Στον τραπεζικό τομέα, η εικόνα έχει αλλάξει ριζικά την τελευταία δεκαετία. Η συγκέντρωση του κλάδου έχει αυξηθεί, οι κεφαλαιακοί δείκτες έχουν ενισχυθεί και τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια έχουν μειωθεί σημαντικά, σηματοδοτώντας την αποκατάσταση της χρηματοπιστωτικής σταθερότητας.

Παρά ταύτα, η πιστωτική επέκταση παραμένει χαμηλότερη από τα προ κρίσης επίπεδα και κάτω από τον μέσο όρο της Ευρωζώνης. Η χρηματοδότηση του ιδιωτικού τομέα κινείται με σταδιακή ανάκαμψη, καταγράφοντας αύξηση περίπου 11% τον Σεπτέμβριο του 2025, με κύρια κινητήρια δύναμη τον δανεισμό προς μεγάλες επιχειρήσεις.

Αντίθετα, η χρηματοδότηση προς τα νοικοκυριά και ιδιαίτερα η στεγαστική πίστη παραμένει υποτονική, επηρεαζόμενη από ζητήματα προσιτότητας και από το βάρος των παλαιών μη εξυπηρετούμενων δανείων. Το ΔΝΤ προειδοποιεί ότι οι καθυστερήσεις στην εξυγίανση των χαρτοφυλακίων των servicers λειτουργούν ανασταλτικά για την περαιτέρω ενίσχυση της πιστωτικής επέκτασης.

Το ελληνικό χρηματοπιστωτικό σύστημα εξακολουθεί να είναι μικρό και έντονα συγκεντρωμένο γύρω από τέσσερις συστημικές τράπεζες, με το επιχειρηματικό μοντέλο να βασίζεται κυρίως σε καταθέσεις νοικοκυριών. Οι καταθέσεις αντιστοιχούν περίπου στο 90% των υποχρεώσεων του συστήματος, γεγονός που ενισχύει τη σταθερότητα της ρευστότητας, αλλά περιορίζει τον βαθμό διαφοροποίησης των πηγών χρηματοδότησης.

Η κερδοφορία των τραπεζών έχει βελτιωθεί αισθητά από το 2022, κυρίως λόγω της αύξησης των καθαρών εσόδων από τόκους και της μείωσης των προβλέψεων. Οι δείκτες κεφαλαιακής επάρκειας έχουν πλέον συγκλίνει με τον ευρωπαϊκό μέσο όρο, ωστόσο το ΔΝΤ τονίζει ότι η ποιότητα των κεφαλαίων παραμένει χαμηλότερη, καθώς περίπου το 45% των κοινών κεφαλαίων (CET1) αποτελείται από αναβαλλόμενες φορολογικές πιστώσεις (DTCs).

Η διασύνδεση τραπεζών και κράτους εξακολουθεί να υφίσταται, τόσο μέσω των DTCs όσο και μέσω κρατικά εγγυημένων τιτλοποιήσεων μη εξυπηρετούμενων δανείων.

Στο σκέλος της επιχειρηματικής χρηματοδότησης, η βελτίωση των μακροοικονομικών συνθηκών έχει ενισχύσει τη συνολική ανθεκτικότητα των εταιρειών. Ωστόσο, οι μικρές και πολύ μικρές επιχειρήσεις συνεχίζουν να αντιμετωπίζουν δυσκολίες πρόσβασης σε τραπεζικό δανεισμό, κυρίως λόγω παλαιών οφειλών και προβληματικών δανείων.

Τα stress tests του ΔΝΤ δείχνουν ότι το τραπεζικό σύστημα θα μπορούσε να αντέξει ακόμη και σε σοβαρά μακροοικονομικά σοκ, ωστόσο αναδεικνύεται αυξημένος κίνδυνος συγκέντρωσης, καθώς οι μεγαλύτερες κοινές εκθέσεις αντιστοιχούν σε σημαντικό ποσοστό των κεφαλαίων των τραπεζών. Για τον λόγο αυτό, το Ταμείο συστήνει ενίσχυση της εποπτείας μεγάλων επιχειρηματικών ανοιγμάτων και σταδιακή μείωση της εξάρτησης από τα DTCs.

Τέλος, στον τομέα της ρευστότητας, οι ελληνικές τράπεζες εμφανίζουν ιδιαίτερα ισχυρή εικόνα, με δείκτες LCR και NSFR σημαντικά υψηλότερους από τα εποπτικά όρια και πάνω από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο, γεγονός που ενισχύει την ικανότητα του συστήματος να απορροφά πιθανές διαταραχές στις αγορές χρηματοδότησης.