Πριν από έναν χρόνο, η επιχειρηματική κοινότητα στις Ηνωμένες Πολιτείες — με τους διευθύνοντες συμβούλους μεγάλων ομίλων να πρωτοστατούν — αντιμετώπιζε το 2025 με αυξημένες προσδοκίες. Η εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ είχε καλλιεργήσει την προσδοκία για ένα νέο κύκλο φορολογικών ελαφρύνσεων και πολιτικών φιλικότερων προς τις αγορές, οι οποίες θα ενίσχυαν την ανάπτυξη και την επενδυτική δραστηριότητα. Το κλίμα αυτό, ωστόσο, ανατράπηκε απότομα στις 2 Απριλίου, ημέρα που ο ίδιος ο πρόεδρος χαρακτήρισε ως «Ημέρα Απελευθέρωσης».

Η αντίδραση των αγορών ήταν άμεση και έντονη. Οι χρηματιστηριακοί δείκτες υποχώρησαν, η μεταβλητότητα αυξήθηκε αισθητά και η αβεβαιότητα επανήλθε στο προσκήνιο. Ταυτόχρονα, το ζήτημα της προσιτότητας του κόστους ζωής μετατράπηκε σε κεντρική ανησυχία για τα αμερικανικά νοικοκυριά, καθώς ο πληθωρισμός σε βασικά αγαθά και υπηρεσίες παρέμεινε επίμονος. Στο μέτωπο της απασχόλησης, η αγορά εργασίας άρχισε να εμφανίζει σημάδια κόπωσης, καθώς οι αυστηρότεροι περιορισμοί στη μετανάστευση επιβράδυναν την αύξηση του εργατικού δυναμικού, δημιουργώντας ελλείψεις προσωπικού σε συγκεκριμένους κλάδους της οικονομίας.

Παρά τις πιέσεις αυτές, η αμερικανική οικονομία απέδειξε ότι διαθέτει ισχυρές αντοχές. Καθώς το έτος πλησιάζει προς την ολοκλήρωσή του, οι αγορές έχουν ανακάμψει δυναμικά, με τους βασικούς χρηματιστηριακούς δείκτες να καταγράφουν άνοδο άνω του 15%. Παράλληλα, τα στοιχεία για το ΑΕΠ του τρίτου τριμήνου αιφνιδίασαν θετικά, καθώς ο ρυθμός ανάπτυξης διαμορφώθηκε στο 4,3%, σημαντικά υψηλότερα από τις αρχικές εκτιμήσεις. Το ερώτημα που πλέον τίθεται είναι κατά πόσο αυτή η δυναμική μπορεί να διατηρηθεί και το 2026. Υπάρχουν, πάντως, συγκεκριμένοι παράγοντες που ενισχύουν την εκτίμηση ότι το επόμενο έτος μπορεί να κινηθεί σε θετικό έδαφος.

1. Ενίσχυση του διαθέσιμου εισοδήματος των νοικοκυριών

Ένας από τους βασικότερους παράγοντες στήριξης της οικονομίας το 2026 αναμένεται να είναι η αύξηση του διαθέσιμου εισοδήματος των καταναλωτών. Σύμφωνα με δηλώσεις του υπουργού Οικονομικών, Σκοτ Μπέσεντ, στις αρχές του επόμενου έτους οι Αμερικανοί φορολογούμενοι ενδέχεται να λάβουν επιστροφές φόρων συνολικού ύψους έως και 150 δισ. δολαρίων, ως αποτέλεσμα των ρυθμίσεων που περιλαμβάνει ο προϋπολογισμός που υπεγράφη το περασμένο καλοκαίρι.

Αν και το μεγαλύτερο μέρος των ωφελειών αναμένεται να κατευθυνθεί προς τα υψηλότερα εισοδηματικά στρώματα — τα οποία παραδοσιακά καταναλώνουν μικρότερο ποσοστό των αποδοχών τους — η συνολική επίδραση στην οικονομία εκτιμάται ότι θα είναι θετική. Το Γραφείο Προϋπολογισμού του Κογκρέσου προβλέπει ότι οι φορολογικές ελαφρύνσεις θα λειτουργήσουν υποστηρικτικά τόσο στη ζήτηση όσο και στην προσφορά εργασίας κατά το επόμενο έτος.

Στο ίδιο πλαίσιο, ο Ντόναλντ Τραμπ έχει αφήσει ανοικτό το ενδεχόμενο αποστολής επιταγών ύψους 2.000 δολαρίων στα περισσότερα νοικοκυριά, σε μια προσπάθεια να περιορίσει τις κοινωνικές πιέσεις που απορρέουν από το αυξημένο κόστος ζωής. Παρότι η υλοποίηση της συγκεκριμένης εξαγγελίας παραμένει αβέβαιη, το συνολικό στίγμα της φορολογικής πολιτικής παραπέμπει σε ενίσχυση της κατανάλωσης και βελτίωση της καταναλωτικής εμπιστοσύνης.

2. Βελτίωση των χρηματορροών και των επενδυτικών κινήτρων για τις επιχειρήσεις

Θετικές προοπτικές διαμορφώνονται και για τον επιχειρηματικό τομέα. Μία από τις βασικές προβλέψεις του νέου προϋπολογισμού επιτρέπει στις επιχειρήσεις να εκπέσουν το σύνολο των δαπανών για επενδύσεις σε εξοπλισμό εντός του έτους πραγματοποίησής τους. Το μέτρο αυτό μειώνει ουσιαστικά το πραγματικό κόστος επένδυσης και βελτιώνει τις ταμειακές ροές των εταιρειών.

Η εμπειρία από το παρελθόν ενισχύει την αισιοδοξία. Μετά τη φορολογική μεταρρύθμιση του 2017, αντίστοιχες διατάξεις, σε συνδυασμό με τις μειώσεις στη φορολογία των επιχειρήσεων, συνέβαλαν σε αύξηση των επενδύσεων κατά περίπου 11% και ενίσχυσαν το ΑΕΠ κατά σχεδόν μία ποσοστιαία μονάδα. Έκτοτε, όμως, η σταδιακή υποχώρηση του ποσοστού των εκπιπτόμενων δαπανών είχε δημιουργήσει αβεβαιότητα και συγκρατημένη επενδυτική διάθεση.

Η επαναφορά της πλήρους έκπτωσης των επενδυτικών δαπανών εκτιμάται ότι θα λειτουργήσει ως καταλύτης για την αύξηση των επενδύσεων παγίου κεφαλαίου, στηρίζοντας όχι μόνο τη βραχυπρόθεσμη ανάπτυξη, αλλά και το δυνητικό αναπτυξιακό δυναμικό της αμερικανικής οικονομίας τα επόμενα χρόνια.