Αλεξάντρια Οκάσιο-Κορτέζ – Μια working class hero από το Μπρονξ, στο περίπου

Αν το δει κανείς από απόσταση, η Αλεξάντρια Οκάσιο-Κορτέζ αποτελεί τον ορισμό του outlier στην κανονική κατανομή των πολιτικών εκπροσώπων στην Ουάσινγκτον, είτε αυτή αφορά τη Βουλή των Αντιπροσώπων είτε τη Γερουσία. Γεννημένη το 1989 στο Μπρονξ, η πορτορικανικής καταγωγής AOC απέκτησε τα πρώιμά της βιώματα στις μάλλον περισσότερο υποβαθμισμένες γειτονιές της μητρόπολης του Δυτικού Κόσμου, μέχρις ότου η οικογένειά της να μετακομίσει στο –σαφώς περισσότερο αναβαθμισμένο– προάστιο του Γιόρκταουν Χάιτς. Ως ενήλικη, η AOC μετακόμισε στην ακαδημαϊκή πρωτεύουσα των ΗΠΑ, επιλέγοντας το Πανεπιστήμιο της Βοστόνης, όπου σπούδασε οικονομικά και διεθνείς σχέσεις, ενώ –φοιτήτρια ακόμη– εργάστηκε ως ασκούμενη στο γραφείο του γερουσιαστή Τεντ Κένεντι, όπου ασχολήθηκε με ζητήματα μετανάστευσης και επανένωσης οικογενειών. Κρίσιμα –ιδιαίτερα για το προσωπικό και πολιτικό αφήγημα το οποίο έχει καλλιεργήσει ήδη από τα φοιτητικά της χρόνια–, η AOC επέστρεψε στη Νέα Υόρκη μετά την αποφοίτησή της, όπου εργάστηκε σε διάφορες ΜΚΟ, αλλά και ως σερβιτόρα και bartender, ενώ, παρότι εξελέγη πρώτη φορά στο Κογκρέσο το 2019, φαίνεται να κουβαλάει ακόμα το φοιτητικό της δάνειο· όπως εκατοντάδες χιλιάδες Αμερικανοί στην ηλικία της.

Αναμφίβολα, η πολιτική συνείδηση της AOC διαμορφώθηκε μέσα από έναν συνδυασμό παραμέτρων. Η πορτορικανική της ταυτότητα και οι working class καταβολές της αυτομάτως ενισχύθηκαν μέσω τόσο των σπουδών της στη Βοστόνη –η οποία αποτελεί το ισχυρότερο προπύργιο των Δημοκρατικών στις ΗΠΑ– αλλά και από τις μετέπειτα επαγγελματικές τις εμπειρίες πίσω στη Νέα Υόρκη. Στο πλαίσιο των προεδρικών εκλογών του 2016, όπου ο αυτοπροσδιοριζόμενος ως «democratic socialist» Μπέρνι Σάντερς ζόρισε το τότε ακλόνητο φαβορί της κούρσας των Δημοκρατικών, Χίλαρι Κλίντον, μέχρι το τέλος, η AOC βρήκε την ευκαιρία να μπει στην ενεργό πολιτική, και –κυρίως– να συνειδητοποιήσει πως οι εξαιρετικά αριστερόστροφες θέσεις τις οποίες η ίδια είχε καλλιεργήσει μπορούσαν εντέλει να αποκτήσουν ένα σαφώς μαζικότερο κοινό· χωρίς τον Μπέρνι, η AOC δεν θα είχε βρει το κύμα που έπιασε, καταφέρνοντας να επικρατήσει του συστημικού Δημοκρατικού Τζο Κρόουλι –ο οποίος είχε εκλεγεί δέκα φορές σερί– στις εσωτερικές εκλογές του 2018, και καταλαμβάνοντας την –ασφαλή για το κόμμα της– έδρα του 14ου διαμερίσματος το 2019.

Σημειώνεται πως η προεκλογική εκστρατεία της AOC αποτέλεσε τον ορισμό της door to door στρατηγικής, βασίστηκε σχεδόν εξ ολοκλήρου σε εθελοντές, ενώ χρηματοδοτήθηκε από μικρές και μεμονωμένες δωρεές. Κάπως έτσι, σε ηλικία μόλις 29 ετών, η Αλεξάντρια από το Μπρονξ έγινε η νεότερη γυναίκα που εξελέγη ποτέ στο Κογκρέσο· η σημειολογία της εκλογής της ήταν αδιανόητη για το αμερικανικό πολιτικό σύστημα και βγαλμένη από τα όνειρα της αριστερής πτέρυγας των Δημοκρατικών, από το Βερμόντ ως το Σιάτλ και πάλι πίσω.

