Στην τρέχουσα συνδυασμένη γεωπολιτική και γεωοικονομική κρίση, που συνοδεύεται από σοβαρά ενεργειακά πληθωριστικά και νομισματικά επεισόδια, τα οποία έχουν τη βάση τους στον αποτυχημένο αμερικανικό πόλεμο εναντίον του Ιράν και στην αμερικανική υπερχρέωση των 40 τρισ. δολαρίων, η αμφισβήτηση και η κρίση εμπιστοσύνης πάλι την Ευρώπη κυρίως πλήττει.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες δείχνουν ξανά ικανές να την ξεπεράσουν, στηριζόμενες στην αδιατάρακτη ελκυστικότητα του δολαρίου, που παρά τις κατά καιρούς αμφισβητήσεις διατηρεί τη θέση του ως μόνο αποθεματικό νόμισμα παγκοσμίως.

Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι ακόμη και σε τούτη τη συγκυρία ανάδειξης της αμερικανικής υπερχρέωσης και των κινδύνων που απορρέουν από αυτήν, το αμερικανικό νόμισμα ισχυροποιείται και τα κεφάλαια πάλι προς τις ΗΠΑ ρέουν.

Στην ενεργειακά εξαρτημένη Ευρώπη αντιθέτως η πληθωριστική και νομισματική αλυσίδα πολλαπλασιάζει τις εκδηλώσεις κρίσης και αναδεικνύει σε μέγιστα και σχεδόν ανυπέρβλητα, χωρίς πολιτικές λιτότητας, τα βουνά των χρεών που έχουν συσσωρεύσει τα κράτη που την απαρτίζουν.

Ο πληθωρισμός επιμένει, το κόστος του χρήματος αυξάνεται, η ανταγωνιστικότητα πλήττεται, οι οικονομίες υποχωρούν, οι επιχειρήσεις δυσκολεύονται, οι λαοί πιέζονται και οι κυβερνήσεις εγκλωβίζονται σε αντιδημοφιλείς περιοριστικές οικονομικές και εν πολλοίς ομογενοποιημένες πολιτικές, χωρίς εμφανή διέξοδο.

Η ευρωζώνη παρότι εξοπλισμένη με περισσότερα εργαλεία δεν μπορεί να ξεφύγει από τον δογματισμό των υπευθύνων, δεν κινείται με δυναμισμό προς την ανάπτυξη μιας υγιούς υπερεθνικής αγοράς κεφαλαίων, δεν δημιουργεί περιβάλλον ενιαίας διαχείρισης κρίσεων, ούτε διπλωματικά καταφέρνει να απεγκλωβιστεί από τις πολεμικές κρίσεις της Ουκρανίας και του Περσικού Κόλπου.

Με αποτέλεσμα οι ευρωπαϊκές οικονομίες και κοινωνίες να παραμένουν αιχμάλωτες των αγορών και να μην είναι σε θέση να κάνουν βήμα ουσιαστικό.

Ηδη η Γαλλία κλονίζεται οικονομικά και κοινωνικά, η Γερμανία πολιτικά κινδυνεύει να περιπέσει στα χέρια αντιευρωπαϊκών δυνάμεων, η Ιταλία ξαναζεί τον εφιάλτη του χρέους, η Βρετανία μετράει συνεχώς απώλειες και η Ελλάδα, παρότι σχετικά προστατευμένη μέχρι το 2032 λόγω των προηγούμενων ρυθμίσεων του δυσθεώρητου χρέους, δεν είναι άτρωτη.

Η επισφάλεια του δημόσιου χρέους καταδιώκει τις συστημικές πολιτικές δυνάμεις, κλείνει τις οδούς διαφυγής και για αυτό όλοι οι σχηματισμοί φαντάζουν απελπιστικά ίδιοι, επιτρέποντας μόνο στους λαϊκιστές και στους εθνοκάπηλους να καλλιεργούν πλάνες και φρούδες ελπίδες.

Δυστυχώς, η διατυπωθείσα στο Υπουργικό Συμβούλιο της 2ας Δεκεμβρίου του 1993 ιστορική φράση του Ανδρέα Παπανδρέου «είτε το έθνος θα εξαφανίσει το χρέος είτε το χρέος θα αφανίσει το έθνος» επικαιροποιείται, απαιτώντας από την πολιτική τάξη της χώρας, αν μη τι άλλο, πρόνοιες ικανές να αποτρέψουν την επανακάμπτουσα απειλή.

Αντώνης Καρακούσης (Το Βήμα)