Ο Ντάλιο εξήγησε ότι ο όρος «πόλεμος κεφαλαίων» περιγράφει ακριβώς αυτή τη διαδικασία εργαλειοποίησης του χρήματος – από εμπορικά εμπάργκο και περιορισμό πρόσβασης σε αγορές, μέχρι τη χρήση του χρέους και των επενδύσεων για την άσκηση γεωπολιτικής επιρροής.

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στην Ευρώπη, επισημαίνοντας ότι ενισχύεται ο φόβος πως οι κάτοχοι αμερικανικών περιουσιακών στοιχείων θα μπορούσαν να βρεθούν αντιμέτωποι με περιορισμούς ή κυρώσεις, ιδίως μετά από κινήσεις και δηλώσεις της κυβέρνησης Τραμπ που αυξάνουν το γεωπολιτικό ρίσκο. Την ίδια στιγμή, στις Ηνωμένες Πολιτείες καλλιεργείται η ανησυχία ότι η χώρα ενδέχεται να δυσκολευτεί να εξασφαλίσει τη χρηματοδοτική στήριξη των Ευρωπαίων επενδυτών στο μέλλον.

Δεν είναι τυχαίο, όπως υπενθύμισε, ότι την περίοδο Απριλίου – Νοεμβρίου περίπου το 80% των ξένων αγοραστών αμερικανικών κρατικών ομολόγων προερχόταν από την Ευρώπη, γεγονός που αναδεικνύει πόσο κρίσιμες είναι οι διασυνοριακές ροές κεφαλαίων για τη σταθερότητα του συστήματος.

Σύμφωνα με τον Ντάλιο, οι έλεγχοι κεφαλαίων δεν αποτελούν πλέον θεωρητικό σενάριο. Ήδη εφαρμόζονται σε διάφορες χώρες, ενώ κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει ποιος θα βρεθεί αύριο στο επίκεντρο τέτοιων μέτρων. Γι’ αυτό και, όπως σημείωσε, κεντρικές τράπεζες και κρατικά επενδυτικά ταμεία προετοιμάζονται για ένα περιβάλλον όπου η ελεύθερη διακίνηση χρήματος δεν θα θεωρείται δεδομένη.

Ιστορικά, πρόσθεσε, οι πόλεμοι κεφαλαίων συχνά προηγούνται ή συνοδεύουν μεγάλες συγκρούσεις. Έφερε ως παράδειγμα την περίοδο πριν από την είσοδο των ΗΠΑ στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν οι αμερικανικές κυρώσεις κατά της Ιαπωνίας κλιμάκωσαν μια ήδη τεταμένη σχέση. Κατά την άποψή του, αντίστοιχες δυναμικές θα μπορούσαν σήμερα να εκδηλωθούν τόσο στις σχέσεις ΗΠΑ – Κίνας όσο και στο ευρύτερο πλέγμα οικονομικών εξαρτήσεων μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Ευρώπης. Όπως είπε χαρακτηριστικά, «το αντίστροφο ενός εμπορικού ελλείμματος είναι οι ροές κεφαλαίων» – και αυτή η ανισορροπία μπορεί εύκολα να εξελιχθεί σε πεδίο σύγκρουσης.

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, ο Ντάλιο επανέλαβε ότι ο χρυσός παραμένει βασικό εργαλείο προστασίας, παρά την πρόσφατη έντονη διόρθωση στις αγορές πολύτιμων μετάλλων. Υπενθύμισε ότι σε ετήσια βάση η τιμή του έχει ενισχυθεί σημαντικά, ακόμη κι αν έχει απομακρυνθεί από τα πρόσφατα υψηλά.

Όπως ανέφερε, το κρίσιμο ερώτημα για τους επενδυτές δεν είναι αν ο χρυσός θα κινηθεί ανοδικά ή πτωτικά βραχυπρόθεσμα, αλλά ποια πρέπει να είναι η θέση του σε ένα χαρτοφυλάκιο. Η αξία του, κατά τον ίδιο, έγκειται κυρίως στον ρόλο του ως στοιχείου διαφοροποίησης. «Σε δύσκολες περιόδους ο χρυσός τείνει να αποδίδει εξαιρετικά, ενώ σε καλές λιγότερο. Ακριβώς όμως γι’ αυτό αποτελεί τόσο χρήσιμο εργαλείο», κατέληξε, υπογραμμίζοντας ότι η καλύτερη άμυνα απέναντι σε έναν πιθανό πόλεμο κεφαλαίων είναι ένα σωστά διαφοροποιημένο χαρτοφυλάκιο.