The rest, as they say, is history. Από το 2019 μέχρι και σήμερα, η AOC επανεκλέγεται συνεχώς στο 14ο διαμέρισμα της Νέας Υόρκης –με σοβιετικού τύπου ποσοστά–, ενισχύοντας στον απόλυτο βαθμό την προσωπική της επιρροή εντός της αριστερής πτέρυγας των Δημοκρατικών. Ενδεικτικά, η AOC αποτέλεσε την ισχυρότερη επικρίτρια του Τζο Μπάιντεν, πιέζοντας την κυβέρνησή του να κινηθεί όσο το δυνατόν πιο γρήγορα προς τις προοδευτικές θέσεις που ο Σάντερς –ο οποίος, μετά τη Χίλαρι το 2016, ζόρισε αρκετά και τον θείο Τζο για το χρίσμα του 2020– κι εκείνη εκπροσωπούσαν σε Γερουσία και Βουλή των Αντιπροσώπων αντίστοιχα.

Ενδεικτικά, η AOC είχε επιλέξει να μην παραστεί στην ορκωμοσία του Μπάιντεν, προκειμένου να παρευρεθεί σε μια απεργιακή συγκέντρωση στο εκλογικό της διαμέρισμα, ενώ το χάσμα μεταξύ τους άρχισε να γεφυρώνεται μόλις το 2023, όταν και απέκτησαν πλέον λειτουργική σχέση, τη στιγμή ωστόσο που η προοπτική της διατήρησης του Λευκού Οίκου για τους Δημοκρατικούς το 2024 είχε αρχίσει να δυσκολεύει αρκετά.

Θέτοντάς το συνοπτικά, από το 2019 μέχρι και σήμερα, η AOC κατάφερε μεν να αναδειχθεί σε ηγέτιδα των προοδευτικών –ψηφοφόρων και αντιπροσώπων–, ωστόσο διαμόρφωσε μια μάλλον άβολη σχέση με τον συστημικό πυρήνα των Δημοκρατικών, ο οποίος, μετά και την άκομψη, αν και επιβεβλημένη, απομάκρυνση του Μπάιντεν από τη διεκδίκηση της επανεκλογής της προεδρίας στην κούρσα του 2024 και την ήττα της Κάμαλα Χάρις από τον Ντόναλντ Τραμπ, φυλλορροεί με τρομακτική ταχύτητα. Χωρίς καμία δόση υπερβολής, οι αλλεπάλληλες ήττες των Δημοκρατικών τα τελευταία χρόνια εξυπηρετούν τόσο τους Ρεπουμπλικάνους, όσο όμως και τους σοσιαλιστές ανά τις ΗΠΑ, οι οποίοι έχουν πλέον διεκδικήσει έναν χώρο –και ένα επίπεδο εσωτερικής επιρροής– που δεν θα τολμούσαν να τον ζητήσουν ούτε ως ευχή από το τζίνι του Αλαντίν.

Το επιβεβλημένο rebranding στον δρόμο για το 2028

Η επιστροφή του Τραμπ στον Λευκό Οίκο –και η εντυπωσιακή φόρα αυτής– έδωσε στην AOC και στην πτέρυγα της οποίας ηγείται χαρακτηριστικά ιδεολογικής αντίστασης στην επέλαση των νέων Ρεπουμπλικάνων ανά τις ΗΠΑ. Η AOC και ο Σάντερς –με τους ρόλους τους αυτή τη φορά αντεστραμμένους– δεν έχασαν δευτερόλεπτο και ξεκίνησαν την πρωτοβουλία «Fighting Oligarchy», στοχεύοντας ωστόσο και σε ακροατήρια πέραν εκείνων στα οποία απευθυνόταν από το 2016.

Συγκεκριμένα, οι δύο επικεφαλής του αμερικανικού «δημοκρατικού σοσιαλισμού» προχώρησαν σε περιοδείες στις ΗΠΑ, στις οποίες συγκαταλέγονταν και προπύργια των Ρεπουμπλικάνων, όπως η Μοντάνα και το Οχάιο, στην προσπάθειά τους να προσελκύσουν ψηφοφόρους οι οποίοι, ακόμα κι αν δεν έχουν ψηφίσει ποτέ Δημοκρατικούς, εντούτοις αναγνωρίζουν τη λογική βάση των οικονομικών θέσεων που προτείνει η αριστερή τους πτέρυγα.

