|
Κανένα
κόμμα λοιπόν της αντιπολίτευσης δεν έχει πειστεί
ότι τελικά, βάθος των πραγμάτων, πολιτική είναι
κυρίως το πως θα εισέλθεις στο καθημερινό αυτό
νοητικό λογιστήριο των μικρομεσαίων στη χώρα.
Ο
αναποφάσιστος μικρομεσαίος , και μη φανατικός με
τις ιδεολογίες ψηφοφόρος, είναι ένας ολόκληρος
μικρόκοσμος : ούτε μακροοικονομικά, ούτε
γεωπολιτικά ζητήματα τον ενδιαφέρουν.
Και τα παιδιά στο σπιτι ζητάνε εδώ και τώρα
αγαθά και υπηρεσίες, ενώ αύριο που θα μεγαλώσουν
αυτή η ζήτηση θα αυξάνεται.
Οι δόσεις
όμως τρέχουν. Και για τα νέα απλήρωτα βάρη έχει
ο θεός στο μέλλον.
Τι
πραγματικά πέτυχε αυτή η κυβέρνηση (που δήθεν το
αποκαλεί σταθερότητα) : να πείσει τους
αμέτρητους υπερχρεωμένους ότι οι 120 και 240
δόσεις( θεσμοθετημένες πριν το 2019) είναι
ψυχολογικό εργαλείο μεταφοράς άγχους για το
μέλλον.
Και ότι η
πληρωμή αυτών των δόσεων κάθε μήνα γεννά
προγραμματισμό, σταθερότητα, κανονικότητα. Και
μάλιστα χωρίς μεγάλες στερήσεις σε κάθε σπίτι,
σε κάθε οικογένεια.
Αυτή η
«κυκλοφορία της εμπιστοσύνης» μέσω
μακροπρόθεσμων διακανονισμών στα πάντα, και οι
διαρκείς σταθερές συναλλαγές με το κράτος και
τις τράπεζες δηλαδή, είναι προτιμότερη μορφή
εμπιστοσύνης από την κυκλοφορία του διαθέσιμου
χρήματος ή την αύξηση της αγοραστικής δύναμης.
Έτσι, κάθε
βράδυ κρίνεται (μεταξύ άλλων) στο νου χιλιάδων
μικρομεσαίων η έγνοια για το ποια επιλογή θα
κάνει στις κάλπες.
Αυτή η
ρυθμιζόμενη μέσω των δόσεων εξουσία πάνω στο
εισόδημα ενός ανθρώπου, για να πληρώνεται χρέος
του, ισοδυναμεί με εξουσία επάνω στη θέλησή του
και την επιλογή του.
Αυτό δεν
ξέρει να κάνει η αριστερά ή και τα λοιπά κόμματα
: το βιοπολιτικό πλάνο εξουσίας πάνω στην νοερή
«κανονικότητα» του ισοζυγίου χρεών –
εισοδημάτων.
Πχ παντού
έπεσαν οι τζίροι στην αγορά αλλά τα μεγέθη
δειχουν ότι αυξήθηκε η εκλεπτυσμένη κατανάλωση –
τα πολυτελή αγαθά και τα ταξίδια.
Οι χαμηλές
δόσεις γεννούν κατανάλωση αλλά οι μακρινές σε
χρόνο, σκοτώνουν την αποταμίευση – με τα
επιτόκια αποταμίευσης σκοπίμως στο μηδέν, ο
νεοέλληνας μικροαστός δεν σκάει και πολύ για το
μέλλον.
Ολόκληρη η ενσωματωμένη ανθρωπογεωγραφία και
σύνθεση του «κανένας» δεν κρύβει ότι δεν έχει
καλύτερο από τον τωρινό πρωθυπουργό η χώρα :
αλλά για χιλιάδες, κυριολεκτικά, ψηφοφόρους δεν
υπάρχει κανένας ώστε να φέρει πλαίσιο νέων
ρυθμίσεων και νέων χαμηλότερων δόσεων –
εξαντλήθηκε το θέμα, έχει πλαφονάρει το σύστημα
της «ατέρμονης οφειλής» ώστε να ρέει το χρήμα
τώρα σε
POS.
Και εκεί χάνει πχ το όποιο εγχείρημα των
αριστερών ή του πρώην πρωθυπουργού αυτών : έχει
συνδεθεί ως οικονομική προοπτική, καλώς ή κακώς,
με σεισαχθεια και διαγραφή χρεών, που δεν συνέβη
φυσικά.
Η μεγάλη δε
μερίδα της κοινωνίας των αναποφάσιστων σαφώς
βλέπει αποδόμηση θεσμών και σάπιο πολιτικό
κατεστημένο, και ότι κάποιοι καλύπτονται και
κάποιοι καλύπτουν.
Αλλά δεν
τους ενδιαφέρει τους ψηφοφόρους τόσο πολύ αυτό,
αφού έχουν πειστεί για κάτι άλλο : δεν μπορεί να
αποκατασταθεί πλέον ξανά με επιδρομές και
σπατάλες στο κρατικό ταμείο, μια κρίση
εισοδήματος στη χώρα (οπότε και η επίδομα από
κομματόσκυλα στα ταμεία δεν «ισοδυναμεί» με
παροχές και σπατάλες)
Μια
καρτελοποιημενη εκδοχή της οικονομίας αναδύεται
πλέον ως φυσιολογικό φαινόμενο σε παραγωγή/
εμπόριο – και όχι σε κλάδους των μεγάλων ισχυρών
ομίλων της χώρας.
Στήθηκε
μεθοδικά ένα πλαίσιο με στεγανό σχηματισμό
διάχυσης πόρων (έχει ξεπεράσει και αυτό του
ΠΑΣΟΚ των 80s)
Είναι ένα
«δίκτυο διανομής» που εκτός από κοινοτικό και
δημόσιο χρήμα, καναλιζάρει όπου θέλει κεφάλαια,
μέσα πολλά αλλά χρηματοδοτικά σχήματα φίλων και
εκλεκτών.
Αυτή την
εξουσιαστική τεχνογνωσία διανομής και διάχυσης
χρήματος σε συμφέροντα- μεσαία και μεγάλα – δεν
την έχει κανένα αντιπολιτευτικό σχήμα ή καμία
σύμπραξη υπαρχόντων σχημάτων…
|
