Επιτόκια και ενεργειακό κόστος περιορίζουν τον δανεισμό

Σύμφωνα με το IIF, τα υψηλότερα επιτόκια, το αυξημένο κόστος εξυπηρέτησης του χρέους, οι υψηλότερες τιμές ενέργειας και η σύγκρουση με το Ιράν περιόρισαν τη νέα δανειοδότηση.

Το μεγαλύτερο μέρος της αύξησης προήλθε από τις κυβερνήσεις και τις μη χρηματοπιστωτικές επιχειρήσεις, με αμφότερους τους τομείς να καταγράφουν νέα ιστορικά υψηλά επίπεδα χρέους.

Ως ποσοστό του παγκόσμιου ΑΕΠ, το χρέος διαμορφώθηκε περίπου στο 310%, περίπου 25 ποσοστιαίες μονάδες χαμηλότερα από την κορύφωση των αρχών του 2021.

Ωστόσο, το IIF επισημαίνει ότι η υποχώρηση αυτή δεν σημαίνει απαραίτητα πραγματική απομόχλευση. Σε μεγάλο βαθμό αντανακλά την αύξηση του ονομαστικού ΑΕΠ λόγω του πληθωρισμού, ο οποίος «φουσκώνει» τον παρονομαστή της σχέσης χρέους προς ΑΕΠ.

Το κόστος του χρέους γίνεται ολοένα μεγαλύτερο πρόβλημα

Η άνοδος των αποδόσεων των αμερικανικών κρατικών ομολόγων επιβαρύνει πλέον άμεσα το κόστος αναχρηματοδότησης της αμερικανικής κυβέρνησης.

Η απόδοση του 10ετούς αμερικανικού ομολόγου έχει ανέλθει στο υψηλότερο επίπεδο από το 2007, ενώ η απόδοση του 30ετούς βρίσκεται σε επίπεδα που δεν έχουν καταγραφεί εδώ και σχεδόν δύο δεκαετίες.

Η εξέλιξη δεν αφορά μόνο τις ΗΠΑ. Το μέσο κόστος κρατικού δανεισμού στις χώρες του G7 έχει ανέλθει στο υψηλότερο επίπεδο από τα μέσα του 2008, ενώ οι ετήσιες δαπάνες για τόκους έχουν αυξηθεί σχεδόν κατά 85%.

Το μέγεθος των τόκων αποτυπώνει πλέον με χαρακτηριστικό τρόπο το βάρος του παγκόσμιου χρέους.

Οι ανεπτυγμένες οικονομίες κατέβαλαν κατά το τελευταίο έτος περισσότερα από 3,3 τρισ. δολάρια σε τόκους για κρατικά ομόλογα που διαπραγματεύονται στις διεθνείς αγορές.

Το ποσό αυτό είναι υψηλότερο από τις εκτιμώμενες παγκόσμιες δαπάνες για:

Το μεγάλο ερώτημα είναι η αναχρηματοδότηση

Το νέο ρεκόρ του παγκόσμιου χρέους έρχεται σε μια περίοδο κατά την οποία το κόστος χρήματος παραμένει σημαντικά υψηλότερο από τα επίπεδα της προηγούμενης δεκαετίας.

Αυτό σημαίνει ότι το πρόβλημα δεν είναι μόνο το ύψος του χρέους, αλλά και το κόστος αναχρηματοδότησής του.

Καθώς παλαιότερα ομόλογα χαμηλού επιτοκίου λήγουν και αντικαθίστανται από νέες εκδόσεις με υψηλότερες αποδόσεις, οι κυβερνήσεις και οι επιχειρήσεις καλούνται να διαθέσουν ολοένα μεγαλύτερο μέρος των εσόδων τους για την εξυπηρέτηση του χρέους.

Το γεγονός ότι οι τόκοι των κρατικών ομολόγων στις ανεπτυγμένες οικονομίες ξεπερνούν πλέον τις παγκόσμιες δαπάνες για την τεχνητή νοημοσύνη, την άμυνα και την καθαρή ενέργεια υπογραμμίζει τη νέα πραγματικότητα των αγορών: το υψηλό κόστος χρήματος έχει μετατραπεί από προσωρινό πρόβλημα σε έναν από τους σημαντικότερους παράγοντες που θα καθορίσουν την παγκόσμια οικονομία τα επόμενα χρόνια.