Την ίδια στιγμή, ωστόσο, σε όλες ανεξαιρέτως τις εκλογικές μάχες από το 2024 και μετά, η AOC παίζει πλέον για τη φανέλα των Δημοκρατικών, αντί για εκείνη της εσωκομματικής μειοψηφίας των σοσιαλιστών. Μπορεί η AOC να στήριξε τον Ζόραν Μαμντάνι στη Νέα Υόρκη, όμως συντάχθηκε εξίσου και με την Άμπιγκεϊλ Σπανμπέργκερ στην επιτυχημένη της κούρσα για το Κυβερνείο της Βιρτζίνια. Σε αντίθεση με τον Μαμντάνι, ο οποίος αποτελεί γέννημα θρέμμα των σοσιαλιστών της Νέας Υόρκης, η Σπανμπέργκερ μοιράζεται τις συμβατικές θέσεις των Δημοκρατικών, ενώ το επαγγελματικό της παρελθόν δεν ανήκει σε αμφιβόλου προέλευσης και χρηματοδότησης ΜΚΟ, αλλά, αντιθέτως, στη CIA, την οποία η AOC έχει καταγγείλει ουκ ολίγες φορές στο παρελθόν.

Η AOC επιχειρεί ένα ταχύ rebranding, ακροβατώντας ανάμεσα στη διατήρηση της πολιτικής και προσωπικής της ταυτότητας και στην επικοινωνία του μηνύματός της σε ένα όσο το δυνατόν περισσότερο διευρυμένο ακροατήριο

Παράλληλα, η AOC –η οποία τυπικά εξακολουθεί να αρνείται πως θα επιδιώξει το χρίσμα των Δημοκρατικών για τις προεδρικές του 2028– επιχείρησε φέτος να εντάξει στο πολιτικό της portfolio αυτό που της έλειπε περισσότερο και το οποίο δεν έχει πλέον κανένα περιθώριο να μην προτεραιοποιεί: τη διεθνή παρουσία. Μπορεί η Αλεξάντρια να αποτελεί ένα σύμβολο για τους σοσιαλιστές –και, νωρίτερα στην καριέρα της, για τους σημαιοφόρους της woke κοινότητας ανά τον κόσμο–, ωστόσο, μετρώντας πλέον επτά χρόνια στο Κογκρέσο, γνωρίζει πολύ καλά πως η διεκδίκηση της προεδρίας προαπαιτεί και την υιοθέτηση ενός –έστω και μερικώς– σαφούς οράματος για το μέλλον και τις προτεραιότητες της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής, με την οποία δεν ασχολήθηκε ποτέ, πέραν μιας μάλλον εύκολης και άνευ ουσιαστικού περιεχομένου αναπαραγωγής αριστερόστροφης κριτικής.

Σε αυτό το πλαίσιο, η AOC μετέβη στη Διάσκεψη Ασφαλείας του Μονάχου, όπου, παρότι παρέμεινε πιστή στην πάγια κριτική της εναντίον του αμερικανικού παρεμβατισμού, φρόντισε παράλληλα να καταγγείλει τη νεο-απομονωτική στροφή του Τραμπ αλλά και να εμφανίσει εαυτόν ως υπέρμαχο των διατλαντικών σχέσεων· όχι με απόλυτη επιτυχία. Δεδομένα, η AOC εξακολουθεί να υιοθετεί τη σκληρότερη δυνατή στάση εναντίον της ισραηλινής κυβέρνησης αλλά και της ενίσχυσης της αμερικανικής στρατιωτικής παρουσίας ανά την υφήλιο, ωστόσο το γεγονός και μόνο πως εξέφρασε τις συγκεκριμένες θέσεις απέναντι στο διεθνές ακροατήριο του Μονάχου σε καμία περίπτωση δεν παραπέμπει στην τυπική της πολιτική δραστηριότητα του παρελθόντος, όπου οι σχετικές θέσεις αναπαράγονταν εντός των περίκλειστων τειχών της αριστερής πτέρυγας των Δημοκρατικών.

Στην ουσία, η AOC επιχειρεί ένα ταχύ rebranding, ακροβατώντας ανάμεσα στη διατήρηση της πολιτικής και προσωπικής της ταυτότητας και στην επικοινωνία του μηνύματός της σε ένα όσο το δυνατόν περισσότερο διευρυμένο ακροατήριο, το οποίο μπορεί να της δώσει τόσο το χρίσμα των Δημοκρατικών όσο και την προεδρία το 2028.

Από τη μία, η AOC παραμένει ηγέτιδα της squad –ήτοι της άτυπης ομάδας των προοδευτικότερων αντιπροσώπων στο Κογκρέσο–, αλλά από την άλλη αποκτά συνεχώς περισσότερους συμμάχους στις μετριοπαθείς τάξεις του κόμματος, προχωρώντας πλέον σε μια κριτική αποτίμηση των υπερβολών της woke επανάστασης, της οποίας ηγήθηκε στις αρχές της δεκαετίας, παραδεχόμενη πως το σύνθημα «defund the police» ήταν εντελώς άτοπο.

