Σε συζήτησή του με τον Lex Fridman, ο Huang υποστήριξε ότι η AGI έχει ήδη επιτευχθεί, υιοθετώντας έναν ορισμό που εστιάζει στη δυνατότητα μιας AI να δημιουργεί οικονομική αξία — ακόμη και αν αυτή είναι βραχυπρόθεσμη. Για παράδειγμα, περιέγραψε ένα σενάριο όπου ένα σύστημα τεχνητής νοημοσύνης αναπτύσσει μια εφαρμογή που γίνεται μαζικά δημοφιλής και αποφέρει έσοδα, χωρίς όμως να απαιτείται μακροχρόνια στρατηγική, διοίκηση ή οργανωτική πολυπλοκότητα.

Ωστόσο, αυτή η προσέγγιση απέχει σημαντικά από έναν πιο αυστηρό ορισμό της AGI, όπως αυτόν που προτείνουν αρκετοί ερευνητές: μια νοημοσύνη ικανή να δημιουργεί, να διαχειρίζεται και να εξελίσσει πολύπλοκους οργανισμούς — όπως μια πολυεθνική εταιρεία — σε βάθος χρόνου. Ακόμη και ο ίδιος ο Huang παραδέχθηκε ότι η πιθανότητα μια AI να χτίσει κάτι αντίστοιχο με τη NVIDIA είναι ουσιαστικά μηδενική σήμερα.

Η ουσία της συζήτησης, λοιπόν, δεν είναι αν η AGI υπάρχει ήδη, αλλά ποιον πήχη θέτουμε. Με έναν χαμηλότερο, πιο λειτουργικό ορισμό, μπορεί να υποστηριχθεί ότι έχουμε φτάσει κοντά. Με έναν πιο απαιτητικό και μετασχηματιστικό ορισμό, όμως, η πραγματική AGI — αυτή που θα μπορούσε να αλλάξει ριζικά οικονομίες και θεσμούς — παραμένει ακόμη μακριά.

Έτσι, η συζήτηση γύρω από την τεχνητή νοημοσύνη φαίνεται να μετατοπίζεται: από το «πότε θα έρθει η AGI» στο «τι ακριβώς εννοούμε όταν λέμε AGI». Και όσο ο ορισμός παραμένει ρευστός, τόσο πιο εύκολο γίνεται να υποστηριχθεί ότι το μέλλον… έχει ήδη φτάσει.