Το καλύτερο αντεπιχείρημα σε όσους θεωρούν ότι η κριτική στο ελληνικό παραγωγικό μοντέλο σημαίνει υποτίμηση του τουρισμού βρίσκεται στην Ισπανία.

Η χώρα υποδέχθηκε το 2025 96,8 εκατ. διεθνείς τουρίστες. Ο τουρισμός αντιστοιχεί περίπου στο 6% του ΑΕΠ και στο 13,4% της απασχόλησης. Είναι δηλαδή μια τουριστική υπερδύναμη.

Όμως η Ισπανία δεν είναι μόνο ξενοδοχεία και εστιατόρια. Διαθέτει ισχυρή αυτοκινητοβιομηχανία, φαρμακοβιομηχανία, αεροδιαστημική δραστηριότητα, βιομηχανικό εξοπλισμό και έναν πανίσχυρο κλάδο ανανεώσιμων πηγών ενέργειας.

Ανάλογη είναι η περίπτωση της Πορτογαλίας, όπου ο τουρισμός αντιστοιχούσε το 2024 στο 8,1% της συνολικής προστιθέμενης αξίας και σχεδόν στο 48% των εξαγωγών υπηρεσιών. Και εκεί, όμως, το ζητούμενο είναι η διεύρυνση της παραγωγικής βάσης και η προσέλκυση επενδύσεων σε περισσότερο παραγωγικούς κλάδους.

Το πρόβλημα της Ελλάδας αποτυπώνεται και στις επισημάνσεις του ΟΟΣΑ. Ο Οργανισμός έχει συνδέσει τη χαμηλή ελληνική παραγωγικότητα με το μεγάλο βάρος δραστηριοτήτων σχετικά χαμηλής προστιθέμενης αξίας, όπως ο τουρισμός και η γεωργία, και το μικρότερο βάρος κλάδων όπως η μεταποίηση και οι τεχνολογίες πληροφορικής και επικοινωνιών.

Εδώ βρίσκεται το πραγματικό στοίχημα της επόμενης ημέρας.

Η Ελλάδα δεν χρειάζεται λιγότερο τουρισμό. Χρειάζεται περισσότερη οικονομία πέρα από τον τουρισμό. Περισσότερη μεταποίηση, φαρμακοβιομηχανία, τεχνολογία, έρευνα, καινοτομία και εξαγώγιμες υπηρεσίες υψηλής αξίας. Και ταυτόχρονα χρειάζεται έναν τουρισμό που θα παράγει μεγαλύτερη αξία ανά επισκέπτη και ανά εργαζόμενο.

Γιάννης Αγουρίδης (Το Βήμα)