|
Βεβαίως μια τέτοια
προσέγγιση παραβλέπει
όλα τα πραγματικά
στοιχεία που αφορούν τον
όχι μόνο εσφαλμένο αλλά
και καταστροφικό
χαρακτήρα των επιλογών
που έκανε η Τρόικα σε
όλη εκείνη την περίοδο.
Αρκεί να αναλογιστούμε
ότι στην Ελλάδα
εφαρμόστηκε ένα
ιδιαίτερα σκληρό
πρόγραμμα διαρθρωτικών
αλλαγών, από αυτά στα
οποία ειδικεύεται ο ΔΝΤ,
αλλά χωρίς την εξαρχής
διαγραφή του χρέους, ότι
αγνοήθηκε το ενδεχόμενο
να πυροδοτηθεί μια
καταστροφική ύφεση που
έφτασε σωρευτικά στο ένα
τέταρτο του ΑΕΠ, ότι η
λογική της «εσωτερικής
υποτίμησης» που
προκρίθηκε απλώς οδήγησε
σε μια άνευ προηγουμένου
κοινωνική κρίση, χωρίς
πραγματικά οφέλη
ανταγωνιστικότητας, ότι
η χώρα οδηγήθηκε σε μια
πρωτοφανή αιμορραγία
επιστημονικού και
εργατικού δυναμικού.
Ούτε μπορούμε να
ξεχάσουμε ότι όλα αυτά
τα έκανε η Τρόικα γιατί
πολύ απλά η «Ενωμένη
Ευρώπη» στη χειρότερη
δυνατή στιγμή της.
Απουσία οποιασδήποτε
ουσιαστικής αλληλεγγύης,
καμιά αυτοκριτική για τα
σοβαρά προβλήματα με την
αρχιτεκτονική του ευρώ,
μια αποικιοκρατική
αντιμετώπιση ολόκληρων
κοινωνιών ως «ηθικών
κινδύνων», χάραξη
πολιτικής με βάση
μυθεύματα όπως
αυτά που αφορούσαν την
υποτιθέμενη «τεμπελιά»
των κατοίκων του
ευρωπαϊκού Νότου ή το
«κόστος για τον ευρωπαίο
φορολογούμενο». Πάνω από
όλα φάνηκε πόσο δύσκολο
είναι να διαμορφώσεις
έναν ενιαίο οικονομικό
και νομισματικό χώρο
χωρίς πραγματική
αναδιανομή πόρων και
επενδύσεων ώστε να
αντιμετωπιστούν οι
πραγματικές διαφορές
παραγωγικότητας και
ανταγωνιστικότητας, ενώ
αποδείχτηκε ότι η λογική
των αυστηρών
«δημοσιονομικών κανόνων»
όπως αυτή κυριάρχησε τη
συνθήκη του Μάαστριχτ
και μετά αδυνατούσε να
αναμετρηθεί με περιόδους
οικονομικής κρίσης, εξ
ου και η πολύ μεγαλύτερη
ευελιξία από την
πανδημία και μετά.
Ότι
σήμερα αυτή η
καταστροφική στιγμή της
ευρωπαϊκής ιστορίας
δικαιώνεται και
καθαγιάζεται αναδρομικά,
είναι κάτι που προφανώς
μπορεί να εξηγηθεί με
όρους τρέχουσας
πολιτικής αντιπαράθεσης
και την επιθυμία της
κυβερνητικής παράταξης
και των απολογητών της
να χρησιμοποιήσουν το
«2015» ως έναν μπαμπούλα
και ως συνώνυμο της
«περιπέτειας», απέναντι
στην οποία
αντιπροτείνουν την
«σταθερότητα», δηλάδή
την εμπέδωση όσων η
Τρόικα απαίτησε.
Όμως, αποτυπώνει και τον
τρόπο που μερίδα της
δημόσιας σφαίρας
συνεχίζει να ασπάζεται
το αφήγημα ότι η βασική
αιτία της ελληνικής
κρίσης ήταν οι
υπερβολικές παραχωρήσεις
των μεταπολιτευτικών
κυβερνήσεων προς τις
λαϊκές τάξεις, αυτό που
τότε θα εκφραστεί με το
διαβόητο «μαζί τα
φάγαμε» και σήμερα
εκφράζεται με τις
διαρκώς
επαναλαμβανόμενες
προειδοποιήσεις απέναντι
στις «παροχές».
Παναγιώτης Σωτήρης
(in.gr)
|
