Η στρατιωτική παρουσία των ΗΠΑ στην περιοχή έχει ήδη ενισχυθεί, με την ανάπτυξη 5.000 πεζοναυτών, ναυτών και αποβατικών πλοίων, αυξάνοντας τα σενάρια για χερσαία επέμβαση. Ωστόσο, η απόφαση δεν έχει ληφθεί και απαιτεί σημαντική αποδυνάμωση των ιρανικών δυνάμεων στην περιοχή.

Η κατάληψη του Χαργκ φέρει υψηλούς κινδύνους. Η άμεση επαφή με το ιρανικό στρατιωτικό δίκτυο θα μπορούσε να εκθέσει τις αμερικανικές δυνάμεις σε επιθέσεις με πυραύλους και drones, ενώ η Τεχεράνη ενδεχομένως να στοχοποιήσει άλλες ενεργειακές υποδομές στον Περσικό Κόλπο. Σε επίπεδο αγορών, οποιαδήποτε σοβαρή διαταραχή των εξαγωγών ή της ναυσιπλοΐας θα μπορούσε να προκαλέσει ισχυρό σοκ στις τιμές πετρελαίου, αυξάνοντας τον πληθωρισμό και περιορίζοντας την παγκόσμια ανάπτυξη.

Ορισμένοι στρατιωτικοί αναλυτές θεωρούν ότι η κατάληψη—αντί για καταστροφή των υποδομών—μπορεί να προσφέρει στις ΗΠΑ διαπραγματευτικό πλεονέκτημα χωρίς μόνιμες ζημιές στην παγκόσμια οικονομία. Παρ’ όλα αυτά, ένα τέτοιο σενάριο παραμένει υψηλού ρίσκου, καθώς θα μπορούσε να ενισχύσει τις σκληρές φωνές εντός του ιρανικού καθεστώτος και να δυσχεράνει μελλοντικές πολιτικές λύσεις.

Το πολιτικό κόστος για τον Λευκό Οίκο είναι επίσης σημαντικό. Η εμπλοκή χερσαίων δυνάμεων θα έρχεται σε αντίθεση με τη ρητορική αποφυγής νέων πολέμων στη Μέση Ανατολή, σε μια περίοδο όπου η αμερικανική κοινή γνώμη εμφανίζεται επιφυλακτική απέναντι σε παρατεταμένες στρατιωτικές επιχειρήσεις.

Σε κάθε περίπτωση, το νησί Χαργκ βρίσκεται στο επίκεντρο μιας κρίσιμης στρατηγικής εξίσωσης: η κατάληψή του μπορεί να πλήξει καίρια την οικονομία του Ιράν, αλλά ταυτόχρονα μπορεί να πυροδοτήσει αλυσιδωτές εξελίξεις με απρόβλεπτες συνέπειες για τις αγορές ενέργειας και την παγκόσμια οικονομία.