|
Η διαμάχη κλιμακώθηκε σε
τέτοιο σημείο που ο Μπίμπι αναγκάστηκε να
αναρτήσει μήνυμα στο X για να απορρίψει την
κατηγορία .Αρνήθηκε ότι «δυσφήμισε» τον Χριστό,
κάνοντας λόγο για «παραπληροφόρηση». Σύμφωνα με
τον Μπίμπι, «πρέπει να είσαι τυφλός για να μην
δεις ότι οι δημοκρατίες με επικεφαλής τις
Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να επιβεβαιώσουν τη
βούλησή τους να αμυνθούν και να αντιταχθούν
στους εχθρούς τους όσο υπάρχει ακόμα χρόνος».
Διαφορετικά οράματα
Τρεις εβδομάδες πάντως,
μετά την έναρξη των αμερικανοϊσραηλινών
επιθέσεων στο Ιράν, είναι περισσότερο από εμφανή
τα διαφορετικά οράματα μεταξύ ΗΠΑ και Ισραήλ,
για το μέλλον της Ισλαμικής Δημοκρατίας. «Το
Ισραήλ ακολουθεί μια πολιτική καμένης γης για να
επιφέρει αλλαγή καθεστώτος, κάτι που δεν είναι ο
στόχος μας», έγραψε χαρακτηριστικά η Washington
Post επικαλούμενη έναν ανώτερο αξιωματούχο της
κυβέρνησης των ΗΠΑ. «Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός
Μπενιαμίν Νετανιάχου θέλει να καταστρέψει την
ιρανική οικονομία και την ενεργειακή υποδομή της
χώρας», ενώ ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ
θέλει να την διατηρήσει άθικτη», σύμφωνα με την
αμερικανική εφημερίδα.
Το σημείο καμπής
Η ισραηλινή επίθεση στο
τεράστιο κοίτασμα φυσικού αερίου South Pars του
Ιράν, φαίνεται να ήταν το σημείο καμπής. Η
αντίθεση που εξέφρασε ο πρόεδρος Τραμπ
καταδεικνύει άλλωστε τη διαφορετική προσέγγιση
μεταξύ των δύο συμμάχων, ιδιαίτερα μετά τον
αποκλεισμό του Στενού του Ορμούζ.
Ο Τραμπ θέλει να τελειώσει
τον πόλεμο όσο γίνεται γρηγορότερα βλέποντας και
τις αρνητικές δημοσκοπήσεις στις ΗΠΑ.
Αλλά ο Νετανιάχου δεν
βιάζεται. Οσο κι αν τελευταία , αρχίζει να
δηλώνει ότι η σύγκρουση φτάνει προς το τέλος.
ΗΠΑ και Ισραήλ, σε αυτό τον
πόλεμο δεν έχουν ούτε την ίδια αντίληψη, ούτε τα
ίδια συμφέροντα, ούτε καν την ίδια ισχύ.
Το Ισραήλ αντιλαμβάνεται το
Ιράν ως υπαρξιακή απειλή για την κυριαρχία του
στη Μέση Ανατολή και ως εκ τούτου βλέπει τον
πόλεμο ως «αναγκαία» επιλογή.
Για τις Ηνωμένες Πολιτείες,
ωστόσο, το Ιράν αποτελεί έναν κίνδυνο , λόγω
κυρίως των στενών πολιτικών και ενεργειακών
σχέσεων της Τεχεράνης με την Κίνα και
δευτερευόντως με τη Ρωσία. Για αυτό και ο Τραμπ
επιδιώκει την αλλαγή καθεστώτος στην Τεχεράνη
Για τις Ηνωμένες Πολιτείες,
είναι επιτακτική ανάγκη ο πόλεμος να διαρκέσει
όσο είναι απαραίτητο, χρησιμοποιώντας επαρκείς
πόρους .
