Περισσότερο από μία εβδομάδα μετά τις αεροπορικές επιθέσεις που εξαπέλυσαν οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ κατά του Ιράν, καμία πλευρά δεν δείχνει πρόθυμη να τερματίσει τις εχθροπραξίες. Η Ισλαμική Δημοκρατία είναι πιθανό να υποστεί το μεγαλύτερο κόστος από τη συνέχιση της σύγκρουσης. Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι οι ΗΠΑ μπορούν να αγνοήσουν τις μακροπρόθεσμες συνέπειες ενός πολέμου χωρίς να διαθέτουν ένα ρεαλιστικό σχέδιο για το πώς θα τελειώσει.

Παρότι ο πρόεδρος υποστηρίζει ότι «έχουμε ήδη κερδίσει από πολλές απόψεις», δήλωσε πρόσφατα ότι οι ΗΠΑ «δεν θα υποχωρήσουν έως ότου ο εχθρός ηττηθεί πλήρως και αποφασιστικά». Το τι σημαίνει πρακτικά αυτή η διατύπωση παραμένει ασαφές. Το Πεντάγωνο έχει προσδιορίσει τέσσερις τακτικούς στόχους, εκ των οποίων μόνο ορισμένοι φαίνεται να μπορούν να επιτευχθούν αποκλειστικά μέσω αεροπορικών επιχειρήσεων: να αποτραπεί η δυνατότητα του Ιράν να αποκτήσει πυρηνικά όπλα, να καταστραφούν οι βαλλιστικοί πύραυλοι και ο στόλος του, καθώς και να διακοπεί η υποστήριξη προς οργανώσεις όπως η Χεζμπολά. Ωστόσο, αν υπάρχει μια πιο ολοκληρωμένη στρατηγική εξόδου, αρκετοί Δημοκρατικοί στο Κογκρέσο που ενημερώθηκαν για την επιχείρηση δηλώνουν ότι δεν την έχουν ακούσει. Παράλληλα, οι προσπάθειες αποδυνάμωσης του κατασταλτικού μηχανισμού του ιρανικού καθεστώτος ενδέχεται να προκαλέσουν χάος εξίσου εύκολα όσο και μια πιθανή δημοκρατική εξέγερση.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ένας κόσμος στον οποίο το Ιράν δεν απειλεί πλέον τους γείτονές του, το Ισραήλ και τη Δύση θα ήταν ασφαλέστερος. Επιπλέον, ο στρατιωτικός συντονισμός, η τεχνολογική υπεροχή και η ισχύς πυρός που έχουν ήδη επιδείξει οι αμερικανικές δυνάμεις λειτουργούν ως μήνυμα αποτροπής προς αντιπάλους όπως η Κίνα, η Ρωσία και η Βόρεια Κορέα.

Ωστόσο, ακόμη και μια επιτυχημένη και σχετικά σύντομη εκστρατεία θα άφηνε τις ΗΠΑ και τους συμμάχους τους με σημαντικές ελλείψεις σε κρίσιμα πυρομαχικά, ιδιαίτερα σε ακριβούς αντιαεροπορικούς πυραύλους των οποίων η αναπλήρωση μπορεί να απαιτήσει χρόνια. Παράλληλα, η φθορά αεροσκαφών και πολεμικών πλοίων θα επιβαρύνει περαιτέρω την επιχειρησιακή ετοιμότητα. Αν και το Πεντάγωνο δεν έχει ζητήσει ακόμη πρόσθετη χρηματοδότηση από το Κογκρέσο, το κόστος της επιχείρησης αυξάνεται γρήγορα, εκτιμώμενο περίπου στο 1 δισεκατομμύριο δολάρια ημερησίως.

