|
Η Αμερική
σήμερα έχει ανάγκη το θεσμικό
impact
του Ομπάμα, την δημοκρατικά προσανατολισμένη του
σκέψη και επίδραση στον (μετά) δυτικό
φιλελεύθερο κόσμο.
Αλλά ξέρω
τι θα πουν πολλοί από τους φανατικούς του
τραμπισμού : ο Ομπάμα είναι αριστερός, βαθύ
κράτος των διεφθαρμένων δημοκρατικών, κάτι σαν
εξτρεμιστής ριζοσπάστης και ένα σωρό άλλες
θεωρίες και μπούρδες.
Ο άνθρωπος
αυτός είναι όμως η γνήσια Αμερική : είναι η
προσωποποίηση της ελευθερίας για ανέλιξη και
προκοπή, για διάκριση και κατάκτηση στόχων με
κοινωνική ευαισθησία και συμμετοχή των πολλών
στην ευημερία – όχι μόνο των λίγων της εξουσίας.
Στην
προσεκτική ανάρτηση του ο Ομπάμα όχι μόνο
αντιλαμβάνεται τον εθνικό και παγκόσμιο κίνδυνο
που γεννιέται με τον εκφασισμό στις ΗΠΑ, αλλά
ζητάει από την κοινωνία να κατανοήσει ότι το
μόνο θεσμικά ισχυρό εργαλείο επαναφοράς της
τάξης στην κοινωνία, είναι να λογοδοτήσει η
εξουσία.
Και ο
Ομπάμα το κάνει την ώρα που ο παρανοϊκός τωρινός
πρόεδρος μας λέει ουσιαστικά ότι «εκείνος είναι
το απόλυτο υποκείμενο της ιστορίας και της
δύναμης» (το γράφει ο καθηγητής Αποστόλου)
Κοιτάξτε : ο Τραμπ μας φοβίζει επειδή μπορεί η
επιθυμία του και η λογική του να γίνει παγκόσμια
τάξη. Αλλά στην πραγματικότητα «υποδύεται» τον
πανίσχυρο ενώ ξέρει ότι ισχυρή είναι η Αμερική
των θεσμών αλλά και των σοβαρών
statesmen,
είτε αυτοί είναι βαθύ κράτος, είτε πρώην
πρόεδροι, γερουσιαστές, βιομήχανοι, τραπεζίτες
και πολιτικοί.
Ο Ομπάμα
ξέρει ότι η κοινωνική συνοχή αποτελεί θεμέλιο
λίθο της αποδοτικότητας των θεσμών ελέγχου
απέναντι στο αντιφιλελεύθερο καθεστώς και το
ολοκληρωτικό κατασταλτικό κράτος που στήνει μέσω
βίας ο Τραμπ.
Η δε
αντίληψη της δύναμης που εκφράζει ο Τραμπ, δεν
είναι «παρά μια αυθαίρετη και παρά φύση εκδοχή
της επίπλαστης φαντασίας και του γιγάντιου Εγώ
του» (βλ Αποστόλου), ένα Εγώ που δεν είχε όχι
μόνο ο δημοκρατικός Ομπάμα αλλά ούτε
ρεμπουμπλικανοί πρόεδροι τύπου Μπους και Ρήγκαν…
Και σε αυτό
πάνω το ναρκισσιστικό Φαντασιακό του τραμπικού
χαοτικού πέπλου που σκεπάζει την ελεύθερη ζωή
στη Δύση (και δεν υπερβάλλω) δομείται μια
καθεστωτική αντίληψη κυριαρχίας της εξουσίας και
συμμόρφωσης της κοινωνίας.
Μεταλλάσσεται έτσι η φιλελεύθερη Αμερική σε
ανελεύθερη χώρα μιας πολιτικο-οικονομικής
ολιγαρχίας που κατέλαβε την διοίκηση του κράτους
και τον μετέτρεψε σε διοικητικό συμβούλιο του
κεφαλαίου και του
transactional
realism
(συναλλακτικού ρεαλισμού)
Και αν
συμβεί αυτό στη χώρα της ελευθερίας, αν στηθεί
με βία αυτό το δόγμα – ότι η ζωή και η πολιτική
είναι συναλλαγές και μόνο συναλλαγές, – τότε
σύντομα θα ζητηθεί από τον καθένα μας να βάλει
σε παίγνιο διαπραγμάτευσης την κρίση, τη σκέψη,
και πολύ φοβάμαι, την ίδια την υπόσταση του…
|
