Σε μία χαρακτηριστική περίπτωση, εργαζόμενη σε startup νομικής τεχνολογίας περιγράφει ότι ο διευθυντής της ξεκίνησε χρησιμοποιώντας το ChatGPT για απλά κείμενα, πριν καταλήξει να ζητά από τους εργαζόμενους να συμβουλεύονται την AI πριν από κάθε meeting, ενώ στη συνέχεια άρχισε να βασίζει αποφάσεις προσωπικού αποκλειστικά στις απαντήσεις του chatbot.

Παράλληλα, αναφέρονται περιπτώσεις δημιουργίας εκτενών «AI-generated» εγχειριδίων λειτουργίας, τα οποία αλλάζουν συνεχώς και στα οποία καλούνται οι εργαζόμενοι να βασίζουν την καθημερινή τους εργασία, αντικαθιστώντας την ανθρώπινη καθοδήγηση.

Άλλες μαρτυρίες κάνουν λόγο για CEOs που χρησιμοποιούν AI για την ανάλυση εσωτερικών συνομιλιών και την αξιολόγηση απόδοσης προσωπικού, με αποτέλεσμα, όπως υποστηρίζεται, να ενισχύονται προκαταλήψεις και να επιβεβαιώνονται ήδη ειλημμένες αποφάσεις.

Σε ορισμένους οργανισμούς, η συνεχής παραγωγή AI-generated στρατηγικών οδηγεί σε έναν επαναλαμβανόμενο κύκλο αλλαγών και αποτυχιών, με τους εργαζόμενους να περιγράφουν ένα «feedback loop» χωρίς σταθερή κατεύθυνση.

Στον τεχνολογικό τομέα, εργαζόμενοι αναφέρουν επίσης ότι η χρήση AI για ανάπτυξη κώδικα και εσωτερικά εργαλεία έχει αυξήσει τον φόρτο εργασίας, καθώς τα αποτελέσματα απαιτούν εκτεταμένο έλεγχο και διορθώσεις, ενώ παράλληλα δημιουργείται πίεση αντικατάστασης ρόλων με αυτοματοποιημένα συστήματα.

Παρά τις ανησυχίες, πολλοί αναγνωρίζουν ότι η τεχνητή νοημοσύνη παραμένει χρήσιμο εργαλείο όταν χρησιμοποιείται υποστηρικτικά. Το πρόβλημα, όπως σημειώνουν, προκύπτει όταν μετατρέπεται από βοηθό σε τελικό μηχανισμό λήψης αποφάσεων, αντικαθιστώντας την ανθρώπινη κρίση.

Το φαινόμενο αυτό αναδεικνύει ένα νέο επιχειρηματικό ρίσκο της εποχής της AI: όχι την έλλειψη τεχνολογίας, αλλά την υπερβολική και ανεξέλεγκτη εξάρτησή της.