Επιπλέον, διεύρυνε τα ανοίγματα προς την Κίνα, καλώντας το Πεκίνο να διαδραματίσει μεγαλύτερο ρόλο στις διεθνείς υποθέσεις. «Η Τουρκία έχει πλέον σοβαρό ανταγωνισμό για τον τίτλο του πιο αδύναμου κρίκου της Συμμαχίας», έλεγε τις προάλλες σε συνομιλία μας στρατηγικός αναλυτής στην Ουάσιγκτον, σε μια χαρακτηριστική αποτύπωση του κλίματος που επικρατεί για την Ισπανία στην αμερικανική πρωτεύουσα· άλλωστε, στην

Ελλάδα γνωρίζουμε καλά ότι η Μαδρίτη έχει συστηματικά οικοδομήσει μια στρατηγική σχέση με την Τουρκία στον τομέα της άμυνας, η οποία σε τελική ανάλυση αντιβαίνει στα ευρωπαϊκά συμφέροντα.

Στην Ουκρανία, η ελληνική κυβέρνηση ανέλαβε πολιτικό κόστος με την επιλογή της να τραβήξει χωρίς αστερίσκους διαχωριστική γραμμή από τη Ρωσία του Πούτιν. Στο Ιράν, απέφυγε να σταθεί εμπόδιο στην κατά τα άλλα υψηλού ρίσκου αμερικανοϊσραηλινή επιχείρηση. Η κυβέρνηση έχει δεχθεί συχνά την κριτική ότι με την υπερβολική της συνέπεια θεωρείται δεδομένη. Ομως οι συμμαχίες έχουν και υποχρεώσεις – και κρίνονται στα δύσκολα. Το να είσαι «δεδομένος» έχει και τα οφέλη του. Η στάση χωρών όπως η Ελλάδα αποκτά ξεχωριστή σημασία, ιδίως σε αυτήν τη συγκυρία, όπου οι ΗΠΑ του Τραμπ φλερτάρουν ακόμη και με την απεμπλοκή τους από το ΝΑΤΟ, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την ακόμη ανέτοιμη Ευρώπη.

Το παράδειγμα της Ισπανίας, του νέου «μαύρου προβάτου» στο ΝΑΤΟ, προσφέρεται για χρήσιμα συμπεράσματα στην Αθήνα, η οποία δικαίως τηρεί παραγωγική στάση υπό την οπτική των στρατηγικών της σχέσεων· χωρίς να αναιρεί το μήνυμα ότι αυτή η κρίση θα πρέπει να τελειώσει σύντομα.

Βασίλης Κωστούλας (Money Review)