Άρα, σε μια κρίση, το αμερικανικό πρώτο ένστικτο θα είναι πιθανότατα η αποκλιμάκωση, όχι η δικαίωση του ενός συμμάχου έναντι του άλλου. Αυτό πρέπει να το έχουμε απολύτως ξεκάθαρο. Εκεί, όμως, η Ελλάδα έχει ένα πολύ μεγάλο πλεονέκτημα. Εχει καταφέρει τα τελευταία χρόνια να γίνει πολύ περισσότερο χρήσιμη στην αμερικανική στρατηγική. Δεν είναι πλέον απλώς «ο άλλος σύμμαχος απέναντι στην Τουρκία».

Η Σούδα είναι στρατηγικής σημασίας, η Αλεξανδρούπολη έχει γίνει σημαντικός κόμβος για την ανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ και η Ελλάδα αποτελεί σταθερό κρίκο μεταξύ Βαλκανίων, Ανατολικής Μεσογείου και Μέσης Ανατολής. Η Ελλάδα έχει αξία για τις ΗΠΑ ανεξάρτητα από την Τουρκία.

Η Τουρκία, όμως, έχει αντιληφθεί ότι η αμερικανική πολιτική υπό Trump είναι πολύ πιο συναλλακτική και ότι η Ουάσιγκτον θέλει να μειώσει ορισμένες αμερικανικές δεσμεύσεις και να μεταφέρει βάρος στους περιφερειακούς συμμάχους. Η Αγκυρα επομένως προσπαθεί να παρουσιάσει τον εαυτό της ως αναντικατάστατη στρατιωτική δύναμη για το ΝΑΤΟ και την ευρωπαϊκή ασφάλεια.

Επομένως, η Ελλάδα δεν πρέπει να θεωρεί δεδομένο ότι η αμερικανική προτίμηση προς τη χώρα είναι μόνιμη. Δεν θα φοβόμουν τόσο μια Αμερική που εγκαταλείπει την Ελλάδα. Θα φοβόμουν περισσότερο μια Αμερική που, σε μια κρίση Ελλάδας – Τουρκίας, θα προσπαθήσει να επιβάλει έναν συμβιβασμό πριν δημιουργηθεί τετελεσμένο – ακόμη κι αν ο συμβιβασμός αυτός δεν είναι απολύτως προς το ελληνικό συμφέρον. Αυτό, κατά τη γνώμη μου, είναι το ρεαλιστικότερο σενάριο που πρέπει να προετοιμάζει η Αθήνα. Και οι πρόσφατες εντάσεις στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο κάνουν αυτή τη συζήτηση κάθε άλλο παρά θεωρητική.