Το τεστ του «διαχρονικού περιεχομένου»

Ο Μπέρι εξηγεί ότι εφαρμόζει ένα «evergreen test», δηλαδή ένα τεστ διαχρονικότητας, προκειμένου να αξιολογήσει εάν μια παραγωγή μπορεί να παραμένει δημοφιλής για πολλά χρόνια, να επαναπροβάλλεται και να προσελκύει νέες γενιές θεατών.

Με βάση αυτό το κριτήριο, θεωρεί ότι η Disney και η Pixar έχουν δημιουργήσει μερικά από τα ισχυρότερα περιουσιακά στοιχεία στην παγκόσμια βιομηχανία ψυχαγωγίας.

Η εταιρεία διαθέτει ένα τεράστιο χαρτοφυλάκιο χαρακτήρων και ιστοριών, όπως τα «Star Wars», «The Avengers», «Toy Story», «Frozen» και «Moana», τα οποία μπορούν να αξιοποιούνται ξανά και ξανά μέσα από νέες ταινίες, σειρές, προϊόντα, θεματικά πάρκα και εμπορικές συνεργασίες.

Στην ίδια λογική εντάσσει και ορισμένα franchises της Warner Bros., όπως το «Harry Potter», τα οποία έχουν αποδείξει ότι μπορούν να διατηρούν ισχυρή εμπορική αξία για πολλά χρόνια.

Αντίθετα, ο επενδυτής εμφανίζεται επιφυλακτικός για το κατά πόσο επιτυχίες του Netflix, όπως τα «Stranger Things», «Squid Game» και «KPop Demon Hunters», μπορούν να αποκτήσουν αντίστοιχη διαγενεακή αξία.

Η άποψη αυτή αποτελεί προσωπική επενδυτική αξιολόγηση του Μπέρι και όχι πρόβλεψη για τη μελλοντική πορεία των συγκεκριμένων παραγωγών. Ωστόσο, αναδεικνύει ένα βασικό ζήτημα για το επιχειρηματικό μοντέλο του streaming: κατά πόσο οι πλατφόρμες δημιουργούν πραγματικά περιουσιακά στοιχεία ή απλώς καταναλώνουν συνεχώς κεφάλαια για την παραγωγή νέου περιεχομένου.

Το πλεονέκτημα της Disney είναι το οικοσύστημα

Σύμφωνα με τη συλλογιστική του Μπέρι, η δύναμη της Disney δεν βρίσκεται μόνο στις κινηματογραφικές επιτυχίες της, αλλά στο γεγονός ότι μπορεί να μετατρέψει έναν χαρακτήρα ή μία ιστορία σε ένα ολόκληρο επιχειρηματικό οικοσύστημα.

Ένα επιτυχημένο franchise μπορεί να δημιουργήσει έσοδα από:

• κινηματογραφικές ταινίες και τηλεοπτικές σειρές
• συνδρομητικές πλατφόρμες
• θεματικά πάρκα και ξενοδοχεία
• κρουαζιέρες
• παιχνίδια και καταναλωτικά προϊόντα
• βιντεοπαιχνίδια
• ζωντανές παραστάσεις και εμπειρίες

Έτσι, ένας χαρακτήρας όπως ο Mickey Mouse, ένας ήρωας της Marvel ή ένα σύμπαν όπως το Star Wars μπορούν να αποτελούν πηγές εσόδων για πολλές δεκαετίες.

Αντίθετα, το Netflix παραμένει περισσότερο εξαρτημένο από την επιτυχία της ίδιας της πλατφόρμας του και από τη συνεχή παραγωγή νέου περιεχομένου που θα κρατά ενεργούς τους συνδρομητές.

Το παράδειγμα του «Suits»

Ο Μπέρι χρησιμοποίησε ως χαρακτηριστικό παράδειγμα τη σειρά «Suits», η οποία γνώρισε τεράστια αναγέννηση όταν προστέθηκε στον κατάλογο του Netflix.

