Η νέα κινεζική κληρονομικοκρατία είναι μοναδική: εμφανίστηκε τη δεκαετία του 1990 με την ανάπτυξη της ιδιοκατοίκησης και την επιχειρηματική έκρηξη, που δημιούργησε εκατομμυριούχους και δισεκατομμυριούχους. Παράλληλα, οι πολιτικές του ενός παιδιού σημαίνουν ότι η περιουσία δύο γονέων συχνά περνά σε έναν μόνο κληρονόμο. Σχηματίζονται έτσι νέες, αποκλειστικές λέσχες και δίκτυα, που ενισχύουν περαιτέρω τα προνόμια της ελίτ.

Η επιβράδυνση της οικονομικής ανάπτυξης και η πτώση των τιμών ακινήτων πλήττουν τη μεσαία τάξη, ενώ οι υπερ-πλούσιοι διατηρούν την περιουσία τους. Οι νέοι αμφισβητούν την ανάγκη για συνεχόμενο ανταγωνισμό, με την ανεργία να ξεπερνά το 16%. Οι ανισότητες εντείνουν τις οικονομικές στρεβλώσεις, καθώς οι πλούσιοι καταναλώνουν μικρότερο ποσοστό εισοδήματος.

Παρά τις δηλώσεις του Προέδρου Xi Jinping για μεγαλύτερη ισότητα, η κυβέρνηση αποφεύγει ουσιαστική φορολόγηση της κληρονομιάς. Το φορολογικό σύστημα παραμένει ανεπαρκές, με μηδενικό φόρο κληρονομιάς και πολύπλοκο φόρο εισοδήματος. Οι ανησυχίες για πολιτικές επιπτώσεις και διαφθορά μεταξύ αξιωματούχων επιβραδύνουν περαιτέρω τις μεταρρυθμίσεις.

Αν δεν αντιμετωπιστεί εγκαίρως, η Κίνα κινδυνεύει να δει τη γέννηση μιας μόνιμης πλούσιας ελίτ πάνω σε μια κοινωνία όλο και πιο απαισιόδοξη, με πιθανές συνέπειες για τη συνοχή και τη δυναμική της χώρας.

Πηγή: The Economist