Σταματώντας τις επιχειρήσεις, πρόσφερε τη δυνατότητα στο ιρανικό καθεστώς να ανασυνταχθεί και να εμφανιστεί ακόμη πιο αδιάλλακτο στις διαπραγματεύσεις που ακολούθησαν. Παρότι κατακερματισμένο, κέρδισε αυτοπεποίθηση από τους χειρισμούς του Τραμπ. Τώρα, οι μουλάδες αισθάνονται ότι ο χρόνος κυλάει με το μέρος τους, παρά το αυξανόμενο κόστος για την ιρανική οικονομία· σκέφτονται κι εκείνοι τις εκλογές στις ΗΠΑ, ως ορόσημο μιας περιόδου την οποία μπορούν κάλλιστα να εκμεταλλευθούν.

Να το συνειδητοποιήσουμε: έξι μήνες αποκλεισμού των Στενών του Ορμούζ για έξι εβδομάδες στρατιωτικών επιχειρήσεων. Στην πραγματικότητα, το μόνο που διασώζει πολιτικά τον Τραμπ είναι η εικόνα των Δημοκρατικών, αν και μένει να φανεί σε ποιο βαθμό. Το βέβαιο είναι ότι οι δαπάνες των ΗΠΑ για την παρουσία στο Ιράν δεν ευνοούν την περιβόητη ατζέντα των Ρεπουμπλικανών για υποχώρηση της αμερικανικής ανάμειξης στις εξωτερικές υποθέσεις. Σίγουρα, δεν ωφελούν την προσπάθεια που δήθεν καταβάλλεται για μείωση του δημόσιου χρέους των ΗΠΑ, το οποίο καταγράφει πλέον αρνητικό ιστορικό ρεκόρ αγγίζοντας τα 40 τρισ. δολάρια.

Οσο για την παγκόσμια οικονομία; Μπορεί να ελπίζει απλώς στην ταχύτερη προσαρμογή των εφοδιαστικών αλυσίδων, καθώς ο λειψός πόλεμος του Τραμπ κατάφερε να δημιουργήσει νέα δεδομένα στο πεδίο της διεθνούς διακίνησης των καυσίμων.

Το θετικό της υπόθεσης είναι ότι οι παρενέργειες μέσω των τιμών στην ενέργεια είναι μάλλον ηπιότερες από το αναμενόμενο, αν αναλογιστεί κανείς το σοκ που προκαλεί η κρίση στα Στενά του Ορμούζ.

Βασίλης Κωστούλας (Money Review)