Οι ΗΠΑ ούτε θέλουν ούτε
πρέπει άλλωστε να χάσουν τον στρατηγικό
έλεγχο της σύγκρουσης , δεδομένης της
στρατιωτικής τους υπεροχής.
Ακρίβυνε το γαλόνι
Για τον πρόεδρο Τραμπ
ο πόλεμος πρέπει, ή θα έπρεπε, να είναι
σύντομος, και για πολλούς άλλους λόγους επίσης.
Επειδή εξελέγη ως ο πρόεδρος που δεσμεύτηκε να
τερματίσει όλους τους πολέμους. Σε αντίθεση με
τους Δημοκρατικούς που είχαν εμπλακεί σε
ατελείωτους και άσκοπους πολέμους.
Ο Τραμπ πρέπει επίσης
να επικεντρωθεί στην Κίνα και τον Ειρηνικό και
το εκλογικό του σώμα δεν θέλει να βλέπει
Αμερικανούς στρατιώτες του να πεθαίνουν σε
όλο τον κόσμο χωρίς αποτελέσματα. Ταυτόχρονα
υπάρχει και το πιο σημαντικό πράγμα : η
αμερικανική οικονομία και η μεγάλη αύξηση στο
γαλόνι στη βενζίνη . Και υπάρχουν και οι
εκλογές τον Νοέμβριο για το Κογκρέσο.
Οι αντιδράσεις στο
εσωτερικό του κινήματος MAGA , δείχνουν ότι το
στρατηγικό και θεσμικό πλαίσιο του «America
First», που χτίστηκε πάνω στη λογική των
προηγούμενων κυβερνήσεων σχετικά με την ξένη
εμπλοκή, αποδεικνύεται πιο εύθραυστο από ό,τι
πίστευαν οι αρχιτέκτονές του.
Η αμερικανική κυβέρνηση
αντιμετωπίζει τώρα το ερώτημα που ορθώνεται σε
οποιοσδήποτε συνασπισμό, όταν ένας πόλεμος
ξεπερνά την αρχικά προβλεπόμενη διάρκειά του.
Για το Ισραήλ, τα πράγματα
είναι κάπως διαφορετικά. Πρώτον, ο παράγοντας
χρόνος είναι λιγότερο πιεστικός. Δεύτερον, η
νίκη επί του απόλυτου εχθρού είναι σημαντική.
Επιπλέον, ο Νετανιάχου χρειάζεται τον Αμερικανό
σύμμαχό του να παραμείνει στο πλευρό του μέχρι
το τέλος και για όσο αποφασίσει το Ισραήλ. Για
αυτό έχει κάθε συμφέρον να κλιμακώσει το επίπεδο
της σύγκρουσης, επειδή όσο ισχυρότερη είναι η
ιρανική αντίδραση, τόσο λιγότερο θα μπορούν οι
Αμερικανοί να εγκαταλείψουν το πεδίο και τον
σύμμαχό τους.
«Δημιουργικό χάος»
Το θέμα είναι ότι ο πόλεμος
έχει προκαλέσει χάος όχι μόνο στον Κόλπο,
αλλά σε όλη την παγκόσμια οικονομία.
Για τους νεοσυντηρητικούς που έχουν βάλει το
χέρι τους σε αυτόν τον πόλεμο , πρόκειται βέβαια
για ένα «δημιουργικό χάος» που διακηρύχθηκε από
την πρώην υπουργό Εξωτερικών Κοντολίζα Ράις,
αλλά έχει γίνει το θεμέλιο της αμερικανικής
εξωτερικής πολιτικής.
Και όσο οι υποστηρικτές του
«δημιουργικού χάους» θα έχουν τον έλεγχο
στην αμερικανική εξωτερική πολιτική, το …χάος θα
εξαπλώνεται και στην καρδιά της Αμερικής. Δεν θα
μπορούσε να είναι διαφορετικά: αυτός που σπέρνει
ανέμους, θερίζει θύελλες…
Μιχάλης Ψύλος
(Ναυτεμπορική)
|
