|
Ο Adam
Smith
υποστήριξε ότι η
οικονομική πρόοδος
βασίζεται στην
ιδιοκτησία, στις
ελεύθερες συναλλαγές και
στο κίνητρο του κέρδους.
Η κατοχύρωση της
ιδιοκτησίας και των
πατεντών ενθαρρύνει την
τεχνολογική καινοτομία,
το ανάληψη ρίσκου κσι
την δημιουργία νέων
καταναλωτικών προϊόντων.
Χωρίς προστασία της
ανακάλυψής τους όσοι
αναζητούν καινούργια
προιόντα ,δεν έχουν
κίνητρο να επενδύσουν
χρόνο και χρήμα.
Πολλοί συνδέουν την
οικονομική άνοδο της
Ευρώπης μετά τον 17ο
αιώνα με θεσμούς που
προστάτευαν την
ιδιοκτησία – ειδικά μετά
την λεγόμενη
Glorious
Revolution.
Αντίθετα, σε οικονομίες
όπου το κράτος μπορούσε
εύκολα να κατάσχει
περιουσιακά στοιχεία
(π.χ. σε αρκετά
σοσιαλιστικά καθεστώτα),
η ανάπτυξη συχνά ήταν
δύσκολη, πιο αδύναμη ή
και αδύνατη. Ο
Karl
Marx
βέβαια υποστήριξε ότι η
ιδιωτική ιδιοκτησία των
μέσων παραγωγής
δημιουργεί ανισότητες,
εκμετάλλευση καί
συγκέντρωση πλούτου.
Γι’ αυτό πρότε συλλογική
ιδιοκτησία.
Ωστόσο η
ιστορική εμπειρία πολλών
χωρών του 20ού αιώνα
έδειξε ότι η πλήρης
κατάργηση της ιδιωτικής
ιδιοκτησίας συχνά μείωσε
τα οικονομικά κίνητρα.
Η πλειονότητα λοιπόν των
στοχαστών θεωρεί ότι η
ασφαλής ατομική
ιδιοκτησία είναι θεμέλιο
ανάπτυξης, επειδή
δημιουργεί κίνητρα για
όλα τα επίπεδα της
οικονομικής
δραστηριότητας. Αυτό
βεβαια δεν συβαδίζει με
τον “απίθανο” φόρο στην
ιδιοκτησία (ΕΝΦΙΑ) που
καθιερώθηκε στην Ελλάδα
από τους παράξενους
οικονομολόγους της
Τρόικας. Και που οι
έλληνες τότε
κυβερνητικοί παράγοντες
έχουν έκτοτε πολλαπλά
επιβραβευθεί! Στο έργο
του Land
Power,
ο Michael
Albertus
αποδεικνύει πως ο
ιδιοκτήτης της γής
καθορίζει αν μιά
κοινωνία θα είναι ίση η
θα χαρακτηρίζεται από
μεγάλες ανισότητες, αν
θα προοδεύσει η θα
ακολουθήσει πορεία
παρακμής και αν θα
καταστρέψει η όχι το
φυσικό της περιβάλλον.
Με χαρακτηριστικές
νεο-μαρξιστικές
αντιλήψεις πασχίζει να
δείξει πως η ουσία του
προβλήματος είναι η
μορφή της δομής της
κοινωνίας και όχι η
οικονομική ευημερία των
μελών της. Δεν νομίζω
όμως πως οι απλοί
πολίτες θα συμφωνούσαν
ποτέ μαζί του.
(Το βιβλίο του Ανδρέα
Ανδριανόπουλου, “Πόλεμος
στο Ιράν: Οι Τραγικές
Αστοχίες της Ευρώπης”.
Επίκεντρο, 2026)
βρίσκεται στα
βιβλιοπωλεία.)
|
