Εδώ που τα λέμε, έχουν κάποιο δίκιο από την οπτική τους. Εξαρχής η αμερικανοϊσραηλινή επέμβαση είχε στόχο να απενεργοποιήσει το ιρανικό καθεστώς ως απειλή για την περιφερειακή ασφάλεια. Η νίκη σε αυτόν τον πόλεμο είχε τρεις παράλληλες εκδοχές: κατάργηση της δυνατότητας της Τεχεράνης να αποκτήσει πυρηνικά, καταστροφή της πυραυλικής της ικανότητας και –ιδανικά– ανατροπή του καθεστώτος με απώτερο σκοπό τη διάνοιξη μιας λιγότερο φονταμενταλιστικής προοπτικής για το Ιράν και τη γειτονιά του. Τελικά τι κατάφερε η «Επική Οργή» του Τραμπ, πέρα από την αποσταθεροποίηση της οικονομίας;

Το ερώτημα θα τεθεί πολλές φορές στον Αμερικανό πρόεδρο ενόψει των ενδιάμεσων εκλογών. Ο ίδιος έχει κάποιες απαντήσεις, όπως η εξόντωση ηγετικών στελεχών του καθεστώτος, η μερική καταστροφή της ιρανικής άμυνας και το γεγονός ότι οι ΗΠΑ θα επιμείνουν «μέχρι τέλους» στο πυρηνικό ζήτημα. Είναι ασφαλώς απαντήσεις ανεπαρκώς πειστικές, κάτι που θα δημιουργήσει πρόβλημα στον Τραμπ.

Γιατί λοιπόν δεν τελείωσε τη δουλειά στο Ιράν; Την απάντηση μας είχε δώσει σε ανύποπτο χρόνο ο Εντουαρντ Φίσμαν, συγγραφέας του «Chokepoints»: «Ο Τραμπ δεν έχει το στομάχι για μια παρατεταμένη επιχείρηση στο Ιράν. Και δεν τον κατηγορώ. Ο πόλεμος αυτός είναι αντιδημοφιλής στις ΗΠΑ».

Εμείς ας κρατήσουμε ότι η συμφωνία, εφόσον τελικά υλοποιηθεί, θα είναι ίσως ικανή να ανοίξει τα Στενά του Ορμούζ. Εδώ που φτάσαμε, ας είναι και με διόδια.

Βασίλης Κωστούλας (Money Review)