|
Ακούγεται
τρελό, αλλά στην πράξη η Άγκυρα θέλει να
συναποφασίζει με την Αθήνα σε κάθε ενέργεια
ανατολικά του 25ου Μεσημβρινού. Δηλαδή, στο
νησιωτικό σύμπλεγμα ανατολικά της Λήμνου, της
Άνδρου και τέμνοντας και τη μισή Κρήτη.
Μόνο τυχαία
δεν είναι η πρόκληση αυτή.
Ο Τούρκος
πρόεδρος έχει γεμίσει με αλαζονεία τα πανιά του,
γιατί «παίζει πολύ κοντά» στον Λευκό Οίκο,
έχοντας αναλάβει πρωταγωνιστικό ρόλο στην
υπόθεση του Ιράν.
Εμφανίζεται
μάλιστα και ως «εκπρόσωπος» της Σαουδικής
Αραβίας και των άλλων χωρών του Κόλπου, που
ανησυχούν για το τι θα μπορούσε να συμβεί σε
περίπτωση αμερικανικής επίθεσης στην Τεχεράνη.
Το Ιράν
είναι, λοιπόν, το μεγάλο πρόβλημα για την
Άγκυρα, ενώ το Αιγαίο μπορεί να περιμένει.
Ο Ερντογάν
επιχειρεί να βάλει προκλητικά το «πλαίσιο» των
ελληνοτουρκικών σχέσεων, αγνοώντας -όπως
συνηθίζει άλλωστε- τις δηλώσεις του Έλληνα
πρωθυπουργού, ότι «στο Αιγαίο δεν υπάρχουν
γκρίζες ζώνες». Η αναβάθμιση, όμως, του ρόλου
της Τουρκίας στα αμερικανικά σχέδια στην περιοχή
δεν αφήνει πολλά περιθώρια αισιοδοξίας. Όσο κι
αν ακούγεται ότι στην πραγματοποίηση τελικά της
επίσκεψης του πρωθυπουργού στην Άγκυρα έβαλαν το
χέρι τους και οι Αμερικανοί. Ο Τραμπ θέλει ήρεμα
νερά στο Αιγαίο, για να αναλάβουν δράση οι
αμερικανικοί ενεργειακοί κολοσσοί.
Η Αθήνα
πρέπει να ανησυχεί, όμως, για το ενδεχόμενο ο
πρόεδρος Τραμπ να αναλάβει πρωτοβουλίες
διευθέτησης «ανοιχτών προβλημάτων» στην ευρύτερη
περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου.
Η
επιχειρηματική, συναλλακτική αντιμετώπιση του
Αμερικανού προέδρου στην επίλυση διεθνών
ζητημάτων συνάδει άλλωστε με το δίκαιο του
ισχυρού και όχι με το διεθνές δίκαιο.
Το σίγουρο
είναι ότι ο πρωθυπουργός θα περπατήσει άλλη μια
φορά σε τεντωμένο σχοινί στην Άγκυρα.
Μιχάλης
Ψύλος (Ναυτεμπορική)
|
