Ο Douglas Murray από την άλλη, με μιά παράλληλη σκέψη στο “The Strange Death of Europe” (Ο Παράξενος Θάνατος της Ευρώπης)(2018), είναι πολύ κοντά στα ίδια επιχειρήματα. Η Ευρώπη, επιμένει, καθοδηγείται από ενοχές και υπερβολική ανοχή που οδηγούν σε πολιτισμική και πολιτική αποσταθεροποίηση. Οι απόψεις αυτές έρχονται πολύ κοντά σε όσα είχε υποστηρίξει ο Christopher Lasch στο διάσημο βιβλίο του, “The Revolt of the Elites” (Η Επανάσταση των Ελίτ)(1995). Ο Lasch υπονοεί ότι οι ελίτ μπορούν να υποστηρίζουν «ανθρωπιστικές» θέσεις χωρίς να υφίστανται οι ίδιες τις συνέπειες. Αυτό δημιουργεί ένα είδος ηθικού ναρκισσισμού ή «ενσυναίσθησης από απόσταση» (βιβλίο του Lasch, “The Culture of Narcissism”, επανέκδιση, 2018). Δηλ. το πρόβλημα δεν είναι ότι νοιαζόμαστε υπερβολικά αλλά ότι νοιαζόμαστε χωρίς ευθύνη, χωρίς όρια και χωρίς δεσμούς. Δίχως δηλ. να υφιστάμεθα τις συνέπειες αυτών που κάνουμε.

Υπάρχει λοιπόν, όπως έχω ξαναγράψει, πρόβλημα ηγεσιών. Που οφείλουν να μην αγνοούν τον λαό. Φροντίζοντας την εικόνα τους απέναντι μόνο στους ξένους. Παίρνοντας μέτρα λχ για την πράσινη ανάπτυξη, που εκτοξεύουν το ρεύμα και την ακρίβεια στα ύψη, επειδή το θέλουν οι Βρυξέλλες. Ενώ υποφέρει ο απλός κόσμος.