|
Η πρόσφατη
έξαρση της αυταρχικής αμερικανικής ηγεμονίας και
της ισχύος της, αυτό το τραμπικό παραλήρημα για
κατάκτηση εδαφών και εξουσίας, δεν είναι μόνο
μια στρατιωτική επίδειξη δύναμης.
Είναι και κάτι άλλο, μια προσομοιωτική έξοδος
των σχιζοροών που παράγει αυτό το απίστευτο
φούσκωμα των αμερικανικών κεφαλαιοποιήσεων.
Είναι η
απόφραξη των πλασματικών δυνητικών κερδών, η
έξοδος κινδύνου της προσδοκίας για εταιρείες-
χορηγούς του τραμπικού θιάσου, αλγοριθμικοί
κολοσσοί που ελέγχουν μέχρι και τον ψυχισμό
μεγάλου μέρους της ανθρωπότητας.
Κινδυνεύουμε λοιπόν θεαματικά πλέον από τον
μιλιταρισμό που επελαύνει, ως δήθεν αποτρεπτική
δύναμη, απέναντι σε όλους και σε όλα. Αλλά
σίγουρα πίσω από αυτή την ιμπεριαλιστική ισχύ
κρύβεται η υπερσυσσώρευση χάρτινου πλούτου της
άυλης οικονομίας φτιάχνει μεθοδικά το
νεοφιλελεύθερο χρηματιστηριακό καπιταλιστικό νέο
κατεστημένο της
Wall
Street.
Αυτό το
κατεστημένο που τώρα θέλει να γραπώσει τον
εξορυκτικό καπιταλισμό (ορυκτά – σπάνιες γαίες –
μεταλλεύματα) των άλλων μεγάλων δυνάμεων (Κίνα,
Ιαπωνία,Ρωσία) οι οποίες ναι μεν εντάχθηκαν στην
νέα εποχή της χρηματιστικοποίησης με τα παράγωγα
φαινόμενα της, αλλά παρέμειναν πιο ισχυρές στο
βαρύ βιομηχανικό μοντέλο, επενδύοντας στα εδάφη
και στα φθηνά χέρια σε Ασία, Αφρική και Λατινική
Αμερική (εκτός από τα αμερικάνικα ομόλογα και
τις αμερικανικές μετοχές)
Το σίγουρο
είναι ότι κινδυνεύουμε από την «γεωπολιτική
εμπλοκή» στην οικονομική πολιτική που ασκούν οι
εξουσίες των μεγάλων ηγεμονιών.
Κινδυνεύουμε όμως, επίσης το ίδιο, και από την
άναρχη δόμηση ενός κόσμου μεταξύ εμπορικών και
νομισματικών πολέμων.
Από την
χαοτική αταξία μιας από-παγκοσμιοποίησης που
τελικά κάνει πλανητική την εξάπλωση του φόβου
και του χρέους.
Και έτσι
δημιουργείται σκηνικό μόνιμης επιφυλακής υπηκόων
και κρατών, δήθεν δεμένων στα άρματα των μεγάλων
δυνάμεων.
Αυτό είναι
το λάθος που η πίστη του, μας σώζει. Γιατί στην
πραγματικότητα, γίναμε «ένα» ως πλανήτης. Γίναμε
ένα ως σώμα φόβου και αβεβαιότητας, σε ένα
«πλανητικό δυνητικό» που δεν μπορεί να αντέξει
άλλο την ανθρωπότητα ως μόνιμο φαινόμενο αλλά ως
«μόνιμη έλλειψη» : είναι ο άνθρωπος που
εξαφανίζεται όταν αναδύονται ένστικτα κυριαρχίας
ή δυνάμεις επικράτησης του ισχυρού απέναντι στον
ανίσχυρο.
Ας μην το
ξεχνάμε …
|
