|
Μερικοί
νιώθουν ότι είναι σαν να περίμεναν την
πρωτοχρονιά στο Λευκό Οίκο και τώρα
«ξαναμοιράζεται ο κόσμος». Και αναρωτιέται ο
καθένας μας πού θα ανήκει μετά την μοιρασιά.
Δεν
μοιράζεται ο κόσμος, προφανώς. Αυτός ο τύπος,
μάλλον δεν έχει σχέδιο με στόχους : έχει
«στόχους σχεδιασμένους»
Όσοι τον υπερεκτιμούν ως έξυπνο και υπερβολικά
ευφυή (επειδή πλούτισε) ή ότι έχει τα πλέον
άριστα μυαλά δίπλα του (ποιος νοήμων άνθρωπος
αλήθεια στέκεται να τον υπακούει και να του
μιλάει) ξεχνούν ότι η ηγεσία των ΗΠΑ απαιτεί και
άλλες υπερβατικές ικανότητες : στρατηγική
εγκράτεια, αποφυγή κυνισμού, σιωπηρή διπλωματία,
προφύλαξη ισχύος, περιορισμό υπερέκθεσης σκοπών,
κ.α
Πίσω από
την επιθετικότητα του Τραμπ, ο πλανήτης βλέπει
σχεδιασμένο πλάνο. Νομίζουμε ότι έχει
προτεραιότητες και διαβαθμισμένα γεωοικονομικά
και γεωπολιτικά συμφέροντα.
Πιστεύουμε
ότι θέλει να σταθεροποιήσει το δολάριο, να
μειώσει το χρέος, να πάρει εδάφη με πετρέλαια,
να ελέγξει την παγκόσμια ενέργεια, να
εξισορροπήσει την ισχύ με τους αντιπάλους πόλους
(Ρωσία – Κίνα- Ινδία) και να διαλύσει την ΕΕ.
Φανταζόμαστε ότι τα βρήκε με τον Πούτιν και με
τον Σι, ότι θα ρίξει δικτάτορες και θα τον
ακολουθήσουν οι βιομήχανοι του πετρελαίου, των
τραπεζών και των όπλων, όπως τον ακολούθησε ο
Μασκ με τον Μπέζος.
Ας
τραβήξουμε λίγο χειρόφρενο : η παγκόσμια
οικονομική και πολιτική κατάσταση δεν είναι ούτε
σκάκι ούτε τάβλι, ούτε καζίνο (και να ήταν, ο
τύπος αυτός δεν είναι μόνος του γκρουπιέρης).
Κανείς
φυσικά δεν μπορεί να ερμηνεύσει την παρανοϊκή
επικοινωνιακή του συμπεριφορά, αλλά και την
αλλοπρόσαλλη τακτική του.
Απλά
γνωρίζουμε ότι ένας τέτοιος ναρκισσιστικής
φύσεως χαρακτήρας, δεν είναι πάντα τόσο
προβλέψιμος όσο νομίζουμε : πρόκειται για άτομα
με ακόμη και σχιζοειδή χαρακτηριστικά, και έναν
εσωτερικό κόσμο που συνήθως είναι αντιφατικός,
αμφίθυμος, και ιδιαίτερα επικίνδυνος φυσικά.
Αλλά αυτό
ακριβώς είναι σήμερα και ο καπιταλισμός που
αυτός ο τύπος εκπροσωπεί (όχι ο παραδοσιακός
αμερικανικός βιομηχανικός καπιταλισμός) :
σχιζοφρενικός, μανιακός, και επικίνδυνος.
Αν μερικούς
στην Ευρώπη μας τρόμαζε, ακόμα και
δικαιολογημένα, η ιδέα πχ των δύο ή τριών ευρώ,
του ευρωομολόγου, τα
IOUs
του Βαρουφάκη, η κατάληψη της
ΤτΕ από την παρέα του Λαφαζάνη, κ.α, απορώ
πραγματικά γιατί δεν τρομάζουμε πχ από τα
stablecoins (σταθερά
κρυπτονομίσματα) που έφτιαξε με τα ονόματα της
οικογένειας του ο Τραμπ, και τώρα θέλει να
ελέγξει την
FED
ώστε να ελέγχει επιτόκια και να εκδίδει κάτι σαν
έντοκα γραμμάτια του δημοσίου, ως αντίκρυσμα για
τα νομίσματα του.
Αυτό
ακριβώς είναι όμως το θεαματικό «καπιταλιστικό
προϊόν» που καλείται τραμπισμός : ο παρανοϊκός
φόβος της χαοτικής αταξίας. Ο νεοφασισμός μιας
μεσσιανικής φιγούρας, που θέτει το παρόν σε
αναστολή, πίσω από την λογική «θα πλουτίσετε
όλοι αν κυριαρχήσω παντού»
Ή
σφοδρότητα του κυνικού επιθετικού, σχεδόν
μαφιόζικου ύφους κυριαρχίας που αναπτύσσει ο
πλανητάρχης, θα συσπειρώσει τόσο εντός όσο και
εκτός Αμερικής ακόμη και αντίπαλα ιδεολογικά
στρατόπεδα.
Η αλαζονεία
και η ύβρις της κυριαρχίας, προκαλεί μια
ασυντόνιστη αντίδραση των πολλών μικρών και
μεσαίων παιχτών, ενώ έρχεται τελικά το συστημικό
αυτόματο και πιάνει δουλειά.
Η παγκόσμια
ροπή αυτή τη στιγμή της γεωοικονομίας στη
γενικευμένη αστάθεια. ψάχνει πεδία
ιδιοσυχνότητας και μερικής ισορροπίας.
Αυτό το νέο
καπιταλιστικό σύστημα των ψηφιακών ροών του
χρήματος και της εξουσίας, όταν μετατοπίζει το
όριο του σε απόσταση από τις μέσες τιμές ή
προβλέψεις του, ψάχνει επαναφορά.
Αλλά είναι
κυρίως οι ίδιες οι ΗΠΑ που έχουν αυτό το θεσμικό
μηχανικό υπόβαθρο της «επαναφοράς», ώστε να
εκτοπίζουν τελικά την συστημική ανισορροπία της
υπερεξουσίας του εκάστοτε (επικίνδυνου)
προέδρου.
Διαφορετικά, το αυτοκρατορικό ιδανικό τους
(επιβολή ισχύος σε φοβισμένους και αδύνατους)
δεν θα είχε λόγο ύπαρξης…
|
