Το ζητούμενο είναι η μετάβαση από την προσωποκεντρική εξουσία στη θεσμικά οργανωμένη εκτελεστική εξουσία. Ο πρωθυπουργός εξακολουθεί να καθορίζει τη στρατηγική, να συντονίζει την κυβέρνηση και να αναλαμβάνει την τελική πολιτική ευθύνη. Οι υπουργοί, όμως, διαθέτουν πραγματική αρμοδιότητα, ενώ το κοινοβούλιο και η διοίκηση λειτουργούν ως ανεξάρτητοι μηχανισμοί ελέγχου και συνέχειας. Μια τέτοια μεταβολή δεν σημαίνει ότι ο πρωθυπουργός θα πάψει να δέχεται τη δυσαρέσκεια. Σημαίνει ότι η δυσαρέσκεια θα μπορεί να κατευθύνεται και προς εκείνους που έχουν συγκεκριμένη αρμοδιότητα και ευθύνη.

Το πρόβλημα δεν είναι απλώς ότι ο πρωθυπουργός έχει συγκεντρώσει μεγάλη εξουσία. Είναι ότι, όταν η πολιτική νομιμοποίηση οργανώνεται γύρω από ένα πρόσωπο, η επιτυχία γίνεται προσωπική υπόθεση του ηγέτη και η αποτυχία προσωπική του ευθύνη. Επιτυγχάνεται όταν η εξουσία κατανέμεται πραγματικά, οι αρμοδιότητες είναι σαφείς και η λογοδοσία λειτουργεί ανεξάρτητα από το ποιος βρίσκεται στο Μέγαρο Μαξίμου.

Το βαθύτερο ερώτημα, επομένως, δεν είναι αν μπορεί να αποσυνδεθεί η δυσαρέσκεια από τον πρωθυπουργό. Είναι αν μπορεί να αποσυνδεθεί η λειτουργία του κράτους από το πρόσωπο του πρωθυπουργού.