Στο επίκεντρο των τελευταίων προσπαθειών βρίσκεται ένα «μονόφυλλο υπόμνημα» που, με τη διαμεσολάβηση του Πακιστάν, θα μπορούσε να οδηγήσει σε τερματισμό των εχθροπραξιών και σε μεταβατική περίοδο 30 ημερών για περαιτέρω διευθετήσεις. Αν και η ιδέα αυτή ταιριάζει στη λογική απλοποίησης που προτιμά ο Τραμπ, εκτιμάται ότι δεν αρκεί για να επιλύσει τις βαθιές και μακροχρόνιες αντιθέσεις μεταξύ ΗΠΑ και Τεχεράνης, οι οποίες περιλαμβάνουν πυρηνικά ζητήματα, πυραυλικά προγράμματα και δίκτυα περιφερειακών συμμάχων.

Την ίδια στιγμή, το Ιράν ζητά εκτεταμένη χαλάρωση κυρώσεων για την οικονομική του ανάκαμψη, ενώ επιδιώκει να αξιοποιήσει στρατηγικά τα Στενά του Ορμούζ ως μοχλό πίεσης.

Οι διαπραγματεύσεις φαίνεται να βρίσκονται σε κρίσιμη καμπή, με ορισμένες εκτιμήσεις να κάνουν λόγο για πιθανή πρόοδο, αν και το ιστορικό των προηγούμενων δηλώσεων αισιοδοξίας δεν επιβεβαιώνει εύκολα τέτοιες προσδοκίες.

Παράλληλα, η αμερικανική πλευρά εμφανίζει εικόνα στρατηγικής αστάθειας, με συνεχείς μεταβολές επιχειρησιακών σχεδίων και αντικρουόμενα μηνύματα από την Ουάσινγκτον. Επιχειρήσεις ανακοινώνονται και αναστέλλονται μέσα σε λίγες ώρες, ενισχύοντας την αίσθηση έλλειψης συνεκτικής στρατηγικής.

Αναλυτές επισημαίνουν ότι η προσέγγιση των ΗΠΑ βασίζεται στην ιδέα ότι αποφασιστικές κινήσεις μπορούν να αναγκάσουν την Τεχεράνη σε υποχώρηση. Ωστόσο, μέχρι στιγμής, καμία στρατιωτική ή πολιτική πίεση δεν έχει οδηγήσει σε ουσιαστική αλλαγή στάσης του ιρανικού καθεστώτος, το οποίο διατηρεί τον έλεγχο των μηχανισμών εξουσίας του και δεν δείχνει σημάδια εσωτερικής αποσταθεροποίησης.

Η συνέχιση των εχθροπραξιών αναδεικνύει επίσης τα όρια της αμερικανικής στρατιωτικής ισχύος όταν δεν συνοδεύεται από σαφή πολιτική στρατηγική εξόδου. Παρά τις επιχειρησιακές επιτυχίες, δεν έχει προκύψει ένα αποτέλεσμα που να θεωρείται στρατηγικά αποφασιστικό, ούτε έχει διαμορφωθεί προοπτική άμεσης κατάρρευσης του αντιπάλου.

Το Ιράν εξακολουθεί να διατηρεί τις βασικές του δυνατότητες, χωρίς να έχει εγκαταλείψει τις πυρηνικές του φιλοδοξίες ή τα περιφερειακά του δίκτυα επιρροής. Παράλληλα, η γεωοικονομική διάσταση της σύγκρουσης —ιδίως μέσω της ενέργειας και των θαλάσσιων οδών— ενισχύει τη διαπραγματευτική του θέση.

Το αποτέλεσμα είναι μια σύγκρουση χωρίς σαφή διέξοδο, όπου η στρατιωτική ισχύς δεν μεταφράζεται εύκολα σε πολιτικό αποτέλεσμα. Όπως σημειώνουν αναλυτές, το χάσμα μεταξύ επιχειρησιακής αποτελεσματικότητας και στρατηγικής επίλυσης παραμένει καθοριστικό.

Σε αυτό το πλαίσιο, ακόμη και αν υπάρξουν συμφωνίες ή προσωρινές εκεχειρίες, παραμένει αβέβαιο αν μπορούν να επιλύσουν τις βαθύτερες αντιπαραθέσεις δεκαετιών μεταξύ Ουάσινγκτον και Τεχεράνης.

Το μόνο βέβαιο είναι ότι η σύγκρουση συνεχίζει να εξελίσσεται σε ένα σύνθετο γεωπολιτικό αδιέξοδο, με αυξανόμενο οικονομικό και πολιτικό κόστος και για τις δύο πλευρές.