Σύμφωνα με αρμόδιες πηγές, η απλή ψηφιακή κάρτα δεν θα έλυνε προβλήματα που ήδη καταγράφονται: υπάλληλοι που «χτυπούν» κάρτα και αποχωρούν, ή εμφανίζονται διά αντιπροσώπου ως παρόντες. Το νέο μοντέλο επιχειρεί να κλείσει αυτά τα «παράθυρα».

Νομικά και θεσμικά εμπόδια

Εδώ ακριβώς εντοπίζεται η βασική δυσκολία. Η επεξεργασία βιομετρικών δεδομένων απαγορεύεται καταρχήν από τη νομοθεσία, εκτός εάν υπάρχει ειδική πρόβλεψη και αποδεδειγμένος λόγος δημοσίου συμφέροντος που δεν μπορεί να εξυπηρετηθεί με ηπιότερα μέσα.

Για να προχωρήσει το μέτρο, απαιτείται η έγκριση της Ανεξάρτητης Αρχής, ενώ θεωρείται δεδομένο ότι θα χρειαστεί εκτίμηση αντικτύπου (Data Protection Impact Assessment), καθώς πρόκειται για επεξεργασία υψηλού κινδύνου για τα δικαιώματα και τις ελευθερίες των εργαζομένων.

Το ζήτημα της συγκατάθεσης

Ένα ακόμη κρίσιμο σημείο είναι η καθολική και ρητή συγκατάθεση των δημοσίων υπαλλήλων για την επεξεργασία των προσωπικών τους δεδομένων. Δεν θεωρείται αυτονόητο ότι θα εξασφαλιστεί εύκολα.

Παράλληλα, ανακύπτουν ερωτήματα για:

τον χώρο και τον τρόπο αποθήκευσης των δεδομένων,

τον υπεύθυνο επεξεργασίας,

το ενδεχόμενο εμπλοκής ιδιώτη παρόχου, που θα μπορούσε να δημιουργήσει ζητήματα ασφάλειας.

Οι συζητήσεις μεταξύ υπουργείου και Αρχής βρίσκονται σε εξέλιξη, ενώ όλα τα σενάρια παραμένουν ανοιχτά.

Πιθανή σταδιακή εφαρμογή

Εφόσον δοθεί το «πράσινο φως» για χρήση βιομετρικών, εξετάζεται το ενδεχόμενο πιλοτικής ή τμηματικής εφαρμογής, αρχικά σε πιο κρίσιμες ή «ευαίσθητες» υπηρεσίες.

Η πλήρης επέκταση της ψηφιακής κάρτας στο Δημόσιο –που αποτελεί ένα από τα δέκα βασικά μεταρρυθμιστικά ορόσημα της κυβέρνησης– έχει ορίζοντα ολοκλήρωσης τα τέλη του 2026.

Τι επιδιώκει το μέτρο

Με την εφαρμογή της κάρτας (τυπικής ή βιομετρικής), το Δημόσιο επιδιώκει:

ακριβή καταγραφή πραγματικών ωραρίων,

έλεγχο υπερωριών,

διαχείριση αναρρωτικών αδειών και λοιπών απουσιών,

περιορισμό αδικαιολόγητων απουσιών («κοπάνες»),

έλεγχο σε πραγματικό χρόνο παρουσίας και αποχώρησης.

Υπενθυμίζεται ότι η ψηφιακή κάρτα εφαρμόζεται ήδη εκτεταμένα στον ιδιωτικό τομέα, σε κλάδους όπως η βιομηχανία, ο τουρισμός, το λιανεμπόριο και οι τράπεζες, με περισσότερους από 1,5 εκατ. εργαζομένους να τη χρησιμοποιούν καθημερινά.

Το πραγματικό δίλημμα

Το κεντρικό ερώτημα δεν είναι μόνο τεχνικό. Είναι θεσμικό: μπορεί η ανάγκη ελέγχου της παρουσίας στο Δημόσιο να δικαιολογήσει τη συλλογή και επεξεργασία βιομετρικών δεδομένων;

Η απάντηση της Αρχής θα καθορίσει αν η ψηφιακή κάρτα θα παραμείνει ένα απλό εργαλείο ωρομέτρησης ή θα εξελιχθεί σε ένα από τα πιο φιλόδοξα –και αμφιλεγόμενα– εγχειρήματα ψηφιακού ελέγχου στο ελληνικό Δημόσιο.