Οποιαδήποτε εξέλιξη που δεν θα οδηγήσει σε μια γρήγορη και καθαρή στρατιωτική νίκη ενέχει επίσης τον κίνδυνο περαιτέρω αποσταθεροποίησης των αγορών ενέργειας και υπονόμευσης άλλων στοιχείων της αμερικανικής ισχύος. Η κυβέρνηση έχει ήδη δημιουργήσει εντάσεις με Ευρωπαίους συμμάχους, έχει προκαλέσει ανησυχία σε εταίρους στον Περσικό Κόλπο και έχει ανοίξει περιττές διπλωματικές τριβές με την Ινδία. Παράλληλα, η άνοδος των τιμών πετρελαίου και η χαλάρωση κυρώσεων κατά της Ρωσίας ενδέχεται να ενισχύσουν τα έσοδα του Βλαντίμιρ Πούτιν, ενώ η αυξημένη ζήτηση για συστήματα Patriot μπορεί να περιορίσει την παροχή αναγκαίων πυραύλων αναχαίτισης προς την Ουκρανία. Επιπλέον, οι αντίπαλοι των ΗΠΑ παρακολουθούν τις τακτικές που χρησιμοποιούνται και προσαρμόζουν ανάλογα τις δικές τους στρατηγικές.

Όσο περισσότερο διαρκεί ο πόλεμος, τόσο αυξάνεται και ο κίνδυνος επέκτασης της σύγκρουσης. Ιρανικές επιθέσεις θα μπορούσαν να προκαλέσουν αντίποινα από κράτη του Κόλπου, ενώ μια πιθανή εξέγερση κουρδικών δυνάμεων θα μπορούσε να προκαλέσει ευρύτερη αποσταθεροποίηση που θα επεκταθεί στο Ιράκ, την Τουρκία και τη Συρία. Παρά τη γεωγραφική απόσταση, οι ΗΠΑ δεν θα έμεναν ανεπηρέαστες, καθώς μια μόνιμα ασταθής περιοχή θα λειτουργούσε ως συνεχής στρατηγικός αντιπερισπασμός, τη στιγμή που η Ουάσινγκτον δηλώνει ότι θέλει να επικεντρωθεί περισσότερο στην Κίνα και σε άλλες προτεραιότητες.

Λαμβάνοντας υπόψη αυτούς τους κινδύνους, ο Λευκός Οίκος θα πρέπει να καθορίσει σαφείς και ρεαλιστικούς πολεμικούς στόχους. Η κατάρρευση του ιρανικού καθεστώτος θεωρείται απίθανη χωρίς ανάπτυξη χερσαίων δυνάμεων. Πιο ρεαλιστική φαίνεται μια διαπραγματευτική λύση που θα διατηρεί το Ιράν ως κράτος, αλλά θα περιορίζει τις στρατιωτικές του δυνατότητες.

Ακόμη και μετά τον διορισμό του σκληροπυρηνικού Μοτζταμπά Χαμενεΐ ως ανώτατου ηγέτη, η Ουάσινγκτον θα μπορούσε να αξιοποιήσει ανεπίσημους διαύλους για να διερευνήσει αν υπάρχουν πρόσωπα εντός του ιρανικού συστήματος πρόθυμα να συμφωνήσουν σε αποδεκτές ρυθμίσεις ασφαλείας και να προωθήσουν εσωτερικές μεταρρυθμίσεις σε συνεργασία με την κοινωνία των πολιτών. Παράλληλα, θα πρέπει να αναζητηθεί στήριξη από συμμάχους στον Περσικό Κόλπο και αλλού, ενώ είναι κρίσιμο να ενημερωθεί πιο ουσιαστικά και το Κογκρέσο, ώστε να παρουσιαστούν πειστικοί στόχοι και στο αμερικανικό κοινό.

Τελικά, ο πόλεμος αυτός επαναφέρει το διαχρονικό ερώτημα κάθε στρατιωτικής σύγκρουσης: «πώς τελειώνει;». Η κυβέρνηση οφείλει να δώσει μια σαφή και πειστική απάντηση – και μάλιστα σύντομα.