Το δημοσίευμα περιγράφει ένα ιδιαίτερα σύνθετο και υψηλού ρίσκου σχέδιο ΗΠΑ και Ισραήλ, βασισμένο στην εκτίμηση ότι θα μπορούσε να αναδειχθεί εσωτερική πολιτική προσωπικότητα ικανή να διαχειριστεί μια πιθανή μετάβαση εξουσίας στο Ιράν. Παράλληλα, Αμερικανοί αξιωματούχοι φέρονται να θεωρούσαν ότι στο εσωτερικό του ιρανικού συστήματος υπήρχαν πρόσωπα με διάθεση συνεργασίας με τη Δύση, ακόμη κι αν δεν εντάσσονταν στους παραδοσιακούς «μετριοπαθείς».

Ο ίδιος ο Ντόναλντ Τραμπ είχε αφήσει τότε να εννοηθεί ότι μια εσωτερική πολιτική λύση θα ήταν προτιμότερη για τη διακυβέρνηση της χώρας. Ωστόσο, το σχέδιο προκάλεσε έντονο σκεπτικισμό ακόμη και εντός της αμερικανικής πλευράς, με αρκετούς αξιωματούχους να αμφισβητούν τη ρεαλιστικότητά του και τον πιθανό ρόλο του Αχμαντινετζάντ.

Ο πρώην πρόεδρος του Ιράν παραμένει μια ιδιαίτερα αμφιλεγόμενη προσωπικότητα, με θητεία (2005–2013) που χαρακτηρίστηκε από σκληρή ρητορική, εσωτερική καταστολή, έντονη αντιπαράθεση με τη Δύση και αμφιλεγόμενες δηλώσεις για διεθνή ζητήματα, συμπεριλαμβανομένου του Ολοκαυτώματος.

Τα τελευταία χρόνια είχε έρθει σε σύγκρουση με την ιρανική ηγεσία, ενώ η δημόσια δραστηριότητά του είχε περιοριστεί σημαντικά, συνοδευόμενη από στενή παρακολούθηση και περιορισμούς στις μετακινήσεις του.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα, η υπόθεση φωτίζει μια από τις πιο αχαρτογράφητες πτυχές των γεωπολιτικών εξελίξεων στην περιοχή: τη σύνδεση στρατιωτικών επιχειρήσεων με παράλληλους σχεδιασμούς πολιτικής αναδιάρθρωσης στο εσωτερικό του Ιράν.