή του, ο κ. Ψάλτης κάλεσε τους ευρωπαίους ηγέτες να προχωρήσουν άμεσα στην ολοκλήρωση της τραπεζικής ένωσης και της ένωσης κεφαλαιαγορών, όχι ως θεωρητική πολιτική επιδίωξη αλλά ως συγκεκριμένη πολιτική απόφαση.

Επικαλέστηκε μάλιστα πρόσφατες τοποθετήσεις της Ursula von der Leyen για την ανάγκη δημιουργίας μιας ενιαίας ευρωπαϊκής ένωσης αποταμιεύσεων και επενδύσεων, προειδοποιώντας ότι χωρίς ισχυρό ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα η πράσινη μετάβαση και η στρατηγική αυτονομία κινδυνεύουν να μείνουν χωρίς επαρκή χρηματοδότηση.

«Στην Alpha Bank είμαστε η απόδειξη ότι η τραπεζική ενοποίηση μπορεί να λειτουργήσει. Το ερώτημα είναι αν η Ευρώπη θα αποφασίσει να επεκτείνει αυτή τη λογική σε ολόκληρη τη χρηματοοικονομική της αρχιτεκτονική», κατέληξε.