Από τη μία, η AOC εξακολουθεί να αποπληρώνει το φοιτητικό της δάνειο, ενώ επέλεξε και να προχωρήσει σε κατάψυξη ωαρίων –όπως εκατομμύρια γυναίκες στις ΗΠΑ και τον κόσμο–, αλλά από την άλλη διαχειρίζεται πλέον σχεδόν δεκαέξι εκατομμύρια δολάρια σε χρηματοδοτήσεις και δωρεές για την πολιτική της καμπάνια.

Από τη μία, η AOC εξακολουθεί να εκπέμπει την αυθεντική και ατόφια χαλαρότητα της προσωπικότητάς της στα κοινωνικά δίκτυα και στις περιοδείες της, παραμένοντας προσιτή στους ψηφοφόρους και πρόθυμη να αυτοσαρκαστεί, αλλά από την άλλη καλλιεργεί σταδιακά μια εικόνα ισχύος και σοβαρότητας, η οποία είναι απολύτως απαραίτητη ώστε η ίδια να δείχνει περισσότερο presidential και να εντυπωθεί στη συνείδηση των μετριοπαθών ψηφοφόρων πως μια πιθανή εκλογή της στον Λευκό Οίκο δεν θα αποτελέσει την τελευταία πράξη του χάους της δεύτερης θητείας Τραμπ, αλλά, αντιθέτως, μια απολύτως επιβεβλημένη διορθωτική κίνηση προς την κανονικότητα της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά την πολλαπλασιαστική ισχύ των συμμαχιών των ΗΠΑ.

Από τη μία, η AOC εξακολουθεί να πιστεύει στον δημοκρατικό σοσιαλισμό· από την άλλη, η ίδια καλείται να παραδεχτεί τα όρια και τις αδυναμίες του.

Το χρίσμα είναι το πρώτο –και ίσως το τελευταίο– τεστ της AOC

Αν έλεγε κανείς στον Μπιλ Κλίντον –ή ακόμα και στον Μπαράκ Ομπάμα– πως ένας εκ των Δημοκρατικών του διαδόχων του στην προεδρία θα αυτοαποκαλούνταν σοσιαλιστής, μάλλον θα αντιμετωπιζόταν ως γραφικός ρομαντικός, ή αδυσώπητα ανίδεος σε ό,τι αφορά την αγοραπωλησία επιρροής και ισχύος στην Ουάσινγκτον. Ωστόσο, σύμφωνα με το Polymarket, η AOC σήμερα προηγείται οριακά του Γκάβιν Νιούσομ για το χρίσμα των Δημοκρατικών, αλλά και του Μάρκο Ρούμπιο σε ένα πιθανό ματσάρισμα στις προεδρικές εκλογές του 2028. Η στρατηγική της εσωκομματικής της επικράτησης φαίνεται πως θα βασιστεί στην αξιοποίηση του μηχανισμού του Σάντερς, ενώ μένει να φανεί αν η soft στροφή της προς το κέντρο θα επαρκέσει ώστε να πείσει αυτούς που τη βρίσκουν συμπαθή, αλλά αμφισβητούν την ειλικρίνεια των προθέσεών της σε αυτή τη φάση.

Σε κάθε περίπτωση, το επικοινωνιακό χάρισμα της AOC, αλλά και η πολιτική της οξυδέρκεια, την έφεραν –όντως– σε μια θέση όπου το αδιανόητο μοιάζει πλέον έστω και λίγο πιθανό: μια νέα Λατίνα σοσιαλίστρια από το Μπρονξ να χτυπάει την πόρτα του Λευκού Οίκου. Σε αντίθεση με τους περισσότερους σύγχρονους προέδρους, η AOC δεν έχει κυβερνήσει ποτέ πολιτεία, δεν έχει υπηρετήσει σε οποιαδήποτε επιτροπή της Γερουσίας, ενώ δεν έχει καν αποδείξει πως μπορεί να επικρατήσει σε μια εκλογική περιφέρεια όπου οι μετριοπαθείς και μεταβαλλόμενοι ψηφοφόροι είναι σαφώς περισσότεροι από εκείνους του κόμματός της· τα ίδια, ωστόσο, λέγαμε και για τον Ντόναλντ Τραμπ πίσω στο 2016 – and the rest is history.

Άγης Παπαγεωργίου (Athens Voice)