Αλλά τις πιο σφοδρές επικρίσεις δέχθηκε η Γερμανία για την στάση της απέναντι στο Ισραήλ μετά την 7η Οκτωβρίου. Η εμμονή στη θέση ότι η χώρα έχει δικαίωμα στην αυτοάμυνα με ανεπαίσθητες διαφοροποιήσεις ακόμη, για παράδειγμα, κι όταν οι Παλαιστίνιοι λιμοκτονούσαν (και λιμοκτονούν) από τον αποκλεισμό της Γάζας, υπερβαίνει το πλαίσιο των ειδικών σχέσεων που έχει οικοδομήσει η Γερμανία ως αποτέλεσμα του Ολοκαυτώματος, και δεν μπορεί να γίνει κατανοητή. Οπωσδήποτε ρόλο έπαιξε και η πρόσφατη απειλή του Χριστιανοδημοκρατικού κόμματος να αναστείλει πληρωμή στην UNRWA, την Υπηρεσία Αρωγής και Έργων του ΟΗΕ.

Όλα τα άλλα επιχειρήματα ή καλύτερα δικαιολογίες για το φιάσκο, αίφνης ότι η Ρωσία υποκίνησε αισθήματα εναντίον της Γερμανίας για την «ακλόνητη στάση της» στην Ουκρανία, είναι άλλα λόγια να αγαπιόμαστε. Η γερμανική διπλωματία εισέπραξε, ό,τι έσπειρε. Εμφανίστηκε ως υποστηρίκτρια του διεθνούς δικαίου κι έβαλε αυτογκόλ.

Την αποτυχία εισπράττει προσωπικά ο Γερμανός υπουργός Εξωτερικών, αλλά κυρίως ο καγκελάριος που συνεχώς διακηρύσσει ότι επιθυμεί να διαδραματίσει η χώρα του πιο ενεργό διεθνές ρόλο. Γι αυτό χρειάζεται αξιοπιστία. Και προσήλωση στο διεθνές δίκαιο.

Ειρήνη Αναστασοπούλου (To Βήμα)