Η σειρά, που είχε αρχικά προβληθεί από το USA Network, απέκτησε νέο κοινό μέσω της πλατφόρμας streaming. Ωστόσο, σύμφωνα με τον επενδυτή, η μεγαλύτερη αξία δημιουργήθηκε για τους ιδιοκτήτες των δικαιωμάτων της σειράς και όχι απαραίτητα για το Netflix.

Το παράδειγμα αυτό αναδεικνύει έναν από τους βασικούς προβληματισμούς γύρω από το μοντέλο των streaming υπηρεσιών: μια πλατφόρμα μπορεί να αυξήσει σημαντικά την αξία ενός περιεχομένου χωρίς να έχει τον πλήρη έλεγχο της μακροχρόνιας εμπορικής του αξιοποίησης.

Το Netflix σε μια πιο δύσκολη αγορά streaming

Ο Μπέρι θεωρεί ότι το Netflix αντιμετωπίζει πλέον ένα πολύ διαφορετικό περιβάλλον από εκείνο στο οποίο κυριάρχησε τα προηγούμενα χρόνια.

Η εταιρεία δεν είναι πλέον ο μοναδικός μεγάλος παίκτης της αγοράς, αλλά ανταγωνίζεται ισχυρούς ομίλους όπως η Disney+, η Amazon Prime Video, το Max, το Apple TV+ και το YouTube.

Ο αυξημένος ανταγωνισμός έχει οδηγήσει σε μεγαλύτερο κόστος παραγωγής περιεχομένου και σε αυξημένη πίεση για τη διατήρηση των συνδρομητών.

Οι επενδυτές έχουν επίσης εκφράσει ανησυχίες μετά τις ενδείξεις επιβράδυνσης της ανάπτυξης των εσόδων της Netflix, ενώ η μετοχή έχει υποχωρήσει σημαντικά από τα υψηλά του 2025.

Παρά τη μεγάλη πτώση, ο Μπέρι δεν θεωρεί ότι η μετοχή έχει γίνει απαραίτητα ελκυστική.

Σύμφωνα με τη δική του μεθοδολογία αποτίμησης, η τιμή της μετοχής κοντά στα 67,75 δολάρια εξακολουθούσε να βρίσκεται περίπου 60% υψηλότερα από την εσωτερική αξία που υπολόγιζε για την εταιρεία. Κατά την εκτίμησή του, πιο ενδιαφέροντα επίπεδα θα εμφανίζονταν λίγο πάνω από τα 50 δολάρια.

Η άποψή του δεν αποτελεί επενδυτική σύσταση αγοράς ή πώλησης, αλλά αντανακλά τη διαχρονικά επιφυλακτική προσέγγισή του απέναντι σε εταιρείες που αποτιμώνται με βάση υψηλές προσδοκίες ανάπτυξης.

Η μεγάλη επενδυτική ερώτηση: περιεχόμενο ή περιουσιακό στοιχείο;

Η σύγκριση «κρασί εναντίον γάλακτος» δεν αφορά μόνο την ποιότητα των παραγωγών. Αφορά κυρίως τη διάρκεια της οικονομικής τους αξίας.

Για τη Disney, μια επιτυχημένη ιστορία μπορεί να λειτουργήσει ως ένα πραγματικό περιουσιακό στοιχείο που παράγει έσοδα επί δεκαετίες.

Για το Netflix, η αξία ενός προγράμματος συνδέεται περισσότερο με την ικανότητά του να προσελκύει και να διατηρεί συνδρομητές σε μια συγκεκριμένη χρονική περίοδο.

Το μεγάλο ερώτημα για το μέλλον του Netflix είναι αν μπορεί να δημιουργήσει franchises με διάρκεια αντίστοιχη εκείνων της Disney ή αν θα παραμείνει ένα μοντέλο που απαιτεί συνεχή παραγωγή νέων επιτυχιών για να διατηρεί τη δυναμική του.

Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα δεν αφορά μόνο την ψυχαγωγία, αλλά και την επενδυτική αξία των δύο εταιρειών.