|
Του Ανδρέα Ανδριανόπουλου
Αυτή τη στιγμή, και ανεξάρτητα απο τα λεγόμενα
διαφόρων αναλυτών, η εικόνα είναι πολύ πιο
ευνοϊκή για το AfD
απ’ ό,τι ήταν ακόμη και πριν από λίγους μήνες.
Το κρίσιμο όμως είναι να διαχωρίσουμε εκλογική
δύναμη από δυνατότητα να κυβερνήσει. Στις
τελευταίες ομοσπονδιακές δημοσκοπήσεις του
Σεπτεμβρίου 2026, το AfD
βρίσκεται περίπου στο 27–29%, μπροστά από
CDU/CSU
που κινείται γύρω στο 20–22%. Η πιο πρόσφατη
ARD/Infratest
dimap
δίνει AfD
27%, CDU/CSU
21%, Πράσινους 15%, SPD
13%, Die
Linke
12%. Το AfD
δεν είναι πλέον απλώς ένα ισχυρό κόμμα
διαμαρτυρίας. Έχει καταστεί, δημοσκοπικά, το
πρώτο κόμμα της Γερμανίας. Στις 6 Σεπτεμβρίου –
Σαξονία-Άνχαλτ: AfD
43,8%. Ήταν ένας πραγματικός πολιτικός σεισμός.
Στο Mecklenburg-Vorpommern,
η πιο πρόσφατη δημοσκόπηση δίνει AfD
37%, έναντι SPD
34%.
Άρα το AfD
έχει πλέον τη δυνατότητα να γίνει η κυρίαρχη
πολιτική δύναμη σε μεγάλα τμήματα της ανατολικής
Γερμανίας. Ουσιαστικά έχει αλλάξει η «οροφή» του
AfD.
Το 2025 πολλοί αναλυτές μπορούσαν ακόμη να πουν
πως το AfD
έχει ένα σκληρό 20–25%, αλλά εκεί περίπου
βρίσκεται το ταβάνι του. Αυτό δεν φαίνεται πλέον
να ισχύει. Η εξέλιξη είναι έτσι: 2025 Εθνική
Βουλή: 20,8%, 2026: σταθερά περίπου 27–29%,
Ανατολική Γερμανία: 35–45%, Σαξονία-Άνχαλτ:
43,8%. Το σημαντικότερο είναι ότι το AfD
δεν παίρνει πλέον μόνο ψήφο από τον «παραδοσιακό
ακροδεξιό» χώρο. Η δυσαρέσκεια για μετανάστευση,
οικονομία, γραφειοκρατία, κόστος ζωής και
ανικανότητα της κυβέρνησης διευρύνει τη βάση
του. Η ARD
διαπιστώνει μάλιστα ότι το AfD
έχει ενισχυθεί σημαντικά ως προς την
αντιλαμβανόμενη ικανότητά του σε οικονομικά και
κοινωνικά ζητήματα.
|
|
|
|
|
|
Υπάρχει όμως ένα
τεράστιο «αλλά».
Το AfD
μπορεί να γίνει το Νο 1
κόμμα χωρίς να γίνει
κυβέρνηση. Κι’ αυτό
είναι το παράδοξο της
γερμανικής πολιτικής.
Το CDU/CSU,
SPD,
Πράσινοι και
Linke
εξακολουθούν να
αποτελούν ένα πολιτικό
σύνολο μέσα στο οποίο
υπάρχει ισχυρό «firewall»
απέναντι στο AfD.
Ο Friedrich
Merz
μάλιστα, μετά τον
θρίαμβο του AfD
στη Σαξονία-Άνχαλτ,
επέμεινε ότι δεν
πρόκειται να συνεργαστεί
με το AfD.
Το AfD
δεν χρειάζεται όμως
απαραίτητα να φτάσει στο
40%. Αν φτάσει, π.χ.,
στο AfD
30–32% και η CDU
πέσει προς 18–20% τότε
δημιουργείται μια
εντελώς άλλη Γερμανία.
Γιατί τότε το CDU
θα αντιμετωπίσει ένα
πολύ δύσκολο δίλημμα:
Να παραμείνει μόνιμα
δεύτερο κόμμα και να
σχηματίζει περίπλοκες
κυβερνήσεις εναντίον του
πρώτου κόμματος ή να
αρχίσει να συνεργάζεται
μαζί του σε ορισμένα
ζητήματα;
Αυτό ακριβώς προσπαθεί
να πετύχει στρατηγικά η
Alice
Weidel.
Δεν χρειάζεται να
«κατακτήσει» αμέσως το
κέντρο. Αρκεί να κάνει
το CDU
να μετακινηθεί προς τις
θέσεις του AfD.
Η9 επόμενη πραγματική
δοκιμασία είναι Βερολίνο
στις 20 Σεπτεμβρίου και
μετά Mecklenburg-Vorpommern.
Στο Βερολίνο το
AfD
δεν είναι τόσο κυρίαρχο
όσο στην ανατολική
Γερμανία. Οι τελευταίες
μετρήσεις το τοποθετούν
περίπου στο 17–18%, ενώ
CDU
και Linke
βρίσκονται επίσης πολύ
κοντά. Αν όμως το
AfD
καταφέρει να έχει δύο
συνεχόμενες επιτυχίες
μετά τη Σαξονία-Άνχαλτ,
τότε θα μιλάμε πλέον για
εθνική πολιτική
δυναμική, όχι απλώς για
ανατολικογερμανικό
φαινόμενο. Αυτό θα είναι
το σημαντικότερο
πολιτικό ερώτημα της
Γερμανίας μέχρι το 2029.
|
|
