|
Θεωρητικά,
το νησί θα μπορούσε να καταληφθεί σε λίγες ώρες
και η Γροιλανδία θα μπορούσε απλώς να
ανακηρυχθεί αμερικανικό έδαφος.
Η εμπειρία
δείχνει, ωστόσο, ότι αυτό που φαίνεται απλό,
μπορεί να γίνει αρκετά περίπλοκο. Οι
στρατιωτικοί σχεδιαστές γνωρίζουν πώς ξεκινούν
οι συγκρούσεις, αλλά σπάνια πώς και πότε
τελειώνουν.
Το Κρεμλίνο
για παράδειγμα, σχεδίαζε να κατακτήσει το Κίεβο
σε λίγες μέρες, και σχεδόν τέσσερα χρόνια
αργότερα, ο πόλεμος συνεχίζεται.
Ανευ
προηγουμένου κατάσταση
Ελλείψει
εξωτερικών περιορισμών-κατάργηση ουσιαστικά του
διεθνούς δικαίου- αλλά και δημοκρατικών ορίων
στο εσωτερικό των μεγάλων δυνάμεων-ο κόσμος
βρίσκεται σε μια άνευ προηγουμένου κατάσταση.
Εχει ξεπεραστεί η φάση των αυτοκρατοριών
και των «αποικιών», που κυβερνιόταν από τη βία.
Έληξε η περίοδος τεσσάρων αιώνων από τη Συνθήκη
της Βεστφαλίας και την επιβεβαίωση των
εθνών-κρατών, που κυβερνιόνταν από το διεθνές
δίκαιο.
Τώρα ο
κόσμος επιστρέφει στη διαίρεση μεταξύ
αυτοκρατοριών, όπου κυβερνά η βία και το δίκαιο
του ισχυρού.
Φως σε
αυτόν τον σκοτεινό ορίζοντα, δεν φαίνεται να
υπάρχει. Γιατί πίσω από τις κάθε λογής
κυβερνήσεις βρίσκονται παγκόσμιοι ιδιωτικές
κολοσσοί . Που δεν μπορούν να ανεχθούν ή να
αποδεχτούν εθνικά ή περιφερειακά εμπόδια.
Για αυτό
και εγκαταλείπονται κάθε είδους κανόνες
που σχετίζονται με την παραδοσιακή λειτουργία
των διεθνών σχέσεων.
Δύο
μαθήματα
Παίρνουμε
δύο μαθήματα από αυτό το γεγονός: Το πρώτο είναι
ότι ακόμη και οι παλαιότερες και πιο εδραιωμένες
δημοκρατίες περιέχουν μη δημοκρατικούς θεσμούς,
οι οποίοι αποκτούν όλο και μεγαλύτερη ισχύ με
την πάροδο του χρόνου. Το δεύτερο μάθημα είναι
ότι ακόμη και οι διεθνείς συμφωνίες και κανόνες
, για τους οποίους πάντα καυχιόταν η διεθνής
κοινότητα, αποδεικνύεται πώς δεν αντέχουν
στη νέα εποχή.
Οταν ο
Τραμπ απειλεί και κραδαίνει το όπλο των δασμών
για «πάσα νόσο», για την Ευρώπη, γίνεται σαφές-ή
θα έπρεπε να είναι-πόσο δαπανηρό είναι να
διακόψει η ΕΕ τους δεσμούς της με άλλες χώρες.
Όχι μόνο με τη Ρωσία, η οποία διαθέτει τους
μεγαλύτερους φυσικούς πόρους στον κόσμο, αλλά
και την Κίνα, η οποία είναι πλέον απαραίτητη για
πολλούς προηγμένους τεχνολογικούς τομείς.
Δυστυχώς,
αυτή η Αμερική δεν είναι φίλη μας. Σε αυτό το
πλαίσιο, η ακαμψία της Ευρώπης δεν βοηθάει,
καθώς αποδέχεται ένα κόστος που όχι μόνο
οι μικρομεσαίες χώρες μέλη, αλλά και οι ισχυρές
-όπως η Γερμανία και η Γαλλία -δεν είναι σε θέση
να αντέξουν οικονομικά.
Οι
Ευρωπαίοι δεν θέλουν να καταλάβουν πώς σήμερα
είναι σαν τους νεαρούς που μαλώνουν με
τους γονείς τους και συνειδητοποιούν ότι πρέπει
να μετακομίσουν…
Μιχάλης
Ψύλος (Ναυτεμπορική)
|
