|
Δεύτερον, Κίνα και Ινδία
έχουν επίσης
υπεραποδώσει σε όρους
κατά κεφαλήν ΑΕΠ, που
είναι και το πιο
ουσιαστικό μέγεθος για
τον μέσο πολίτη. Η
επιτυχία τους λειτουργεί
ως έμπνευση για όλες τις
αναδυόμενες οικονομίες.
Τρίτον, όχι μόνο η
Βραζιλία, η Ρωσία και η
Νότια Αφρική υστέρησαν
σε σχέση με τα αρχικά
σενάρια, αλλά το ίδιο
συνέβη και με όλες τις
μεγάλες ανεπτυγμένες
οικονομίες,
συμπεριλαμβανομένων των
ΗΠΑ. Αυτό είναι
αξιοσημείωτο, δεδομένου
ότι σήμερα κυριαρχεί η
άποψη περί διαρκούς
αμερικανικής
υπεραπόδοσης. Αν και οι
ΗΠΑ έχουν ξεπεράσει την
Ευρώπη και την Ιαπωνία,
συνολικά δεν έχουν
πιάσει τις αρχικές μας
προσδοκίες πριν από 25
χρόνια.
Ο Davies
παρουσιάζει επίσης έναν
χάρτη που αποτυπώνει τη
μετατόπιση του κέντρου
βάρους της παγκόσμιας
οικονομίας. Τοποθετεί το
σημερινό κέντρο (σε
όρους παγκόσμιου ΑΕΠ)
λίγο δυτικά του Πακιστάν
και προβλέπει ότι έως το
2040 θα έχει μετακινηθεί
στα σύνορα της Κίνας.
Αυτό επιβεβαιώνει τη
σταθερή ανατολική
μετατόπιση από τη
δεκαετία του 1980.
Σκεπτόμενος αυτόν τον
χάρτη μαζί με επενδυτές
και ακαδημαϊκούς,
συνειδητοποίησα ότι
έρχεται σε έντονη
αντίθεση με έναν
αντίστοιχο χάρτη
αποτιμήσεων των
χρηματιστηρίων. Εκεί, το
κέντρο βάρους παραμένει
ξεκάθαρα στις Ηνωμένες
Πολιτείες.
Αυτό θέτει ένα
θεμελιώδες ερώτημα: δεν
θα έπρεπε η απόδοση των
μετοχών να συνδέεται με
την πραγματική
οικονομική ανάπτυξη,
δηλαδή το πραγματικό
(πληθωριστικά
προσαρμοσμένο) ΑΕΠ;
Υπάρχει εκτεταμένη
βιβλιογραφία στο θέμα,
συμπεριλαμβανομένων
εργασιών από την ομάδα
μου στη Goldman
Sachs.
Στο παρελθόν
διαπιστώναμε ότι οι
αγορές αντιδρούν κυρίως
σε «μη αναμενόμενη»
ανάπτυξη: όταν η
ανάπτυξη υπερβαίνει τις
προσδοκίες, αυξάνονται
και τα κέρδη και οι
μετοχές.
Τι σημαίνει όμως αυτό
σήμερα για τις
αποτιμήσεις των
αμερικανικών μετοχών,
όταν η οικονομία των ΗΠΑ
δεν έχει εκπλήξει
ανοδικά σε σχέση με τις
αρχικές προσδοκίες των
τελευταίων δεκαετιών;
Η κεφαλαιοποίηση των
αμερικανικών μετοχών
φτάνει περίπου τα 77
τρισεκατομμύρια δολάρια,
σχεδόν το 50% της
παγκόσμιας αγοράς —
ποσοστό διπλάσιο από το
μερίδιο των ΗΠΑ στο
παγκόσμιο ΑΕΠ (περίπου
25%). Αυτό υποδηλώνει
είτε ότι η ανάπτυξη θα
επιταχυνθεί έντονα (όπως
πιστεύουν οι αισιόδοξοι
για την AI),
είτε ότι οι αποτιμήσεις
είναι υπερβολικές.
Αν και οι ΗΠΑ είχαν
παρόμοια μερίδια το
1980, τότε η Κίνα και η
Ινδία δεν διέθεταν
αντίστοιχες
κεφαλαιαγορές. Σήμερα
όμως η εικόνα είναι
διαφορετική: η Ευρώπη
παραμένει στάσιμη, η
Ιαπωνία έχει υποχωρήσει,
ενώ η Κίνα και η Ινδία
έχουν αυξήσει σημαντικά
τη συμμετοχή τους.
Αξίζει επίσης να
θυμηθούμε την περίπτωση
της Ιαπωνίας, όταν το
1990 αντιπροσώπευε
περίπου το 45% της
παγκόσμιας
κεφαλαιοποίησης, πριν
ακολουθήσει πολυετής
στασιμότητα. Μήπως αυτό
αποτελεί προειδοποίηση
για το μέλλον των ΗΠΑ;
Καθώς εισερχόμαστε σε
μια περίοδο μεγάλων
IPO
στον χώρο της τεχνητής
νοημοσύνης, οι επενδυτές
θα πρέπει να έχουν αυτό
το ερώτημα στο μυαλό
τους.
Jim
O’Neill,
πρώην υπουργός
Οικονομικών του Ηνωμένου
Βασιλείου και πρώην
πρόεδρος της
Goldman
Sachs
Asset
Management.
Πηγή: Project Syndicate
|
